La Civil - Teodora Mihai

La Civil op IMDb (7,2)
 La Civil op Moviemeter (3,54)

Zonder mijn abonnement op de filmzenders van Film1 had ik nooit van het bestaan van deze spijkerharde misdaadfilm geweten. Kan me niet herinneren er iets  over gelezen te hebben, terwijl het wel een pittig interessant thema behandelt. Ik zag nog een keer bevestigd dat Mexico in ieder geval niet een van mijn toekomstige reisdoelen gaat worden: mijn angsten met een gewelddadige maatschappij te worden geconfronteerd werden hier weer eens vet bevestigd.

Ze zitten nog even gezellig aan tafel, moeder en dochter, voordat de jongste uitgaat: ze heeft een afspraak met haar vriendje. "Doe je voorzichtig, kijk je uit", dat werk. Het blijkt tevergeefs: dochter komt die nacht niet thuis en moeder Cielo krijgt al snel bezoek van een paar misdadige patsertjes: ze hebben haar ontvoerd, moeder zal met geld (én de patserauto van haar ex-man) over de brug moeten komen als ze haar nog levend terug wil zien. 

Aanvankelijk doet moeder natuurlijk alles om dit te bewerkstelligen, ze gaat ervoor op haar knieën bij haar ex-man en zijn decadente nieuwe vlam. Ze krijgen net niet het geëiste bedrag bij elkaar waardoor de overhandiging en uitwisseling mislukt. De hernieuwde confrontatie met de ontvoerders maakt Cielo niet alleen angstiger, maar ook militanter. Ze gaat op onderzoek uit en stapt met haar bevindingen naar de politie. Die houden aanvankelijk de boot af - kidnappings zijn immers aan de orde van de dag- maar de informatie van Cielo trekt wel de interesse van een specifieke geheime politie-eenheid. Samen werken ze aan een plan, maar eerst moeten ze door een aantal schokkende ontdekkingen heen.

Met: Arciela Ramirez, Alvaro Guerrero, Ayelen Muzo, Jorge A. Jimenez

Metronom - Alexandru Belc

Metronom op IMDb (6,7)

Metronom op Moviemeter (3,17)
 

"Had meer in gezeten", was mijn gevoel toen ik gisteravond de filmzaal verliet. Een razend interessant gegeven dat weliswaar speelt in de jaren 70, maar dat moeiteloos op het heden kan worden geprojecteerd. Het zal een bewuste keuze van de regisseur geweest zijn om het aan de kijker over te laten hoe dit verhaal afloopt. We verlieten de zaal en hadden alle vier een bepaalde invulling van wat nu precies de follow-up ging zijn. An sich is dat natuurlijk een boeiend filmgegeven.

1972, Boekarest. Het land zucht onder de communistische dictatuur van Ceausescu. De opgroeiende jeugd kan wel anders willen, maar veel mogelijkheden om uit de band te springen zijn er niet. De 17-jarige Ana heeft een licht rebelse inslag en weet dat ze bij haar vader (professor aan de lokale universiteit) meer voor elkaar krijgt dan bij haar strenge moeder. Als moeder die avond weg gaat voor een vergadering, slijmt Ana bij haar vader om naar een feestje te mogen van een vriendin: thee drinken en praten, 20u weer afgelopen. Daar kan papa toch niet tegen zijn?

Wat Ana niet vertelt, is dat ze daar waarschijnlijk haar vriendje Sorin voor de laatste keer zal zien. Hij gaat samen met zijn ouders emigreren, Ana heeft er veel verdriet van. Ze geeft zich op het feestje dan ook al snel over aan het nuttigen van een drankje en het doen van dansjes op muziek van Radio Free Europe. Dat deze zender verboden is in Roemenië, dat het zelfs verboden is om buitenlandse contacten te hebben, dat boeit de feestende jeugd niet zo. Ze stellen samen een brief op aan een Roemeense radio-dj die voor RFE werkt. Die brief moet dan door Sorin naar het buitenland gesmokkeld worden.

Het gaat mis. De politie valt binnen, ze moeten al geweten hebben van de onreglementaire activiteiten die de jongeren gepland hadden. Ze worden verhoord en moeten een verklaring opstellen dat ze hun leven zullen beteren. Ana hikt erg tegen het opstellen van die verklaring aan, maar ze weet dat - als ze dit niet doet- zijzelf en haar ouders het leven onmogelijk gemaakt zal worden door de repressieve staat die Roemenië onder het schrikbewind is. Ze wikt, ze weegt: blijft ze autonoom denken of schikt ze zich in de controle die de Securitate uitoefent?

Met : Mara Bugarin, Serban Lazarovici, Mihal Calin

FIN - song : Sfinx - Sir de Cocori

Babardeala cu bucluc sau porno balamuc (aka Bad Luck Banging or Loony Porn) - Radu Jude

Bad Luck or Loony Porn op IMDb (6,5)
 Bad Luck or Loony Porn op Moviemeter (2,96)

Zeer warrige film , een film zonder een duidelijk gezicht waar het sterke einde weinig meer aan kan veranderen. Vermoedelijk wilde de regisseur met een goede boodschap eindigen, maar dat komt na het onbegrijpelijke middenstuk iets te laat. 

De film is opgedeeld in 3 delen. Het begint als een onvervalste pornofilm, maar binnen twee minuten na deze expliciete start weten we dat het hier om huisvlijt gaat. Geschiedenislerares Emi heeft grote pret met haar man in haar eigen slaapkamer maar de man blijkt een grote fout te maken. Hij filmt hun knusse samenzijn maar vergeet het filmpje van zijn compiter te halen als hij zijn laptop ter reparatie wegbrengt. Het filmpje wordt gelekt en anoniem op internet geplaatst. Emi pusht haar vriend het filmpje te laten verwijderen. Dat lijkt aanvankelijk succesvol maar het duikt vervolgens op een andere site weer op.

Het middenstuk van de film is volstrekt onbegrijpelijk: allemaal losse flarden scenes , van geschiedenis tot natuur, van naakt tot industrieel. Waarschijnlijk wil de regisseur iets zeggen over de maatschappij waarin wij leven, maar het bleef voor mij onduidelijk wat dan precies.

Het derde deel van de film is het sterkst: lerares Emi wordt ter verantwoording geroepen bij de ouderraad omdat haar filmpje schadelijk zou zijn voor de jeugdige leerlingen. De discussie loopt uiteen van "verwerpelijk" tot "schadelijk voor de reputatie van de school" , van "privacy" tot "iedereen doet het". Al snel blijkt dat de morele standaard van de ouders op zijn minst discutabel is: zo goed als iedereen heeft het filmpje namelijk gezien en dat was echt niet alleen om zich op dit gesprek voor te bereiden. Emi heeft zich voor te bereiden op een oordeel dat geveld gaat worden door mensen met een dubbele standaard. Het kan alle kanten op. 

Met : Katia Pascariu

FIN - song : M.A. Numminen = In order to tell

Undeva la Palilula (aka Somewhere in Palilula) - Silviu Purcarete

Somewhere in Palilula op IMDb (7,2)
 Somewhere in Palilula op Moviemeter (2,25)

Ik heb het eerder gezegd op dit blog: Balkan-films zijn een genre apart. Dat ik niet de enige ben die er zo over denkt, blijkt ook uit de respectievelijke ratings van bovenstaande filmdatabases. Moviemeter kent een wat jonger en wellicht zelfs wat lokaler publiek dan het aloude internationale IMDb. De 7,2 van IMDb is bovengemiddeld, de 2,25 van Moviemeter is daar echter onder (of nét op, hoogstens). Kortom: of je vindt het gezever van de bovenste plank, of je loopt er weg mij. En daarin is nu bij mij wat vreemds aan de hand: van deze film heb ik de pointe niet begrepen, in ieder geval vond ik het een oeverloze herhaling van dezelfde quasi-grappen. Ik snakte naar het einde en dat gebeurt me niet al te vaak. 

Serafim is een jonge, kersvers afgestudeerde arts. Hij wordt gestationeerd in het afgelegen Palilula, waar de eerbiedwaardige arts Pantelica net overleden is. Serafim gaat in grote schoenen staan, want de oude arts werd breed gerespecteerd. 

Serafim zoekt zijn weg in de gynaecologische kliniek, hij wil aan het werk. Het gekke is dat er in het stadje helemaal geen kinderen zijn. Palilula wordt bevolkt door gedesillusioneerde ouderen, allen met een tragisch verleden en/of een drankprobleem. Het enige wat Serafim kan doen is troost bieden, hij doet dat door vooral op te gaan in de feestelijkheden die de bevolking aan de lopende band organiseren. Het is drankgelag voor, banket na, steeds begeleid door de droeve klanken van hun eigen Balkan-muziek. 

Er zitten vleugjes Kusturica in, maar daarvoor kent de film te weinig oprechte vreugde. Heel kort zie je een flits van de beeltenis van het echtpaar Ceausecu, wat mij de indruk gaf dat de film eerder een afrekening is met het straffe regime van die tijd. Een ontsnapping derhalve, met alle bijbehorende tragiek. 

Met : Aron Dimeny , George Mihaita

Collective- Alexander Nanau

 Collective op IMDb (8,4)

2015, Boekarest. Een metalconcert in een lokale discotheek eindigt in een fatale vuurzee: 25 mensen komen om in de vlammen. Een enorm beangstigend verhaal, je voelt de pijn van de mensen die aanwezig waren. Maar voor de overlevers en de nabestaanden begint dan een minstens zo gruwelijk verhaal. Waar wij terecht boos zijn over de toeslagenaffaire speelt in Roemenië sinds 2015 een veel heftiger, veel dodelijker schandaal. Hoe corruptie en geldzucht een volk geselen..

In de maanden ná de ramp zullen nog eens zo'n 60 mensen overlijden. Dat de zorg in Oostblok-ziekenhuizen van minder hoogstaande kwaliteit is dan in het Westen, dat zal geen verbazing wekken. Maar dat hoeft nog niet tot zulke hoge sterftecijfers te leiden. Het is de journalist Catalin Tolontan (hoofdredacteur van een sportkrant nota bene) die een misselijkmakende fraude op het spoor komt. De Roemeense ziekenhuizen blijken contracten te hebben gesloten met een chemiefarma die malafide ontsmettingsmiddelen verkoopt. Hoge prijzen voor slechte producten. En dat dan gegoten in wurgcontracten: de ontsmettingsmiddelen waar de ziekenhuizen mee werken zijn aangelengd, fors aangelengd, waardoor de reinigende werking tot een nulpunt daalt. Gevolg: bacteriën en besmettingen alom. In álle ziekenhuizen waren pneumo-bacterién rond , bacteriën waar juist die brandwondenslachtoffers extra gevoelig voor zijn. Hun huid is aangetast, de wonden zijn open en moeten eigenlijk dagenlijks verschoond en gereinigd, maar als je dat met slechte producten probeert schoon te krijgen , gebeurt er niets. Of eigenlijk: wordt het er alleen maar riskanter op voor de gewonden. 

Besturen en managers hebben geld in hun zakken gestoken, burgemeesters en ministers profiteerden mee. Dankzij het volhardende werk van Tolontan kan het niet langer onder het tapijt worden geschoven: ministers moeten aftreden, de regering valt, het volk mort. Maar het is een lange weg. 

Woest wordt je ervan, als je ziet hoe makkelijk het criminele zakenleven de zorgwereld binnendringt. De farmaceutische industrie staat er gekleurd op, net zoals de chemische industrie. En net zoals de ambtenarij en corrupte besturen. Het is een schande. Arm volk. 

La Gomera (aka The Whistlers) - Corneliu Porumboiu

 The Whistlers op IMDb (6,3)

Door Film1 geafficheerd als komedie, maar ik vond het eerder richting thriller gaan. En dan ook nog een nodeloos complexe ook. 

Cristi is een corrupte politieagent, die onderzoek moet doen naar een drugssyndicaat waar hij zelf zaken mee doet. Zijn baas Magda is op de hoogte van zijn dubbelspel maar kan er niet de vinger achter krijgen hoe en met wie hij nu zijn afspraken maakt. 

Wij leren al snel dat Cristi op kosten van het syndicaat naar La Gomera (een van de Canarische eilanden) is afgereisd om daar op hun kosten een speciale fluittaal te leren zodat hij buiten alle afluisteringen om kan communiceren met de bendeleden. Zijn contactpersoon bij de criminelen is de prachtige Gilda, een dame die zelf ook dubbelspel speelt. Cristi valt voor de voluptueuze vrouw , overigens zonder dit al te duidelijk te maken. Totdat zij ontmaskerd wordt door de grote drugsbaas en gevaar loopt. Cristi meldt de deal in Boekarest alleen te willen sluiten als zij beloven Gilda te sparen. Hij laat er zelfs zijn ruime financiële aandeel voor schieten, als zij het maar overleeft. De partijen ontmoeten elkaar op een verlaten filmset, waar ook nog eens de politie het geheel schaduwt. 
Complex , zoals ik al zei, maar met de nodige leuke ontwikkelingen. 

Met : Vlad Ivanov, Catrinel Marlon, Rodica Lazar

Despre oameni si melci (aka Of Snails and Men) - Tudur Giurgiu

Of snails and men op IMDb (7,3)

Balkanfilms zijn doorgaans dynamische films, vaak uitersten. Het is of loodzwaar en behoorlijk traag, of het is droogkomisch met een neiging naar slapstick. Deze film neigt naar het tweede, de aanpak is komisch maar ondertussen is het onderwerp (dreigende werkloosheid in een toch al kansarme regio) tamelijk aan de zware kant. Terloops pakt de film knipogend de vaak dubbele seksuele moraal aan die in de regio vaak heerst. 

We beginnen op het dak van de aftandse Roemeense autofabriek. Daar maakt de knappe directie-assistente een snelle wip met een van de fabrieksarbeiders. Terwijl zij hun vluggertje volbrengen, staat beneden in de hal de directeur zijn personeel toe te spreken: de fabriek is in de problemen en zal tijdelijk worden gesloten. Er zijn onderhandelingen gaande met een Franse onderneming, zij willen de zaak overnemen. En waarschijnlijk is er dan voor zo'n 10 a 15 procent van de werknemers ook wel een kans op een nieuwe betrekking.

De paniek slaat toe: de werknemers berusten niet direct in hun lot. De slimme en welbespraakte George (de man die we net op het dak hebben leren kennen) bedenkt een plan: wat nu als de werknemers de fabriek zelf overnemen? Dan is hun baan immers verzekerd. Klinkt goed, maar hoe komen ze aan geld? Eerste idee is een brief schrijven naar de steenrijke sultan van Brunei, voor wie het overnamebedrag doorgaans iets is wat ie aan een dagelijkse lunch besteedt. Instemmende reacties , maar al snel wordt er kansberekening op toegepast. Een nieuw plan bedacht dus: men heeft gehoord van de grote wens naar spermadonoren: er blijkt een bureau in Boekarest te zijn dat 50 euro per zaadschenking betaalt omdat hun product in de VS grote aftrek vindt. (pun intended).
Het mannenplan drijft de meningen uit een: hoe krijgen ze dit aan hun vrouwen en gezinnen uitgelegd? Is het de manier om dreigende armoede en terugval te voorkomen ?

Met : Andi Vasluianu , Monica Barladeanu , Dorel Visan

Kino Caravan (aka Caravana Cinematografica) - Titus Muntean

Kino Caravan op IMDb (6,8)
Lang niet zo goed als de Oostblokklassieker "Wie zingt daar zo?" van Slobodan Sijan, maar ik moest wel enkele keren aan die film denken bij het bekijken van deze. Hetzelfde troosteloze landschap, dezelfde slechte wegen en opnieuw een rondtrekkende bus. Maar daar houden de vergelijkingen op, daarvoor is deze Kino Caravan eenvoudigweg niet goed genoeg. Maar hey: een arthouse-film op zijn tijd is goed voor het gemoed.

1959, de arme en regenachtige binnenlanden van Roemenië. Twee staatsarbeiders reizen de dorpen langs om propagandafilms te vertonen waarin de heldenmoed van de Karpatische leiders bezongen wordt. Hoe de verhoudingen liggen , leren we al snel want de twee passagiers wagen het om direct bij aankomst in het dorp de lakens uit te delen: alles moet in het werk worden gesteld om het beeldmateriaal te kunnen vertonen en zo per locatie de lof van het regime te kunnen bezingen.
Prima plan natuurlijk, maar de bevolking van dit dorpje lijkt niet zo happig. Op het eerste gezicht lijken ze het allemaal niet te bevatten, heel intelligent komt het allemaal niet over, Maar gaandeweg de film leren we dat er meer achter zit: de bevolking is opstandig maar laat dat slechts op uiterst subtiele wijze kennen. Zonder dat de twee staatskameraden het door hebben, wordt de ene na de andere chantage gepleegd om het vertonen van de film te verhinderen. Het arme dorpshoofd doet wat ie kan, bang voor slechte rapportages naar Boekarest, maar stiekem ondersteunt hij de ondermijning die zijn burgers toepassen.

Met : Dorian Bogotu , Mircea Diaconu , Iulia Lamanare 

Child's pose (aka Pozitia copilului ) - Calin Peter Netzer

Child's pose op IMDb (7,4)
Uiteraard moet een ouder zijn/haar kinderen beschermen. Maar het kan te ver gaan. Het houdt bijvoorbeeld op als de zoon al bijna afgestudeerd is maar zich blijft gedragen als een papkindje.
Barbu is zo'n jongetje. Tamelijk briljant student, bijna gediplomeerd scheikundige maar een assertiviteit van nul komma nul.
Wanneer de jongeman een dodelijk ongeval veroorzaakt, is hij het dan ook niet zelf die de gesprekken met de politie en met de familie van het slachtoffer aangaat. Nee, dat moet zijn moeder doen. Nou ja , moet, ze eigent het zich toe want we begrijpen al snel waar die passieve houding van Barbu vandaan komt. Moeder Cornelia is gruwelijk andersom : ze bemoeit zich overal mee, ze manipuleert en ze masseert. Alles zal ze in het werk stellen om haar status te behouden, daartoe zal ook de reputatie van haar zoon beschermd moeten worden.
We krijgen gedurende het hele verwerkingsproces een uitstekende inzage in de moeizame verstandhouding tussen de moeder en de zoon: waarheden doen er niet zoveel toe, het beeld naar buiten behouden is belangrijker. En als daartoe hier en daar de waarheid geweld aan gedaan moet worden, soit. Deze zaak moet van tafel, zoveel is duidelijk: het blazoen moet schoon.  

Met : Luminita Gheorgiu , Bogdan Dumitrache , Ilinca Gola

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDb (6,7)
Zelf vind ik het een aanbeveling als ik een film kan kijken waar Maria Kraakman in speelt. Vooraf weet ik dan dat het niet gemakkelijk wordt, maar dat ik wel een film met karakter krijg voorgeschoteld. Zo ook weer bij deze: een minimaal verhaaltje met een maximum aan expressie en zeggingskracht.

Lin is stewardess, een zeer ervaren exemplaar. Al jaren kleedt ze zich "in blue", meestal is ze de eindverantwoordelijke op de vluchten die ze doet. Ze is sociaal bewogen, dat merken we al direct wanneer op een van haar vluchten opgetreden moet worden: een hoogzwangere vrouw moet door de bevalling heen worden geholpen, er is geen tijd voor een noodlanding. Lin leidt dit kordaat, innig houdt ze de baby vast. In de lucht.
We zien daar ook gelijk welk probleem Lin parten speelt: haar grote geheim is dat ze zelf ook een keer zwanger is geweest maar ze heeft de baby uiteindelijk niet levend ter wereld kunnen brengen.

Na deze hectische vlucht blaast ze stoom af met het team: in het nachtelijke Boekarest is het party-all-night , neemt ze een crewmember mee naar de hotelkamer waardoor ze zich verslaapt voor de terugvlucht. Haastig neemt ze de taxi naar het vliegveld en daar gaat het mis: ze rijden een tienerjongen aan. Gelukkig niet al te ernstig, maar zij voelt zich verantwoordelijk en neemt de jongen mee naar het ziekenhuis. Nicu blijkt een straatjongen te zijn die dankbaar de zorgzaamheid (en natuurlijk het geld) van deze westerling aanpakt.
Lin laat zich zo vaak als ze kan inroosteren op vluchten naar Boekarest, ze wil het herstel van de jongen blijven volgen. Er ontwikkelt zich een vorm van vriendschap, die natuurlijk aan alle kanten ongelijk is. Zo goed en zo kwaad als het kan , tasten deze twee eenzame zielen elkaar af. Beiden met de hoop op een beetje begrip en warmte. Lin wordt alsnog een beetje moeder, Nicu denkt een echte (en rijke) vriendin te hebben.

Met : Maria Kraakman , Bogdan Iancu

 

The happiest girl in the world (Cea mai fericata fata din luma)- Radu Jude

The happiest girl in the world op IMDb (7,0)
Die titel is ironisch he, mensen! Zo blij gaat Delia niet door het leven. Ik moet toegeven, het wordt haar ook niet makkelijk gemaakt door haar ouders. En door de filmploeg die die dag een reclamefilmpje met haar moet opnemen.
Delia is 18 jaar en heeft een auto gewonnen in een prijsvraag van een frisdrankmerk. Die nemen een filmpje met haar op waarin ze moet vertellen waarom ze het gelukkigste meisje ter wereld is. Door die auto natuurlijk, maar ook door die heerlijke frisdrank.
Haar ouders zien in de gewonnen auto een mogelijkheid om geld te genereren voor hun toekomstplannen. Ze motiveren dat door Delia duidelijk te maken dat ze alles in hun leven opzij hebben gezet om het hun dochter naar de zin te maken. En dat ze nu iets terugvragen daarvoor.
Maar het meisje stribbelt tegen. Nooit in haar leven heeft ze iets voor zichzelf gehad en deze auto zou het eerste zijn, de eerste keer dat ze een beetje geluk heeft in haar leven.
Tussen alle takes van de reclame door kibbelen ouders en dochter voortdurend. En dat heeft zijn weerslag op haar acteerprestaties. Ze straalt niet echt uit dat ze het gelukkigste meisje van de wereld is.

Met Andreaa Bosneag, Doru Catanescu

Toni Erdmann - Maren Ade

Toni Erdmann op IMDb (8,2)
Hoe raar wil je het hebben? Als je me vooraf verteld zou hebben dat ik naar een tragikomische poppenkast zou kijken met verklede acteurs met valse tanden en pruiken, dan weet ik niet of ik m wel had willen zien. Echter: deze film was me van dusdanig veel kanten aangeraden dat ik hem wel moest zien. Iets te lang soms, maar zeer zeer onderhoudend en een heel sterk einde, ben blij dat ik hem ben gaan zien.

Een verstoorde vader-dochter-relatie, dat is de kern van dit verhaal. Vader doet iets onbestemds als pianoleraar en medewerker van een middelbare school, maar dochter gaat sky high in de wereld van het harde zakendoen. Ze werkt als expat in Roemenie, is bezig met een project voor een grote bouwondernemer om massa-ontslag te genereren en dat zo geruisloos mogelijk te laten verlopen. Echter, de deal is nog niet helemaal beklonken en ze is dan ook onaangenaam verrast door het plotseling opduiken van haar vader. Die wil weten hoe het met zijn dochter gaat, waarom hij niks hoort.
Ze heeft weinig tijd voor hem en hij lijkt, na wat korte ontmoetingen met haar , haar vrienden en haar collega's weer terug te reizen naar Duitsland. Lijkt. Want plotseling duikt hij op de vreemdste momenten op: als Ines met vriendinnen in een restaurant zit, als Ines een zakelijke delegatie door kantoor begeleidt et cetera. En steeds is vader daarbij verkleed: vals gebit in en rare pruik op, hij doet zich voor als mental coach. Wat volgt is een reeks ongemakkelijke verhandelingen, waarbij Ines steeds in een conflictsituatie terecht komt. Moet ze nu het spel meespelen of moet ze kiezen voor haar zakelijke wereld, die aan alle kanten net zo nep is als de vermomming van paps?
U snapt, het kan maar twee kanten op: het wordt óf loutering óf het wordt catharsis. Trek daar maar even 2,5 uur voor uit.

Sandra Huller , die we kennen van Requiem en van Brownian Movement, speelt de sterren van de hemel. Top acteerwerk.

Met oa Sandra Huller, Peter Simonischek

  

Bacalaureat- Christian Mungiu

Bacalaureat op IMDb (8,0)
OF ik was niet in vorm gisteren OF de film was echt niet goed genoeg. Hoe dan ook, het hield mij minder bezig dan ik vooraf verwachtte. Goede recencies, een regisseur met een behoorlijke reputatie (4 maanden, 3 weken, 2 dagen vond ik imponerend), een hoog cijfer op IMDb. En ik? Ik reageerde lauw, ik vond het kabbelend. Ondanks de beste bedoelingen kwam het wat mij betreft niet uit de verf.

Romeo is arts. Een arts met aanzien, eentje die het in het post-Ceausescu Roemenie goed voor elkaar lijkt te hebben. Toch heeft hij spijt dat hij is teruggekeerd, dat hij na zijn studie niet voor het buitenland heeft gekozen. Om die reden zet hij alle kaarten in op zijn dochter, een briljante scholiere die op het punt staat een beurs voor Cambridge binnen te slepen, als ze haar eindlijst maar met een gemiddelde 9 weet af te sluiten.
Aanvankelijk geen probleem, totdat ze te maken krijgt met een brute poging tot aanranding. Het geweld ontregelt haar, de angst heeft haar te pakken en dat nog wel precies in de week dat ze de cruciale examens moet doen. Cruciaal voor dat eindcijfer.
Vader Romeo ziet het met lede ogen aan, hij neemt een vreemd besluit. Heel zijn leven is hij keurig en volgzaam geweest maar nu hij de toekomst van zijn dochter in duigen ziet vallen, gaat hij over tot onoirbare middelen. Ook hij valt uiteindelijk voor gesjoemel en corruptie: hij gebruikt zijn kanalen bij de politie en bij het onderwijs om te proberen enige studeerfraude voor zijn dochter te regelen. Alles voor de cijfers.
Alles in het leven van Romeo blijkt onvast, alle zekerheden ontvallen hem. Zijn geliefden begrijpen zijn drijfveer niet, zijn collega's en de magistratuur accepteert zijn eerste stappen langs het randje van het criminele pad niet. Romeo ziet alles als zand door zijn vingers glippen.

Met : Adrian Titieni , Marie-Victoria Dragus , Vlad Ivanov

Child's pose (Pozitia copilului) - Calin Peter Netzer

Child's pose op IMDb
Of de Roemeense humor ligt mij niet, óf er is geen Roemeense humor. Nog nooit zag ik een vrolijkmakende film uit dat land. Maar goed, film is er niet alleen voor het entertainment, zullen we maar zeggen.
Deze film won de Gouden Beer in Berlijn en moet dus wel wat in de mars hebben. Dat blijkt te kloppen: ondanks je gebrek aan identificatie met de acteurs wordt hier wel een intrigerend verhaal verteld over mensen die leven in een land dat zich naar de moderne maatstaven toe ontwikkelt.
Anders gezegd: een film die na de dictatoriale overheersing langzaam bezig om net zo'n klassenmaatschappij te worden als andere landen in Europa. Een land waar de gegoede burgerij uit vrees voor positie-verlies meent de goedkeuring en het begrip van de arme bevolking te kunnen kopen.
De film draait om de dominante Cornelia, een vrouw uit een welgesteld aristocratisch milieu. Al direct bij de opening van de film blijkt dat haar zoon moeite heeft met haar bemoeizucht en haar arrogantie. De zoon probeert afstand te creëren en draagt zijn vriendin op niet open te doen als moeder voor de deur staat. Waarop uiteraard de dochter het gedaan heeft.
Als we vervolgens tot de kern van het verhaal komen (zoonlief rijdt in een onbewaakt ogenblik een jongetje - 14 jaar oud, armoedige afkomst- dood) zet moeder al haar machineriën in om haar zoon uit de gevangenis te houden. Moederliefde, geld, omkoping, advocaten, aanzet tot meineed: moeder probeert alles. Zoonlief sukkelt achter haar aan en van haar af: ondanks zijn afkeer van hoe moeder het doet, heeft ie zelf ook geen enkel idee hoe ie dit zou moeten aanpakken.
De film nadert zijn tragische climax: moeder sleept zoonlief mee naar het getroffen gezin. Het is óók haar leed, zij heeft ook de indruk dat haar iets is overkomen.

Bij vlagen indringend, maar niet zo hoogstaand dat ik de film zelf bekroond zou hebben. Da's dan weer het aparte van de Oostereuropese cinema.

Beyond the hills (Dupa dealuri) - Christian Mungiu

Beyond the hills op IMDb
Tja, dat moet je als arthouse-liefhebber ook allemaal maar verdragen. Films van 2,5 uur die eigenlijk zo een uur korter kunnen. Het vraagt om respect voor de filmmaker die de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen. Dat lukte bij deze, maar ik zou volgende keer graag met de regisseur tot een compromis komen.

Voichita is een jonge vrouw die is ingetreden in het klooster. Haar devotie valt op , ze wordt alom gewaardeerd bij collega-zusters en bij de "papa" en de "mama"  die het klooster runnen.
Ze krijgt bezoek, haar jarenlange vriendin Alina komt uit Duitsland over. Al spoedig blijkt dat Alina hoopt dat ze Voichita kan overhalen met haar mee te gaan naar de nieuwe wereld, waar banen en geluk voor het opscheppen zou liggen. Voichita volhardt in haar geloof, Alina krijgt een moeizame positie in het klooster omdat men niet overtuigd is van haar reden om daar te blijven hangen.
Als het Alina allemaal te lang duurt en het haar daarmee te machtig wordt, draait ze door. Zij wil alles doen om haar vriendin te "redden" en uit de streng-religueuze wereld weg te voeren, de zusters en de priester denken echter dat zij om andere redenen daar zit: probeert zij het geloof te ondermijnen en is zij daardoor een duivelse verschijning? Ze dient gered, de duivel dient te worden uitgedreven.
Wat is sterker: de wereldlijke wens of de volhardende religie?

De regisseur overigens, dat is dus écht een Oosteuropese grootheid he. ik zeg alleen maar "4 maanden, 3 weken, 2 dagen"...