De kop is goed. Met z'n ruige baard en diepe groeven lijkt Vincent Lindon zelf wel door de grootmeester gebeeldhouwd. Ik zag Lindon vaker schitteren (oioioi, La Loi du Marché) en ging dus al getriggerd heen. Daarnaast heb ik enkele beelden van meneer Rodin in het echt ontmoet, dus dat was twee. En ten derde zag ik eerder (1988, Isabelle Adjani!) de gespiegelde film van deze, die over het leven van Camille Claudel. Daar was ik enthousiast over dus ik ging er eens mooi voor zitten op de eerste avond van roulatie van deze hommage.
Ik heb het ervaren als een verzameling aan gemiste kansen. De film kabbelt, Lindon is te vaak te gemoedelijk om een controversiële kunstenaar te kunnen zijn, de vermeende gekte van leerling-minnares Claudel speelt slechts een zijdelingse rol en het ergste zijn misschien wel de dialogen. Doorgaans de USP van Franse films, nu komt het vooral bestudeerd en onnatuurlijk over. Jammer Jammer Jammer.
Want er is zoveel waarover het had kunnen gaan: een kunstenaar die zijn tijd ver vooruit is, daar zit een conflict in met alle welstandscommissies en mensen van goede smaak. Een uitstekende leerling die het ook in zijn bed prima doet. Die bovendien kwalitatief bij vlagen de meester evenaart of in ieder geval uitdaagt. En een huishoudster die hem een kind schenkt en zich voor de rest teveel schikt in de rol van bedrogen huisvrouw. Het lijkt me een serie spanningen die het leven van de kunstenaar tot een hel gemaakt moeten hebben. Dat had niet alleen in zijn marmeren kwaliteit tot uiting hoeven komen, ook de omgang met zijn hof/huis-houding had meer mogen knetteren. Doillon mag verweten worden dat ie vooral een artistieke film wilde maken, dat ie te veel gedweept heeft met de onnavolgbare sculptuurkunst van meneer Auguste Rodin. Er had meer in gezeten. Veel meer.
Met : Vincent Lindon, Izia Higelin, Severine Caneele
Geen opmerkingen:
Een reactie posten