Les Enfants Vont Bien (aka Out Of Love) - Nathan Ambrosioni

Les Enfants Vont Bien op IMDb (6,9)
 Les Enfants Vont Bien op Moviemeter (3,25)

Les Enfants Vont Bien op Wikipedia

Waar vroeger "Franse Films" vaak gekenmerkt werden door een ongekende hoeveelheid drukke dialoog zie ik de laatste jaren steeds vaker een ingetogen doch net zo indringend sociaal verhaal. Ook deze weer, die zelfs grenst aan hartverscheurendheid. Mij kunnen je dit genre altijd voorzetten: pittig sociaal drama over 'gewone mensen' met 'gewone verhalen' en 'gewone problemen'. Er komt immers een overtuigende scripting en goed acteerwerk bij kijken. Dit keer vond ik zelfs de kindertjes geloofwaardig hun rol vertolken, iets waar ik bij het recente, thematisch vergelijkbare "Omaha" toch wel tegenaan liep. Sterke film derhalve, deze. 

Drukdrukdruk, Jeanne zoemt van telefoongesprek naar telefoongesprek: het leven van een schadeverzekeraar vereist stuurmanskunst en timemanagement. Het komt dan ook slecht uit dat plots haar zus voor de deur staat, twee kinderen voor zich uitschuivend. De zussen hebben elkaar behoorlijk lange tijd niet gezien en proberen dat zonder verwijten aan elkaar uit te leggen. Als de kindertjes op bed liggen, proberen ze een en ander uit te praten maar zus Suzanne is duidelijk oververmoeid, ze gaat er op tijd in. De volgende ochtend zit Jeanne met koffie aan de ontbijttafel als plots de 9-jarige Gaspard naast haar staat: "weet jij waar mijn moeder is?". Noorderzon, kent u die uitdrukking?

In één klap is het leven van het drietal omgeslagen: Gaspard en zijn jongere zusje Margaux missen plots hun moeder, Jeanne zit ineens opgescheept met twee kinderen waar ze wel degelijk een verantwoordelijkheid voor voelt maar die ze echt niet kan combineren met haar drukke baan. Ze schakelt haar ex-vriendin Nicole in, die met liefde haar arm even om de kinderen heen slaat. Wat is er gebeurd? En minstens zo belangrijk: wat moet er nu allemaal gebeuren? Terwijl Jeanne hoopt op een telefoontje van haar zus, verstrijken de dagen van de schoolvakantie en moeten er keuzes gemaakt worden voor bestendiging. Jeanne, die nooit voor kinderen gekozen heeft, ziet haar schouders én haar gemoed zwaar belast. Maar ach, die bloedjes..

Met: Camille Cottin, Monia Chokri, Manoä Varvat, Nina Birman

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Alexandre de la Baume - Les enfants vont bien

The Whisper Man - James Ashcroft

 

The Whisper Man op IMDb (6,2)

The Whisper Man op Moviemeter (3,01) 

The Whisper Man op Wikipedia

Of meespeelde dat dit de vierde film was die vrouwlief en ik die dag bekeken, weet ik niet. Feit is wel dat ie wat ons betrof de verwachtingen niet waarmaakte. Het leek wel of we bepaalde dingen in andere films al beter hadden gezien, daarnaast kwam de acteurslijst niet zo pront naar voren als gewenst: Robert de Niro is natuurlijk een grootheid, maar hij moet op deze leeftijd echt niet meer achter verdachten aan gaan rennen (het overige deel van zijn rol doet ie opnieuw uitstekend hoor, maar het actiedeel had ie echt aan anderen moeten overlaten). Adam Scott en Michelle Monaghan zijn degelijk aan het werk, maar worden naar de achtergrond gedrongen door de piepkleine doch solide en sterke rol van Michael Keaton. Alles bij elkaar gaan we toch wel naar de voldoende, maar zelf besef ik dat wat meer moet gaan doseren. 

Droeve ogen turen over het stuur naar de weg die voor hen ligt: vader Tom en zoon Jake rijden langzaam de woonplaats binnen van de vrouw die hen beiden net ontvallen is: schrijver Tom is ineens weduwnaar, Jake is zijn moeder verloren. Het legt een dikke stempel op de bak met herinneringen die ze instappen. Alles is vreemd, vaak zelfs heel vreemd: Jake loopt op school tegen pestkoppen aan, vader Tom verdrinkt zijn pijn in stevige glazen whisky (hetgeen hem dat nieuwe huis dat ze betrokken nóg vreemder doet vinden). Die gevoelens blijken tamelijk terecht: er gebeuren nare dingen in het stadje, kidnapping van schooljongens is aan de orde van de dag.

Het is wachten op het moment dat dit ook Tom en Jake overkomt: als vader Tom in een alcoholische slaap valt, blijkt bij het ontwaken dat Jake nergens meer te bekennen is. Uit pure paniek neemt Tom contact op met zijn vader, iets wat hij al járen niet meer gedaan heeft. Vader is oud-rechercheur en heeft 30 jaar geleden een vergelijkbare zaak opgelost. Terwijl de twee niet aan elkaar kunnen wennen, moeten ze toch samen optrekken om hun (klein)zoon weer terug te vinden. Een tocht langs gevangenissen, enge vindplekken en langs elkaars geheugen: ergens moeten ze aanknopingspunten vinden. 

Met: Robert de Niro, Adam Scott, Michelle Monaghan, Michael Keaton, Hamish Linklater

FIN - song : Aurora- Runaway

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

One Mile: Chapter Two - Adam Davidson

One Mile: Chapter Two op IMDb (5,0)
 One Mile: Chapter Two op Moviemeter (2,59)

One Mile op Moviepedia

Duidelijk minder gewaardeerd dan deel 1, beide filmdatabases wijzen dat uit. Ik was dus blijkbaar niet de enige die het zo zag: waarom is dit verhaal over twee complete films uitgesmeerd terwijl het met enige handigheid gewoon in een twee-uur-verhaaltje had gekund? Vermoedelijk heeft dit te maken met de macht van de streamingsdiensten maar dat krijg ik natuurlijk niet hard. Daarom: even doorbijten, deel 2 er door heen jassen.

Hij blijkt toch niet te zijn omgekomen bij het knallende einde van deel 1. Sekteleider Stanley Dixon heeft wat te wreken natuurlijk: de commando Danny Beckett heeft bij de bevrijdingsactie van zijn dochter Dixon's enige zoon het hoekie om gewerkt. Revanche is nodig, dat kan natuurlijk enkel en alleen door Beckett datgene af te nemen wat hem het meest geliefd is. 
Dochter Alex Beckett zit inmiddels op het college van haar eigen keuze en wordt voor de prom-night afgehaald door een chauffeur. Mag u raden wie die chauffeur is! In een paar woorden: Danny Beckett moet opnieuw in actie komen om zijn dochter uit de klauwen van Dixon en diens bende te redden. In zijn eentje tegen een vijandig eiland, daar is nogal wat actie voor nodig. Daar gaan we! 

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

FIN - song : Diharma - Quiet your mind

One Mile: Chapter One - Adam Davidson

One Mile: Chapter One op IMDb (5,7)
 One Mile: Chapter One op Moviemeter (2,81)

One Mile op Moviepedia

Als je gaat zagen, zaag je meestal dingen in twee delen. Of dat nou smal of dik hout is, men zage de boel in twee delen. Prima planken worden dat meestal, soms kun je er zelfs zo'n drie uur film van bouwen. U ziet: ik begon enigszins cynisch aan deze reeks die we op Sky Showtime waren tegengekomen. De nog enigszins bekende naam van Ryan Philippe moet de kar trekken, hij moet de actie brengen in een tamelijk voorspelbare reeks waar liefhebbers van actiethrillers geen genoeg van kunnen krijgen. Doordat de film in twee hoofdstukken is opgedeeld, weten we ook al min of meer hoe het eindigt zodat we ons kunnen voorbereiden op deel 2. Zoals gezegd: voor de liefhebber.

Zijn nukkige dochter Alex verwijt hem van alles. Wij snappen dat. Immers, pappa Danny Beckett is er niet vaak voor haar geweest. De commandosoldaat vocht een tiental jaren lang op diverse brandhaarden in de wereld, het maakt hem een beresterke overlever (onthoud dat detail!). Nu hij zichzelf min of meer heeft gepensioneerd na zovele missies probeert hij de tijd goed te maken door zijn tienerdochter langs de scholen en universiteiten te rijden waarvan zij haar keuze moet bepalen: welke richting gaat mijn leven straks op. 
Bij een van die ritten belanden vader en dochter midden in de wildernis waar ze even een kamp moeten opzetten. Daar worden ze overvallen, dochter wordt meegenomen door een bende die sekte-achtige trekkken vertoont: ze zoeken jonge vrouwen om te bezwangeren zodat het voortbestaan van hun bedreigde club is verzekerd. Pappie lijkt het loodje te leggen maar is natuurlijk niet voor niets een  sterke vechtjas. Hij gaat erachteraan, hij moet en zal zijn dochter bewijzen dat hij echt om haar geeft. Hij moet haar dus bevrijden. Maar ja, hoe doe je dat als je tegen een overmacht staat die zich op een eiland heeft teruggetrokken? Nou, wij weten het wel, daar komen de survivaltechnieken van Danny plots goed van pas.

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

The Desert of the Real - Luuk Bouwman

The Desert of the Real op IMDb (8,5)
 The Desert of the Real op Moviemeter (3,71)

The Desert of the Real op IDFA

Daar ik vroeger in het documentaire-programmagroepje van ons filmtheater zat, houd ik altijd een speciaal plekje vrij in mijn hart voor deze interessante filmvorm. Dat de zaal dus op een zondagmiddag best goed gevuld zat, deed me goed. Vermoedelijk waren veel mensen in de zaal op een of andere manier betrokken bij het onderwerp, mijn vrouw zat in ieder geval middenin haar vakgebied. "The Desert of the Real" is een testimonial-docu over mensen die met psychoses te maken hebben gekregen. Ook voor mij als leek interessant: ik ken natuurlijk niet de medische kant van deze aandoening, maar ik ken wel vrienden en bekenden die er mee te maken hebben gehad, daarnaast krijg ik af en toe via mijn vrouw wel een en ander mee over deze bijzondere kant van de medische wereld. 

Wat DOTR in ieder geval zeer interessant maakt, is dat meerdere van de gevolgde verhaallijnen worden verteld door mensen die op een of andere manier al in "het vak" werkzaam waren: een psycholoog, een psychiatrisch verpleegkundige, een filosoof. Het maakt hun analyse achteraf zeer invoelbaar: ze verklaren zich zowel "van binnen" als "van buiten" bekend met psychoses. Het maakt de verhalen een stuk realistischer (en verklaarbaarder): als je al op een afwijkende manier over het leven en over gedrag nadenkt, vind je het helemaal niet raar als mensen opeens denken dat niet zij, maar dat de hele wereld "gek is", dat eigenlijk de "normale mensen" aan de medicatie moeten. Als kijker naar deze docu werkte dat verfrissend: de kunstenaar heeft al een andere blik op hoe de wereld werkt, dus is die scheidslijn misschien dun om net over dat randje te geraken. De student die in de ban van de teksten van de liederen van Mahler geraakt, hoeft na een lang proces nog maar een kleine stap te maken om die liederen zelf te zingen, gelouterd en wel én met begrip voor hoe hij er eerder tegenaan keek.
Aandoenlijke verhalen, begrijpelijke verhalen, schokkende verhalen: eigenlijk is niets gek, eigenlijk is niemand gek. We zijn allemaal kandidaat, alleen overkomt het niet iedereen.
En: mocht u de documentaire gaan zien, dan zult u nooit meer normaal naar "Het Smurfenlied" van Vader Abraham kunnen luisteren. 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Donna Summer- State of independence

Sunny Dancer - George Jaques

Sunny Dancer op IMDb (7,3)
 Sunny Dancer op Moviemeter (3,67)

Sunny Dancer op Wikipedia

Hoewel vooraf alle seinen op rood stonden (tienerfilm, zomerkamp, ziektekomedie) bleek dit toch een heel leuke film te zijn om voor naar de zaal te trekken. Prima acteerwerk, een reeks bijtende dialogen en een uitstekend golvende soundtrack maakten dit tot welbestede uurtjes in de filmzaal. Daarnaast een paar prettig bekende gezichten (James Norton, Jessica Gunning) en de ontbolsterende ster Bella Ramsey), het kon wel effe zo.

                                      

Ivy is een futloze tiener. De hele dag op bed, beetje op haar telefoon en verder weinig. Ze kijkt steeds fronsend naar haar bemoeierige moeder maar haar pappie kan ze dan wel weer waarderen. Bezorgd kijken de ouders naar het lethargische gedrag van hun dochter, al snel weten we waarom: ze is herstellende van kanker, ze hoort bij de niet aflatende reeks aan jeugdige patiënten die op veel te jonge leeftijd worden geconfronteerd met keuzes over leven en dood, met herstellen of opgeven, met levenslust of doodswens. Ivy zegt niet veel, maar we zien de stormen in haar hoofd woeden. En al helemaal als haar ouders haar aanmelden voor een zomerkamp voor kankerpatientjes. The horror!

Onder grote weerstand gaat ze heen, maar wij weten dan natuurlijk al lang wat er gaat gebeuren: er blijken tóch andere interessante jongeren te zijn, de kamp-activiteiten zijn een prachtige coverup voor gesprekken over liefde, bucketlists, maagdelijkheid en toekomstdromen. En, eerlijk is eerlijk, natuurlijk ook over het risico van terugval. Het is in hun leven niet alles goud wat er blinkt, sterker nog: er is veel te veel staalharde problematiek.

Met: Bella Ramsey, Daniel Quinn-Toye, Ruby Stokes, James Norton, Jessica Gunning, Neil Patrick Harris

                                           

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Fred Again- Julia (deep diving)

De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'^age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde

The Rivals of Amziah King- Andrew Patterson

The Rivals of Amziah King op IMDb (7,4)
 The Rivals of Amziah King op Moviemeter (3,57)

The Rivals of Amziah King op Wikipedia

Wat een heerlijke film! Ook al kan ik u niet precies verklaren waar dat m in zit: in de goed gevulde zaal zaten wij er gisteravond goed in. We lieten ons meevoeren in de sneltreinvaart waarmee de film start. Net op het moment dat je twijfelt ("zit ik nou naar een volbloed Yankee-film te kijken?") kantelt het verhaal en zitten we opeens in een thrillerachtig wraakverhaal, diep verscholen in het Amerikaanse binnenland. De hoofdrol lijkt te worden gespeeld door de veelzijdige Matthew McConaughey, maar dat blijk slechts tijdelijk. Niet alleen komt uiteindelijk voornamelijk de uitstekend debuterende Angelina Lookingglass meer in beeld, over de hele film heen worden álle acteurs naar de achtergrond gedrongen door de uitstekende muziekscore. Bluegrass, folk en country voeren de boventoon en houden op heerlijke wijze de vaart erin. En voor de liefhebbers van Kurt Russell: ook deze ouwe knakker draagt een belangrijk steentje bij aan het welslagen van de film. 

Hij lijkt niet heel bescheiden, de tamelijk aanwezige Amziah King. Achter die grote mond blijkt de bijenhouder echter een warmhartig persoon te zijn met een groot maatschappelijk hart. Een hart, dat overigens ook gelijk zijn grootste probleem lijkt te zijn want regelmatig moet hij zijn werk even neerleggen om de stekende pijn in zijn hartstreek even te laten wegebben. Maar al snel kan de weduwnaar daar weer overheen stappen: honing slingeren, de tientallen korven op zijn grondgebied checken en vooral: muziek maken met vrienden, waarvan hij er velen om zich heen verzameld heeft door ze onderdak te geven op zijn bijenranch.
Na een bedrijfsongeval van een bezoeker komt Amziah met deze man in een ziekenhuis in de regio terecht waar hij plots de stralende Kateri tegenkomt. Zij heeft ooit een tijdje als pleegkind op zijn ranch gewoond en keert nu als volwassen vrouw in de regio terug. Uiteraard neemt ze Amziah's invitatie aan: ze gaat voor hem werken, ze leert zijn gebruiken kennen, ze leert zijn vrienden kennen (vrienden waar allerhande vlekjes en onjuistheden aan vast zitten). Gaandeweg lijken ze hun samenwerking te kunnen omzetten in klinkende munt maar dan blijkt - kort voor de oogst- plots hun hele ranch te zijn leeggeroofd: alle korven zijn weg, daarmee de grond onder hun bestaan ook. Amziah krijgt een hartverzakking. 

Met; Matthew McConaughey, Angelina Lookingglass, Kurt Russell, Jake Horowitz, Scott Shepherd.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Kuinka - Sailor & Siren

McCartney: The hunt for the lost bass - Arthur Cary

McCartney: The hunt for the lost bass op IMDb (7,2)
 McCartney: The hunt for the lost bass op Moviemeter (3,20)

Paul McCartney en de vermiste bas op NPO Doc

Artiesten onthoud je. Liedjes en albums onthoud je. Mogelijk onthoud je zelfs bepaalde concerten. Die herinneringen zijn dierbaar en gaan vaak je leven lang mee. Dit geldt in veel mindere mate voor muziekinstrumenten. Eigenlijk verdienen die pas hun meerwaarde als men weet wie de bespeler was van dat instrument. Want als die bespeler toevallig Paul McCartney heet, dan wil iedereen er wel iets van weten. Dan gaan er deuren open en begint de oral history.

 

Deze docu beschrijft het dramatische verhaal van zo'n muziekinstrument: de zoektocht naar de originele Hofner-bas waarop Macca zoveel van zijn liedjes speelde en waar hij zovele concerten mee gaf. McCartney had het instrument laten maken tijdens hun periode in Hamburg: the Beatles waren daar de vaste bespeler van een van de club en tijdens dat strakke speelschema besloot hij dat het tijd werd voor een gepersonaliseerd instrument. De kleine bas moest makkelijk te bespelen zijn, moest licht draagbaar zijn, you get the picture. 

                                                    

Na het verscheiden van de belangrijkste band aller tijden pakt McCartney de draad van het spelen weer op als hij de band Wings opzet. Maar dan: plots wordt de vrachtwagen met spullen leeggeroofd in een Liverpoolse wijk. McCartney schaft zich een nieuwe Hofner aan, maar de hunkering naar het origineel blijft. En niet alleen bij hem: muziekliefhebbers, instrumentmakers, detectives, fans. Velen storten zich in een decennia durende zoektocht.

                                          

FIN - song : Beatles- Get Back

Los Tigres - Alberto Rodriguez

Los Tigres op IMDb (6,4)
 Los Tigres op Moviemeter (2,92)

Los Tigres op Wikipedia

Dinsdagavond voorpremière-avond: als het kan, ben ik erbij. Gisteravond zelfs eentje met inleiding, niet op filmisch gebied overigens maar vooral op taalgebied: mijn woonstad kent een grote groep mensen die Spaans leren, lessen daarvoor worden aangeboden door een dame die eind jaren 80 in dat fraaie land studeerde. Ze vertelde vooraf dat ze sinds die tijd ook filminleidingen gaf en dat ze zich herinnerde dat een van de eerste keren dat ze dat deed dit ook bij een film van deze regisseur was. Die film zag ik ook ooit, maar ik kwam vanavond vooral voor de kunsten van acteur Antonio de la Torre , die ik hiervoor al in menig film zag excelleren. En opnieuw wist hij me overtuigen in dit complexe verhaal dat veel wil zijn (broer-zus met een vadercomplex, scheidingsdrama, avontuurlijk heldendom, drugshandel) maar dat uiteindelijk vooral een thriller is.

De titel "Los Tigres" verwijst naar de koosnaam die de vader van de beide hoofdpersonen voor hen koos: pappa was ervaren en vermaard duiker, de kinderen hebben dat - ondanks diens complexiteit- van hem overgenomen. Vooral Antonio is een vakman, hij duikt in de wateren rond Huelva onder scheepsrompen alsof het niks. Hij zoekt daarbij zijn grenzen op maar verzaakt nooit: zijn dwingende werkgever kan altijd een beroep op hem doen. Zijn knappe zus Estrella duikt ook maar kan door een gehoorprobleem niet dieper dan 15 meter, daardoor beperkt ze zich vaak tot het prepareren van de duikbeurten van haar broer. 

Als Antonio op een gegeven moment de duimschroeven van zijn ex krijgt aangedraaid ("eerst alimentatie betalen anders zie je de kinderen niet meer"), zoekt hij naar een uitweg. Die is er (immers, handelsschepen doen niet altijd alles volgens alle regeltjes) maar Antonio moet daarvoor wel over grenzen gaan: fysieke grenzen (hij is ook de jongste niet meer) maar zeer zeker ook morele grenzen. Breekt nood wet? 

Met: Antonio de la Torre, Barbara Lennie, Joaquin Nunez

Gezien in : Cinema Oostereiland

Michael - Antoine Fuqua

Michael op IMDb (7,4)
 Michael op Moviemeter (3,52)

Michael op Wikipedia

Ter zelfverdediging wil ik aanvoeren dat het voor het eerst die week was dat ik een avond samen met mijn vrouw op de bank kon zitten. Weekhart als ik ben, gaf ik haar de beslissende stem in de keuze "welke film gaan we vanavond kijken?" Deze dus, een film die ik in de zaal zorgvuldig ontweken had en waar ik ook fors verdeelde publieke reacties op had gelezen. Toch doen he, alles voor de liefde immers. Omdat ik dus een gekleurde voorkennis had over zowel de film als over de hoofdpersoon in real life ging ik op andere dingen letten dan die normaal in een biografie voorbij komen. We kijken namelijk naar een witwasfilm (note to self: geen "Thriller" zeggen) van Antoine Fuqua, meneer MJ komt er als een heilige uit. Ietwat wereldvreemd maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien het strakke tempo en dito regime waarin hij naar volwassenheid geslagen werd: zijn vader komt er niet goed vanaf, maar wordt in deze film wel meesterlijk neergezet door topacteur Colman Domingo. Zijn rol maakt al veel van de film goed, daarnaast kweek je her en der sympathie voor personages als de persoonlijk beveiliger en voor zijn zwakke moeder. En die muziek natuurlijk, die is en blijft pakkend. Niks had ik met de quasi-stoerheid die Michael Jackson op video en podium neerlegde, maar zijn songs en zijn dansmoves zijn natuurlijk voor eeuwig bruikbaar. En herbruikbaar.

De knoet gaat erover in huize Jackson. Vader Joseph drillt op spartaanse wijze zijn vijf zoons tot een zang- en dansorkest. Vier van de vijf zijn matig getalenteerd, maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de oceaan aan begaafdheid die jongste zoon Michael overspoelt. Dat joch kan alles: zingen, dansen, publiek bespelen, componeren en liedjes schrijven. Vader ziet gouden bergen en dito inkomsten, maar dan moeten de jongens wel doen wat pappie zegt. Nee, wat pappie schreeuwt. Wat pappie afdwingt. En wat pappie mept!
Aanvankelijk gaat Michael daarin mee, hij geniet mateloos van de aandacht die op podia en in studio's krijgt. Maar als hij dan toch enige mate van volwassenheid bereikt, in jaren althans, begint de wens voor een eigen carrière, voor een muzikaal leven dat verder gaat dan zijn broers aankunnen. Dat pad gaat hij op, u kent het vervolg mogelijk beter dan ik, maar het leidt wel tot een verdere confrontatie met zijn vader. Michael doet stoer op het podium: hij sist, hij bijt, hij grijpt in zijn kruis en zucht en steunt. Maar we weten dat hij doet alsof. Dat hij van binnen een softie is die een confrontatie uit de weg gaat omdat hij dan mogelijk zijn broers en zijn zachte moeder nooit meer kan omhelzen. Who's bad?

Met: Jaafar Jackson, Nia Long, Colman Domingo, Juliano Valdi, 

FIN - song : Jacksons- Medley: I want you back/ABC/The Love you save

Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

The Christophers - Steven Soderbergh

The Christophers op IMDb (6,8)
 The Christophers op Moviemeter (2,14)

The Christophers op Wikipedia

Doordat ik niet zo van de fantasy ben, zag ik geen enkele film uit de LOTR-reeks. Mede daardoor (en doordat hij voor een fors deel toneelacteur is geweest) zag ik niet heel veel films met Ian McKellen. Wel wist ik natuurlijk dat hij een majestueus acteur is die met zijn dictie en beleving je ogen op zich doet vestigen. Ook hier weer, wat moet de man plezier gehad hebben in het spelen van deze rol in de nieuwste Steven Soderbergh. Van die laatste heb ik er dan weer wel een boel gezien: ik zag dat ie zich met zijn 19e titel bij mij "op de tweede plek" vestigde van meest bekeken regisseurs. Kortom: BEGT kwam aan zijn trekken gisteravond, niet iedereen in de zaal was overigens even constructief na afloop.

Het is een vak, of nee: het is óók een vak hoor, kunstrestaurateur. Lori Butler is er zelfs een kei in, ze wordt dan ook met enige frequentie gevraagd. Dit keer echter komt het verzoek wel uit zéér bijzondere hoek. Ze wordt gebeld door Sally en Barnaby Sklar, de zoon en dochter van de wereldberoemde schilder Julian Sklar. Hun verzoek is om bij hun oude vader aan een lastige opdracht te beginnen: pappie boekte decennia geleden successen met zijn portretreeks "The Christophers" waarvan de eerste en tweede serie in diverse musea en bij diverse miljonairs thuis hangen. De bloedjes weten dat pappie op zijn zolder nog een serie "unvollendete"heeft liggen: of Lori - met haar restauratieskills- de derde reeks Christophers wil afronden zodat zij een flinke erfenis opstrijken zodra hun amechtige vader het loodje legt. Lori ziet bezwaren en onderhandelt zich in een machtige positie, de kinderen blijken wanhopig.
Waar die wanhoop vandaan komt, blijkt als Lori de statige panden binnenstapt die Sklar bewoont. Het is een zootje: hoewel de man midden tussen de schildersspullen leeft, blijkt hij al decennia niets meer geproduceerd te hebben. Hij is de anti-kunstenaar geworden die alles en iedereen veroordeelt, elke beginnende artiest demotiveert en die kleineren en beledigen tot zijn ultieme kunstvorm heeft verheven. Lori zit al direct in de hoek waar de verbale klappen vallen, Sklar heeft namelijk gegoogled of de naam Lori Butler hem iets zou moeten zeggen. Ze zit klem, klem tussen haar opdrachtgevers en de man bij wie ze officieel in dienst is. Er is maar een manier om iets van deze opdracht te maken: de kunstenaar en de restaurateur zullen op enige manier begrip voor elkaar moeten leren opbrengen.

Met: Ian McKellen, Michaela Coel, Jessica Gunning, James Corden

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Holmes - Why would i do that?

La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton