Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

I was a teenage Sex Pistol - Nick Mead/ Andre Relis

I was a teenage Sex Pistol op IMDb (7,5)
 I was a teenage Sex Pistol op Moviemeter (3,67)

I was a teenage Sex Pistol op Wikipedia

"Bert is a truly fanatic Sex Pistols-fan", zo concludeerde meneer Veken, mijn toenmalige leraar Engels, toen ik in de klas een button op het neusvleugeltje van mijn bril bevestigd had. Wist ik veel, jochie van 16 en onder de indruk van de poses die de onruststokers uit Engeland aannamen. Uiteraard kocht ik de plaat (iets wat ik later nog een keer herhaald heb toen ik mijn "second life of vinyl" startte). Punk heeft me veel gebracht: uiteraard de muziek, maar ook vele vrienden en prachtige concerten. Niet dat ik er zelf volgens de geldende moderituelen bij liep, maar de attitude en de energie deden mij goed. Ik ging er hard op, zo gezegd. Niet verwonderlijk dan ook dat ik gisteren bij het betreden van de filmzaal al enkele oude bekenden tegenkwam, allemaal klaar voor een paar uurtjes nostalgie.

Het o zo brave Nederland deed het op dat moment nog met Spargo en Vader Abrahams Mieke toen in Engeland al het spel op de wagen ging: de rigoureuze politiek van Margret Thatcher, de nakende werkloosheid en de aanhoudende impact van de koude oorlog maakten dat een hele generatie opgroeide met de gedachte dat er voor hen geen toekomst was. Die gevoelens moesten eruit, de tijdgeest nodigde als het ware de kantelingen uit. Twee mensen in London voelden dat heel goed aan: modeontwerpster Vivienne Westwood en vooral haar "zakenpartner" Malcolm McLaren wisten heel goed wat ze moesten doen om een subcultuurtje op te richten. Hun kledingwinkel werd van naam veranderd in "Sex", winkelbediende Glen Matlock knutselde eigenhandig de gevelversiering in elkaar. De gevolgen zouden immens zijn.

Randfiguren voelden zich aangetrokken tot deze plek, Matlock had al snel door dat er met een paar bezoekers best een bandje op te zetten viel. Allemaal gespeend van muzikale kunde (nou: niet allemaal, want Matlock kon echt wel georkestreerde klanken uit zijn bas krijgen) clusterden ze zichzelf tot een rebels team. Een oefenruimte in, op advies van McLaren kwam er zelfs een zanger bij. Deze John Lydon bleek de katalysator te zijn voor een aantal jaren ophef. The Sex Pistols ontstonden met een knal, overrompelden radiostations, vernielden podia en zalen en - dat vooral - ontregelden de media met hun destijds spraakmakende vloeken en een totaal gebrek aan ontzag voor het establishment. Optredens, een tour en uiteindelijk bijna een plaat. Nou ja, die plaat kwam er wel maar Matlock maakte het niet meer mee. Niet als bandlid tenminste, hij werd er op vakkundige wijze uitgewerkt door McLaren en de inmiddels tot Johnny Rotten omgedoopte Lydon. Matlock was de muzikant van de club, maar niet zo punk qua uitstraling als John Simon Ritchie, die onder de geuzennaam Sid Vicious zijn vervanger werd op de basgitaar. Achteraf beschouwt Matlock het als een zegen, hij kan het immers allemaal navertellen. Iets wat hij in deze heerlijk onderhoudende documentaire dan ook met verve doet.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Sex Pistols- Pretty Vacant (live in Stockholm)

Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

La Venus Electrique (aka The Electric Kiss) - Pierre Salvadori

La Venus Electrique op IMDb (6,7)
 La Venus Electrique op Moviemeter

La Venus Electrique op Wikipedia

In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan. 


Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek. 
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.

Met; Pio Marmai, Anais Demoustier, Gilles Lelouche, Vimala Pons

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Shocking Blue - Venus

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

A Different Man - Aaron Schimberg

A different man op IMDb (6,9)
 A Different Man op Moviemeter (3,12)

A Different Man op Wikipedia

Lastig te peilen film, althans voor mij. Was het nou goed of was het iets te gemakkelijk stuivertje wisselen? Niet door het label "horror" (dat er door de filmmaatschappij aan is gehangen en dat mij doorgaans weerhoudt van het kijken van een dergelijke film); daar keek ik wel doorheen want ik verwacht bij genoemd genre toch echt andere dingen. Het was ook niet door de iets te soepele identiteitswisseling van de hoofdpersoon, die vrijheid moet je een regisseur immers gunnen. Ik kwam uiteindelijk toch op een goede voldoende uit door het fijne spel van zowel Sebastian Stan als de opnieuw fris van de lever acterende Renate Reinsve. Kijken mag, dus!

Edward maakt van de nood een deugd. Menigeen zou met zijn aandoening een terugtrekkende beweging maken maar niet Edward: die stapt juist naar voren. Zijn door neurofibromatose ernstig vervormde gezicht maakt van hem een Elephant Man, maar juist door die ziekte verwerft hij rollen in films en filmpjes. En dat is waar hij zijn wil: hij wil acteur zijn. En plots is daar zijn nieuwe buurvrouw, de energieke Ingrid. Ze schrijft toneelstukken en raakt niet afgeschrikt door het uiterlijk van haar buurman. Integendeel: ze raakt geïnspireerd en begint aan een nieuw toneelstuk. Edward mag zelf de hoofdrol spelen maar is niet geheel tevreden met het slot van het stuk. 
Gelijktijdig bewandelt hij een pittig medisch pad waarbij zijn arts het experiment niet schuwt. En verdomd, het gaat langzaam een andere kant op: de vergroeiingen vallen van Edward af en langzaam verandert hij in een "normale' man. Zo normaal zelfs dat hij plots de love interest van Ingrid krijgt. Koeken en eitjes, zou je zeggen, maar nee: op de audities van het stuk verschijnt een man die net als Edward aan de ziekte lijdt. Deze man, Oswald genaamd, wekt de interesse van Ingrid op een dusdanige manier dat ze hem als vervanger van Edward voorstelt voor de rol. Ja maar ho 's effe: dát was niet Edward's bedoeling! Hij geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen.

Met: Sebastian Stan, Renate Reinsve, Adam Pearson

FIN - song : Umberto Smerilli - A Different Man (end credits)

Dreamin' Wild - Bill Pohlad

Dreamin' wild op IMDb (6,4)
 Dreamin' Wild op Moviemeter (2,81)

Dreamin' Wild op Wikipedia

Hoewel zijn broer Ben wel een stukje succesvoller is, heb ik Casey Affleck als acteur toch net iets hoger zitten. Waar Ben af en toe de stoere en sterke heldhaftig-man speelt, geeft Casey vaak gestalte aan de anti-held. En dat is doorgaans een veel interessanter personage, als u het mij vraagt. Ook in deze - op waarheid gebaseerde - film is hij weer een innemend, doch pittig getroebleerd mens. We kijken niet naar een hoogstaande (en zelfs enigszins voorspelbare) film, maar het onderhoudt wel. Play!

De broers Emerson geloven er allemaal niks van. Dertig jaar na het opnemen van hun debuutalbum "Dreamin' Wild' staat er plots een producer voor de deur: hij is van een platenmaatschappij die vergeten pareltjes een tweede kans geeft. Zijn maatschappij wil dus de plaat opnieuw uitbrengen en het hele circus alsnog aanzwengelen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar we zijn 30 jaar verder. En dus zien we hoe de broers in die dertig jaar elk hun eigen pad zijn gegaan, hoe de een totaal geen probleem heeft met de miskenning van hun artistieke talent en hoe de ander zijn hele leven lang met frustraties rondgelopen heeft dat het niet gelukt is. Hoe hun ouders hen altijd zijn blijven steunen, hoe zeer dat een impact heeft gehad op de welstand én op het welzijn van de familie. En nu, nu zou dat opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen door een rentree op de podia én op de radiostations? Iedereen twijfelt maar iedereen ruikt ook kansen. Wie bereid is om het thans veilige, doch enigszins miserabele leventje overhoop te gooien, diegene moet nu naar voren stappen.

Met: Casey Affleck, Zooey Deschanel, Walton Goggins, Chris Messina, Beau Bridges, Jack Dylan Grazer, Noah Jupe

FIN - song : Donnie Emerson - When a dream is beautiful

Omaha - Cole Webley

Omaha op IMDb (7,0)
 Omaha op Moviemeter (3,50)

Omaha op Wikipedia

"Een typische Bert-film", zo zou mijn vrouw gezegd  hebben als ze gisteren met me meegegaan was naar de filmzaal. Dat deed ze niet, ik zat - zo rond etenstijd- met nog drie anderen in de zaal voor een pijnlijk eenvoudige film. Het omgekeerde geldt ook: de film is eenvoudigweg pijnlijk. Wie over een beetje inlevingsvermogen beschikt, ziet een zwaar sociaal drama zich voltrekken over een jong gezin. Schitterend, schitterend. 

Pappie heeft haast, zoveel is duidelijk. In alle vroegte haalt hij zijn kinderen uit bed: "Kom, we moeten gaan! Denk goed na over wat je meeneemt!" Dit is geen gewoon reisje, zoveel is duidelijk. De kinderen zitten al -samen met hond Rex- in de auto maar pappie zit nog even aan de telefoon als een sheriff de auto voor het huis parkeert. "Jaja, ik ga al!", vader heeft duidelijk haast om weg te komen. Na een kort gesprekje nagelt de sheriff een formulier aan de voordeur: huisuitzetting!

Nauwelijks op weg leren we al hoe de geschiedenis van het gezin zich heeft ontwikkeld: moeder is recent overleden, vader is de klap niet te boven gekomen en geeft nu stevige verantwoordelijkheden in handen van zijn dochter Ella. Die is wel gewend om op haar broertje Charlie te letten maar nu komen er andere dingen op haar af. Vaak kapittelt ze vader (bijvoorbeeld over zijn omgang met hond Rex) maar nu is het anders: ze wordt betrokken bij de beslissingen. En dat valt haar niet licht: steeds meer wordt duidelijk wat er aan de hand is: "Dit is geen reisje, dit is een verhuizing. En waarom wil vader toch naar Nebraska, daar kennen we toch helemaal niemand?" De zorgzame doch getormenteerde vader probeert het zijn kinderen zoveel mogelijk naar de zin te maken, maar kijkt angstvallig diep in de steeds dunner wordende portemonnee. We moeten door, life goes on. Maar hoe dan? Hoe dan?

Met: John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antoin Binant - Politic Fiction

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Drommer op Moviemeter (3,28)

Drommer op Wikipedia

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.

Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?

Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 

FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)

Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

Silent Rebellion (aka Á Bras-le-Corps) - Marie-Elsa Sgualdo

Silent Rebellion op IMDb (6,8)

Silent Rebellion op Moviemeter (3,00)
 Silent Rebellion op Wikipedia

Op dagen zoals gisteren heb ik weinig motivatie nodig om naar de filmzaal te gaan: in ons eeuwenoude gebouw is het heerlijk koel, de dikke muren zorgen voor een aangename zit. Voeg daarbij dat het weer een voorpremière-avond was en dat de poster van de vertoonde film al een sterke lokroep deed om ons binnen te lokken, bovendien beloofde het ook nog eens een "moeilijke' film te worden dus Begtje was te porren. Bij het verlaten van de zaal werden de bezoekers om hun waardering van de film gevraagd, we liepen vér uit elkaar qua beleving. Wat die anderen vonden, zeg ik niet: u krijgt mijn kijkervaring te lezen hier.

Ondanks haar frêle postuur en haar porseleinen gezichtje straalt Emma kracht uit. Dat blijkt wel uit de zwijgzame doch krachtige energie die ze in elke dag stopt. Nu haar moeder besloten heeft haar leven in de grote stad te vervolgen, komt een deel van de zorg van haar broertje en zusje op Emma neer. Daarnaast werkt ze als huishoudster bij de veeleisende doch niet onvriendelijke domineesvrouw. Voor een ander zou dat al een beste pak hooi op de vork zijn, maar Emma gooit er nog een schepje bovenop: vrijwillig neemt ze de zorg op zich voor de gedemotiveerde alcoholische dominee. Ze assisteert hem bij de kerkdiensten, ze zorgt voor zijn (vooral) natje en een beetje droogje. Over haar Zwitserse grensdorpje hangt de deken van de Tweede Wereldoorlog: in de bossen worden mensen door nazi's weggevoerd, maar de dorpsbewoners proberen overal buiten te blijven. Deels is dat uit de spreekwoordelijke neutraliteit, maar uiteraard is het ook lijfsbehoud. De dominee kan er slecht mee omgaan, hij is boos op zijn medeparochianen die geen poot uitsteken naar de arme drommels die worden opgepakt. 

Bij haar werkgeefster komt een jonge journalist op bezoek die juist kansen ziet in deze crisissituatie. Zijn opgeruimde en geprivilegieerde houding werkt aanstekelijk op Emma, totdat de jongeman haar volkomen verrast door haar tijdens een uitstapje seksueel te overweldigen. In plaats van boosheid voelt Emma vooral schaamte, ze maakt zich zorgen om haar mogelijke studiebeurs (die de enige uitweg uit haar armoedige situatie lijkt) maar vooral maakt ze zich zorgen om de blikken van de parochianen en dorpsbewoners. Ze moet een uitweg vinden, die komt er ook door middel van een gearrangeerd huwelijk met een jonge dorpeling. Emma lijkt de kalmte hervonden te hebben maar dat blijkt schijn. In haar hoofd woeden stormen, ze legt zich niet bij de situatie neer.

Het is aan de kijker om lichtstreepjes te vinden in dit pittige verhaal. Voor mij zaten die in het ijzersterke spel van Lili Guenau als Emma, maar zeker ook in haar stap-voor-stap mentale aanscherping. Mooie film, als u het aan mij zou vragen.

Met: Lila Guenau , Grégoire Colin, Thomas Doret, Aurelia Pasteur, Sandrine Blancke

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Nicolas Rabaeus- End Credits

À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl