Omaha - Cole Webley

Omaha op IMDb (7,0)
 Omaha op Moviemeter (3,50)

Omaha op Wikipedia

"Een typische Bert-film", zo zou mijn vrouw gezegd  hebben als ze gisteren met me meegegaan was naar de filmzaal. Dat deed ze niet, ik zat - zo rond etenstijd- met nog drie anderen in de zaal voor een pijnlijk eenvoudige film. Het omgekeerde geldt ook: de film is eenvoudigweg pijnlijk. Wie over een beetje inlevingsvermogen beschikt, ziet een zwaar sociaal drama zich voltrekken over een jong gezin. Schitterend, schitterend. 

Pappie heeft haast, zoveel is duidelijk. In alle vroegte haalt hij zijn kinderen uit bed: "Kom, we moeten gaan! Denk goed na over wat je meeneemt!" Dit is geen gewoon reisje, zoveel is duidelijk. De kinderen zitten al -samen met hond Rex- in de auto maar pappie zit nog even aan de telefoon als een sheriff de auto voor het huis parkeert. "Jaja, ik ga al!", vader heeft duidelijk haast om weg te komen. Na een kort gesprekje nagelt de sheriff een formulier aan de voordeur: huisuitzetting!

Nauwelijks op weg leren we al hoe de geschiedenis van het gezin zich heeft ontwikkeld: moeder is recent overleden, vader is de klap niet te boven gekomen en geeft nu stevige verantwoordelijkheden in handen van zijn dochter Ella. Die is wel gewend om op haar broertje Charlie te letten maar nu komen er andere dingen op haar af. Vaak kapittelt ze vader (bijvoorbeeld over zijn omgang met hond Rex) maar nu is het anders: ze wordt betrokken bij de beslissingen. En dat valt haar niet licht: steeds meer wordt duidelijk wat er aan de hand is: "Dit is geen reisje, dit is een verhuizing. En waarom wil vader toch naar Nebraska, daar kennen we toch helemaal niemand?" De zorgzame doch getormenteerde vader probeert het zijn kinderen zoveel mogelijk naar de zin te maken, maar kijkt angstvallig diep in de steeds dunner wordende portemonnee. We moeten door, life goes on. Maar hoe dan? Hoe dan?

Met: John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antoin Binant - Politic Fiction

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Drommer op Moviemeter (3,28)

Drommer op Wikipedia

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.

Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?

Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 

FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)

Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

Silent Rebellion (aka Á Bras-le-Corps) - Marie-Elsa Sgualdo

Silent Rebellion op IMDb (6,8)

Silent Rebellion op Moviemeter (3,00)
 Silent Rebellion op Wikipedia

Op dagen zoals gisteren heb ik weinig motivatie nodig om naar de filmzaal te gaan: in ons eeuwenoude gebouw is het heerlijk koel, de dikke muren zorgen voor een aangename zit. Voeg daarbij dat het weer een voorpremière-avond was en dat de poster van de vertoonde film al een sterke lokroep deed om ons binnen te lokken, bovendien beloofde het ook nog eens een "moeilijke' film te worden dus Begtje was te porren. Bij het verlaten van de zaal werden de bezoekers om hun waardering van de film gevraagd, we liepen vér uit elkaar qua beleving. Wat die anderen vonden, zeg ik niet: u krijgt mijn kijkervaring te lezen hier.

Ondanks haar frêle postuur en haar porseleinen gezichtje straalt Emma kracht uit. Dat blijkt wel uit de zwijgzame doch krachtige energie die ze in elke dag stopt. Nu haar moeder besloten heeft haar leven in de grote stad te vervolgen, komt een deel van de zorg van haar broertje en zusje op Emma neer. Daarnaast werkt ze als huishoudster bij de veeleisende doch niet onvriendelijke domineesvrouw. Voor een ander zou dat al een beste pak hooi op de vork zijn, maar Emma gooit er nog een schepje bovenop: vrijwillig neemt ze de zorg op zich voor de gedemotiveerde alcoholische dominee. Ze assisteert hem bij de kerkdiensten, ze zorgt voor zijn (vooral) natje en een beetje droogje. Over haar Zwitserse grensdorpje hangt de deken van de Tweede Wereldoorlog: in de bossen worden mensen door nazi's weggevoerd, maar de dorpsbewoners proberen overal buiten te blijven. Deels is dat uit de spreekwoordelijke neutraliteit, maar uiteraard is het ook lijfsbehoud. De dominee kan er slecht mee omgaan, hij is boos op zijn medeparochianen die geen poot uitsteken naar de arme drommels die worden opgepakt. 

Bij haar werkgeefster komt een jonge journalist op bezoek die juist kansen ziet in deze crisissituatie. Zijn opgeruimde en geprivilegieerde houding werkt aanstekelijk op Emma, totdat de jongeman haar volkomen verrast door haar tijdens een uitstapje seksueel te overweldigen. In plaats van boosheid voelt Emma vooral schaamte, ze maakt zich zorgen om haar mogelijke studiebeurs (die de enige uitweg uit haar armoedige situatie lijkt) maar vooral maakt ze zich zorgen om de blikken van de parochianen en dorpsbewoners. Ze moet een uitweg vinden, die komt er ook door middel van een gearrangeerd huwelijk met een jonge dorpeling. Emma lijkt de kalmte hervonden te hebben maar dat blijkt schijn. In haar hoofd woeden stormen, ze legt zich niet bij de situatie neer.

Het is aan de kijker om lichtstreepjes te vinden in dit pittige verhaal. Voor mij zaten die in het ijzersterke spel van Lili Guenau als Emma, maar zeker ook in haar stap-voor-stap mentale aanscherping. Mooie film, als u het aan mij zou vragen.

Met: Lila Guenau , Grégoire Colin, Thomas Doret, Aurelia Pasteur, Sandrine Blancke

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Nicolas Rabaeus- End Credits

À pied d'oeuvre (aka At work) - Valèrie Donzelli

A pied d'oeuvre op IMDb (6,7)
 A pied d'oeuvre op Moviemeter (nog geen waardering gemeten)

A pied d'oeuvre op Wikipedia

Afgelopen dinsdag pakte ik weer een voorpremière mee maar ik kon hem niet eerder dan nu beschrijven omdat ik even een paar dagen elders verkeerde. Lastige titel hoor, deze. Lang dacht ik dat de film vooral een sombere opsomming was van de teloorgang van talent maar uiteindelijk pakte de film toch een mooie twist aan om van toon te veranderen. Hoe dan ook, hoofdrolspeler Bastian Bouillon kwijt zich sterk van de taak die regisseur Valèrie Donzelli (van het ijzersterke "L amour et les forets") hem oplegde. Uiteindelijk een onderhoudende film derhalve.

In de Engelse werktitel gaat iets van de subtiliteit van de oorspronkelijke Franse titel verloren, er is namelijk een verschil tussen "aan het werk zijn" en "aan de voet van nieuw werk staan". Paul Marquet zit namelijk niet stil maar het lijkt wel alsof hij het allemaal heeft opgegeven. Hij heeft het manuscript voor zijn derde boek afgegeven doch de uitgever is nog lang niet overtuigd. Zijn eerste boeken zijn goed ontvangen maar helaas slecht verkocht. De uitgever hoopt op de grote klapper maar dat is dit derde werk in deze fase nog niet. 

Paul was ooit een succesvol fotograaf, inkomsten lekker vet, maar het boeide hem niet meer: hij wilde schrijven. Van een dik belegde boterham naar een broodje kaas derhalve en dat laatste komt nu zelfs ook in gevaar. Paul moet wat en in arren moede meldt hij zich aan bij Jobbing, een klussenwebsite waar je je kunt aanmelden voor de opdracht door zo scherp mogelijk een vraagprijs op te geven. Paul haalt veel binnen, maar doet dat slechts door laag (té laag) in te schrijven. De gevolgen zijn groot: het appartement waar hij na de scheiding is blijven wonen moet hij verlaten, het vertrouwen van zijn vader is hij kwijt, oud-collega's uit de fotowereld verklaren hem voor gek maar Paul is vastberaden: hij wil schrijver worden, zijn en blijven. En, minstens zo belangrijk, hij wil dat zijn kinderen zien dat hij een man van principes is, een man die zich inzet om zijn droom te verwezenlijken. Ondertussen ziet hij hem daar in de hoek staan: de bedelstaf!

Met: Bastien Bouillon, Valerie Donzelli, Andre Marcon, Virginie Ledoyen

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jean Michel Bernard- A pied d'oeuvre - Generique de fin

Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

Boston Strangler - Matt Ruskin

Boston Strangler op IMDb (6,5)
Boston Strangler op Moviemeter (3,15)

Boston Strangler op Wikipedia

Onder het toeziend oog van meesterregisseur Ridley Scott dook director Matt Ruskin in de populaire wereld van "true crime": hij dook in de achtergronden van het nare doch waargebeurde verhaal van "The Boston Strangler. Grote rollen voor Keira Kneightley, Carrie Coon en Chris Cooper, liefhebbers van historisch drama en dito spanning komen hier behoorlijk aan hun trekken.

Begin jaren '60 van de vorige eeuw raakte wereldstad Boston in de ban van een seriemoordenaar, De engerd had het voorzien op alleenwonende vrouwen, waar hij zich met een klusjesman-smoesje naar binnen praatte om vervolgens gruwelijk toe te slaan. Door de welhaast rituele opbaring van de lichamen van de slachtoffers ontdekt journaliste Loretta McLaughlin al snel een verband tussen de verschillende meldingen. Maarr...ze zit nog steeds op de lifestyle-redactie, haar hoofdredacteur lijkt niet van zins om haar op dit ogenschijnlijk kansloze verhaal te zetten. Nou vooruit, als ze het samen met ervaren redactrice Jean Cole gaat oppakken, zal hij haar toestaan om hierin te duiken.
McLaughlin schaakt op meerdere borden: ze moet het thuisfront met haar werkende man en kinderen te vriend houden, ze moet haar hoofdredacteur overtuigen van haar journalistieke kunde en instinct én ze moet met de terughoudende lokale politie samenwerken om alle details tot een steekhoudend verhaal te vormen. Ze zal zich als een pitbull moeten gedragen om verder te komen met dit onderzoek, al helemaal als blijkt dat het mogelijk niet om één dader gaat. Tegels lichten, zo noemen ze dat toch?

Met : Keira Kneightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola

FIN - song : Paul Leonard Morgan - The Reveal

Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

The Alto Knights - Barry Levinson

The Alto Knights op IMDb (5,9)
 The Alto Knights op Moviemeter (2,60)

The Alto Knights op Wikipedia

Wat deze film van regie-icoon Barry Levinson allemaal toevoegt, is een grote vraag maar je snapt dat ie nog graag een keer met de ouden-van-dagen-maffiosokring een film wilde maken. Uiteraard vroeg hij daarbij Robert de Niro voor de belangrijkste rol, die zei dermate gretig "ja" dat ie zelfs een dubbelrol speelt. Ik heb de Niro hoog zitten, als acteur en als sociaal figuur, daarom gun ik hem ook deze gekunstelde constructie. Maar verwacht als kijker niet dat je verrast gaat worden: het is een gedegen maffia-verhaal waarbij geen cliché geschuwd wordt om de Italo-Amerikaanse onderwereld in al haar rituele achtergrond te laten zien.

Al sinds hun jonge jaren zijn Frank Costello en Vito Genovese broeders in het kwaad. Ze zien niet het armoedige leven voor zich zoals hun ouders dat leven: er zal geld verdiend worden, het zal hen aan niets ontbreken. Nou ja, aan veiligheid misschien, want de wereld van illegaliteit en corruptie draait nu eenmaal niet zonder slag of stoot. Wanneer Vito dan ook over de schreef gaat en een dubbele moord pleegt/laat plegen, moet hij tijdelijk de wijk nemen. Vito even terug naar Italië, Frank neemt de verantwoordelijkheid voor de zaken over. 

Dat Frank een ander, vooral minder explosief, type is dan Vito blijkt wanneer die terugkeert van zijn verbanning. De zaken gaan goed, het geldschip vaart af en aan en vooral: er lijkt een vredige consensus tussen misdaad, politie en politiek. Vito, zelf minder diplomatiek, eist zijn hoofdrol terug maar Frank waarschuwt hem dat de tijden zijn veranderd en dat derhalve hun oude tactieken tegenwoordig niet meer passend zijn. De voormalige bloedbroeders groeien uit elkaar, er ontstaat animositeit. En in hun wereldje weet je dan dat je op je tellen moet passen: het wordt overleven en terugslaan. De een doet dat slimmer en minder opzichtig dan de ander.

Met: Robert de Niro, Debra Messing, Kathrine Narducci, Cosmo Jarvis, Robert Uricola

FIN - song : David Fleming - The Alto Knights

Tuner - Daniel Roher

Tuner op IMDb (7,5)
 Tuner op Moviemeter (3,42)

Tuner op Wikipedia

Toch wel een beetje de buzzfilm van dit moment, er wordt veel over gepraat in mijn omgeving. Dus ging ik - late to the party- gisteravond fijn door de miezerregen naar de zaal. Leuk ingenieuze plot, een mooie mix van gevestigde (Dustin Hoffmann, Jean Reno) en opkomende acteurs (Leo Woodall, Havana Rosie Liu) en een stevige hoofdrol voor het geluid: het maakt "Tuner" geen alledaagse film. Oordeel zelf, zeg ik.

Voor zijn honderduit pratende "opa" Harry Horowitz is de wereld glashelder, maar diens jonge neefje Niki worstelt met het dagelijks leven. Hem is duidelijk iets overkomen, we zien het aan alles. Je gaat immers niet voor je lol met een stokoude, continu klagende man de onbereikbaar dure villa's langs om daar piano's te gaan stemmen die er overduidelijk meestal voor de show staan. Niki is "gezegend' met een absoluut gehoor. Die quotes zet ik er bewust omheen, omdat het bij Niki eerder een aandoening is dan een onbegrensd voordeel: de lawaaiige wereld doet hem pijn, letterlijk pijn. Hij draagt voortdurend een koptelefoon: kleintjes om conversatie te kunnen filteren van bijgeluiden, een hele grote als er machinaal lawaai door de ruimtes dendert. Pijn aan zijn oren, maar tegelijkertijd vormen die zijn inkomstenbron (en op een gegeven moment ook zijn eerste contacten op het liefdespad, wanneer hij de vleugel van een aankomend sterpianiste mag perfectioneren)

Als hij weer eens in een dikke villa aan het werk is, hoort hij storende geluiden van de bovenverdieping: inbrekers! Die willen daar een forse kluis openboren, maar Niki krimpt ineen van hun ronkende boorgeluid. Het gaat allemaal sneller als hij besluit ze even te helpen: door zijn superscherpe oren hoort hij het ratelen en klikken van de sloten waardoor hij uiteindelijk op gehoor de kluis open krijgt. Hij denkt er daarmee vanaf te zijn maar al snel benaderen de criminelen hem om "een klusje" voor ze te doen. Niki, de onschuldige en mensenschuwe Niki, staat op het punt een verkeerde afslag te nemen.

Met: Leo Woodall, Dustin Hoffmann, Havana Rose Liu, Tovah Feldshuh, Jean Reno

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oscar Peterson Trio - Jumpin' at the woodside

PAAZ (aka Honestly, i'm fine) - Anne de Clercq

Paaz op IMDb (7,0)
 Paaz op Moviemeter (3,10)

PAAZ op Wikipedia

Het boek bracht ik net vorige week naar de buurtbieb (is alweer weg trouwens). Zelf had ik het niet gelezen maar mijn vrouw las het met vakmatige interesse. Om die reden moest deze film natuurlijk door onze huiskamer schijnen, gistermiddag de streamer ervoor aangezet. Zelf had ik inmiddels ook aardig wat indirecte kennis over het vakgebied opgebouwd (dat gaat vanzelf als je levenspartner al dertig jaar in die sector werkt), daardoor meende ik te mogen concluderen dat de rollen tamelijk karikaturaal worden neergezet. Dat doet echter niets af aan het spel, opnieuw was ik onder de indruk van Gaite Jansen en haar naturelle spel. Verder veel bekende gezichten, dus de film was om voordat ik het wist. Niet verveeld dus.

Emma hypert zich door haar leven. Haar ouders maken zich zorgen maar stellen zich gerust met de gedachte dat ze al snel op vakantie zal gaan: de rust zal haar goed doen. Emma denkt daar anders over en vindt dat ze eerst nog wel even dat boek af kan maken dat ze voor haar uitgeverij aan het redigeren is. Ze gaat over haar eigen grenzen heen en het noodlot slaat toe: als ze het allemaal niet lijkt te redden, steekt een depressie de kop op en krijgen zelfdestructieve neigingen de overhand. Ze rijdt haar auto de plomp in maar wordt door omstanders gered. Helaas, aldus Emma.
Voor haar veiligheid wordt ze opgenomen op de psychiatrie-afdeling van het ziekenhuis (juist ja, de PAAZ). Zelf vindt ze dat er niets met haar aan de hand is, ze moet alleen even een dagje of twee ontspannen hier.Dat loopt dus anders: de therapeutische gesprekken komen hard binnen en geven haar langzamerhand steeds meer inzicht in haar zelfbeeld. Dat is dan wel een plus, maar door de omgeving en de overige cliënten op de afdeling kan dat beeld misschien nog wel worden versterkt, waarbij de gevolgen niet te overzien zijn. 

Met: Gaite Jansen, Jonas Smulders, Georgina Verbaan, Bianca Krijgsman, Peter Blok, Ariane Schlüter, Joke Tjalsma, Malou Gorter, Martin van Waardenberg

FIN - song : Loaded Honey - Don't speak

Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

Solomamma - Janicke Askevold

Solomamma op IMDb (6,8)
 Solomamma op Moviemeter (3,44)

Solomamma op Wikipedia

Niet de makkelijkste film, maar gaandeweg zat ik er toch wel goed in. De aanvankelijke twijfel zat hem erin dat het hoofdpersonage (sterk gespeeld door Noorse karakteractrice Lisa Loven Kongsli) moeite heeft sympathiek over te komen, terwijl je als kijker aan het eind toch wel overtuigd bent van haar bedoelingen. Er is wereldwijd veel te doen over zaaddonorschap (zowel over het aantal kinderen dat een donor mag "leveren" als over de gegarandeerde anonimiteit die veel van de donoren verlangen). Komt allemaal voorbij in deze film, in meer of mindere mate. Hoe dan ook: er zit een bekende Scandinavische complexiteit in die het bij mij wel goed doet.

Edith is stapelgek op haar zoontje Sigurd, het ontbreekt hem aan niets. In gesprekken met vrienden moet Edith echter regelmatig vragen beantwoorden over de afwezigheid van een vaderfiguur: niet alleen of ze het op deze manier allemaal wel redt maar ook of ze niet nieuwsgierig naar wat voor type het is en hoeveel haar zoontje via de reageerbuis van dat type man heeft meegekregen. Edith beantwoordt alle vragen ogenschijnlijk losjes en zelfverzekerd, ze oogt hartstikke stabiel. Totdat plots een vriendin (die van dezelfde donor heeft "getrokken") haar verteld dat ze de naam van de donorvader heeft achterhaald. Edith, journaliste van professie, blijkt hierdoor getriggerd en gaat op zoek naar de man achter de naam. Sterker nog: ze overschrijdt alle afgesproken grenzen door - zogenaamd uit journalistieke overwegingen- een afspraak te maken met de gamedesigner die de zaadgever van haar zoon blijkt te zijn. Het is een kleine stap van nieuwsgierigheid naar ingewikkelde contacten.

Met: Lisa Loven Kongsli, Herbert Nordrum, Trude Sofie Olavsrud Anthonsen, Celine Engebrigtsen

Gezien in : Cinema Oostereiland