Mutiny in heaven: The Birthday Party - Ian White

Mutiny in heaven: The Birthday Party op IMDb (7,4)
 Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Moviemeter (3,50)

Mutiny in Heaven: The Birthday Party op Eye

Gisteren was de verjaardag van Nick Cave. 67 alweer, een leeftijd waarvane hij heel lang dacht die nooit te zullen halen. Want waar de man nu zelfs Top2000-fähig is (zijn lieflijke "Into my arms" wordt er met enige regelmaat in gestemd), werd hij in de jaren 80 gezien als een maatschappelijke bedreiging. Want voordat hij de huidige piano-bard werd (oa vereeuwigd in de docu's "Idiot Prayer" en "This much i know to be true"), zelfs nog vóór hij met zijn begeleidingsband the Bad Seeds ruige bluesrock maakte op een grote reeks albums, voor dat alles was er The Birthday Party. Zelf ben ik nét iets jonger dan Cave, dat was dus de uitgelezen leeftijd om te vallen voor deze Australische ..eh..ja..hoe noem je zoiets? Rockband misschien?

"Are those nazi's?"
"Worse, they're nihilists."

Deze quote uit de succesfilm "The Big Lebowski' leen ik even om de sfeer te schetsen rondom dit Australische fenomeen. Aan het einde van hun tienertijd, net voordat ze studies zouden aanvangen, kwam een vijftal Australische jongemannen elkaar tegen op liederlijke feestjes. Ze vonden elkaar in hun voorliefde voor literatuur, in hun afkeer van gezapigheid en in hun ontevredenheid over de manier waarop punkmuziek zich ontwikkelde. Het moest anders. Het moest ontregelend, ontheiligend en ongemakkelijk worden: hun muziek, vooral hun liveconcerten, moesten duivels zijn (én ze moesten net zo goed die duivels uitdrijven). Trage lome basritmes, harde drumklappen, fel krassende gitaren en bovenop dat alles de krijsende en/of grommende vocalen van Nick Cave. Naar The Birthday Party luisterde je niet voor je lol: je tartte jezelf, je legde jezelf op alles in twijfel te trekken wat er aan omgangsvormen als "geaccepteerd' werd gezien. Want dáár moest je overheen, dat moest doorbroken. 
De schitterende docu behandelt uiteraard de rise en onverbiddelijke fall van de band: een wandeling langs meerdere continenten, langs kameraadschap en ruzies, langs drugs en seks, langs god en duivel. Fantastisch, ik ga "Jennifer's veil" en "Sonny's burning" weer snel eens draaien. Meer van zuks!

FIN - song : The Birthday Party - Mutiny in heaven

Romans - Ludwig & Paul Schammasian

Romans op IMDb (5,2)
Oef, dit was geen makkelijke. Maar wel echt eentje voor mij. Als gewezen katholiek jongetje ben ik aardig vatbaar voor films over wel en vooral wee rondom de kerkelijke instituten. Bij de RK kerk ligt daar natuurlijk altijd de schaduw overheen van het wijdverbreide seksueel misbruik , door het instituut systematisch gepleegd. "La Mala Educacion" , "Doubt" , "Magdalene Sisters" : ik kijk ze waar mogelijk allemaal.

Deze is vele malen rauwer dan de anderen die ik noem. Dat komt voornamelijk door hoofdpersoon Malcolm, "Malky" voor intimi. Deze stoere en sterke jongeman werkt als sloper, maar hij doet dat met net iets meer fanatisme dan zijn collega's. Dat komt door de aard van de werkzaamheden: het bedrijf waar hij werkt is gespecialiseerd in het slopen van oude kerkgebouwen. Met net iets meer vuur dan de anderen heft Malcolm de hamer om die hard op het altaar te laten neerkomen.


Dat is natuurlijk voor ons als kijker direct een indicatie , de rest volgt als snel. Malcolm heeft een relatie met de mooie en lieve Emma, maar "het is ingewikkeld". De seks is rauw en liefdeloos, het licht van de relatie knippert er op los. Dat ligt niet aan de benaderingen van Emma, dat ligt volledig aan de problematiek van Malcolm. Op zijn kamertje zien we de sterke man zichzelf pijnigen, tot aan het zichzelf seksueel misbruiken aan toe. Er is duidelijk iets gebeurd , waarom is hij plots zo ontregeld?
We ontdekken al gauw waarom: Malky's moeder is nog steeds fanatiek kerkganger en heeft regelmatig gesprekken met de nieuwe priester. En die man, dat blijkt een oude bekende van Malky.

De film is hard, de film is rauw. Maar toch ook liefdevol. Gaandeweg wordt de titel van de film voor ons verklaarbaard. Bijbelvers Romeinen 12:20 , zoek het maar eens op.

Met : Orlando Bloom , Janet Montgomery , Anne Reid

Mary Magdalene - Garth Davis

Mary Magdalene op IMDb (5,7)
Fantasyverhaaltje dat zo ongeveer 2000 jaar geleden is gesitueerd. Over een waarzegger en zijn volgelingen, waaronder opeens ook een eigenzinnige vrouw.

Nee, dat is flauw, laat ik het iets serieuzer aanpakken: een eigenzinnige bewerking van het overbekende bijbelverhaal van "de dertiende apostel' , van de dame die in de hofhouding van meneer van Nazareth rondliep en die volgens de verhalen meer was dan alleen maar een attent luisteraar.
Mij fascineert het hoe een dermate maatschappelijk opgesteld boek zoveel eeuwen lang kan zorgen voor zoveel onrust. Zo zijn de hoofdstukken over deze mevrouw al meerdere malen herschreven. Ze was achtereenvolgens vriendin, hoer en ideologisch medestander van de profeet. Rome heeft zichtbaar moeite gehad met de vrouwenrol en MM is daar de personificatie van.

In deze film werkt dat heel anders: de film heeft zelfs een licht feministische toon. Mary is eigenwijs, wil niet worden uitgehuwelijkt, sluit zich aan bij de bende van de profeet en gaat mee op tournee. Ze wordt argwanend bekeken door de 12 angry men, de apostelen die vinden dat ze Jezus afleidt van zijn eigenlijke werk. Maar gaandeweg komen ze er stuk voor stuk achter dat haar bedoelingen nobel zijn, van Petrus tot Judas draaien de meningen bij. En weer terug, maar dat is voor later.

Naast deze feminiene insteek is de film ook het bekijken waard vanwege de visuele rijkdom. Breed uitgemeten beelden met als duidelijk doel: de wereld is immens, wij zijn zelf maar kleine radertjes in het grote koninkrijk. Prachtige shots, lekker traag verpakt.
Niet dat de film een vette voldoende haalt, maar het is zeker geen weggegooid geld. Er zit van alles in dat het aankijken de moeite waard maakt.

Met : Rooney Mara, Joaquin Phoenix, Chiwetel Ejiofor

The Killing of a sacred deer - Yorgos Lanthimos

The Killing Of A Sacred Deer op IMDb (7,3)
Fascinerende film. Van begin tot eind onheilspellend en ongrijpbaar.
Uiteraard was ik gewaarschuwd, ik heb eerder werk van Lanthimos gezien. Dat is altijd op een of andere manier fantastisch, onwerkelijk en in hoge mate onmogelijk. Als je echter dat gegeven voorbij bent, kijk je naar gestileerde verhalen die boeiend worden verteld. Lukt het je niet om voorbij dat wankelpunt te komen, dan weet je niet wat je zojuist gezien hebt en wordt het postmoderne onzin. Gelukkig ben ik van de eerste groep: ik laat me keer op keer verrassen door een durvende regisseur.

Steven is hartchirurg. Zijn vrouw is ook arts. Ze baden in weelde en leidden een druk en verantwoord bestaan. Als Steven contact krijgt met een tienerjongen, die zich aan hem vastklampt met een ongelukkig verhaal, begint hun hele bestaan te wankelen. De jongen is de zoon van een ex-patiënt van Steven, de man is gestorven op de operatietafel. Aanvankelijk gooit de jongen het op het gemis van zijn vader en het effect dat dat op zijn gezin heeft gehad. Steven voelt zich verantwoordelijk en gaat gesprekken met de jongen aan, geeft hem zelfs cadeautjes.
U snapt: dit gaat van kwaad tot erger. Langzamerhand wordt de jongen overheersend, stalker eigenlijk. Overduidelijk is hij uit op wraak, steeds dieper dringt hij binnen in het gezin. Uiteindelijk komt de gruwelijke claim boven water: Steven moet iemand van zijn gezin opofferen om het verlies van de vader van de jongen te compenseren. Wat ie doet, weet niemand maar één voor één worden de gezinsleden ziek, verliezen ze de controle over hun benen en storten ze neer. Vier stadia voorspelt hij Steven, waarbij de laatste uiteraard de dood is. Wij krijgen een beeld van de interne strijd van Steven, die gedwongen wordt zich schuldig te voelen over die mislukte operatie. Die misschien ook wel schuldig is. Als hij weigert dat toe te geven, valt zijn gezin al domino'end uiteen. Hem rest weinig anders dan een radicale uitweg.

Voor mij zit de film boordevol bijbel-retoriek: schuld en boete natuurlijk, maar ook de daarvoor te brengen offers. Ik vond het prachtig. Ijzersterke film.

Met: Colin Farrell, Nicole Kidman , Barry Keoghan

Exodus: Gods and Kings- Ridley Scot

Exodus: Gods and Kings op IMDb (6,1)
Nog zo'n film die na het zien een boel ruimte schiep (2,45 u stond er). En opnieuw eentje die ik niet voor niets lang had uitgesteld. Niet dat ie nou hartstikke slecht is, tis "De ontsnapping" niet, maar al dat spektakel sleept maar voort en voort. Dusdanig, dat het al snel niet meer boeiend is.

Het verhaal is het bekende bijbelverhaal van Mozes met zn Hebreeuwtjes in ballingschap in Egypte. Er komt een vrijheidsstrijd, de zeven plagen komen voorbij en Mozes neemt zijn volk op pad naar het beloofde Kanaan. Ondertussen splijt ie nog effe de Rode Zee, beitelt ie nog wat geboden in stenen en hoppa: aanbeland op een nieuw stekkie kan de glorietijd van het Jezus-volk beginnen.

Als je van computergeanimeerde massascenes houdt, is dit de film voor je. Als je spektakel belangrijker vindt dan verrassing of plotontwikkeling, dan is dit de film voor je.

Met oa: Christian Bale, John Turturro, Joel Edgerton, Ben Kingsley,

Noah - Darren Aronofsky

Noah op IMDb
Deze week was niet goed voor mijn relatie met meneer Aronofsky. Ik heb toch enkele forse stukken van mijn hoge achting voor deze regisseur moeten afknippen. The Wrestler en Black Swan houden hem nog in de lucht, maar The Fountain en nu weer Noah maken m wel een deel minder gewaardeerd. Jammer, ik ben ervan overtuigd dat ie een aparte kijk op de wereld heeft , maar het niveau is te wisselvallig.

Deze film is 3D, deze film is spektakel, deze film is recht door het midden. Weinig aan toe te voegen als beschrijver van films: of je gaat hier vol voor, of je vindt het weinig boeiend.
Ik? Ik vond het zonde van mn 2,5 uur zittijd in de mooiste bioscoopzaal van het land. M.i. dus echt voor liefhebbers.