The Future- Miranda July

Het is toch razend knap om een film te maken waar zo goed als niets gebeurt maar waarna je toch de kijker in verwarring achterlaat.
July flikt t opnieuw, na de al zo wonderlijke (en verwonderende) film "Me and you and everyone we know".

Deze film heeft m.i. duidelijk gekozen voor de midlife-problematiek. Als je eenmaal besluit om definitieve, ononmkeerbare keuzes te maken in het leven, wat ga je dan allemaal missen of wat heb je dan nog niet gedaan dat echt nog moet?
Het jonge stel in deze film kiest voor adoptie. Adoptie van een huisdier weliswaar en dan nog een van het zieke, dus tijdelijke soort, maar toch: ze hebben nog een maand met z'n tweeën, daarna zal veel in t teken staan van de keuzes voor zorg en verantwoordelijkheid.
Bizarre gesprekken, minstens zo bizarre wendingen en invalshoeken: de futiele mug wordt een onhandig opererende olifant.

Sterk, vond ik. er zullen legio mensen zijn die niets met dit soort films kunnen, maar ik ga met een glimlach de zaal uit.

Crazy/Beautiful - John Stockwell

Een oudje dat nog op de harde schijf stond, gisteren er maar doorheen gespoeld.
Pas nu is te zien dat Kirsten Dunst grote stappen heeft gemaakt in haar acteren: haar goede prestatie in "Melancholia" is al vele malen beter dan het eendimensionale pruilmeisje dat ze hier neerzet. Ik ga deze film dan ook geen al te hoge plaats in mijn eigen galerij der groten toewijzen.

Puberende etterbakdochter met te veel geld zet zich af tegen alles en iedereen: school, burgers, bezit, drugs- en drankregels en vooral tegen pappa en tegen nieuwe mamma.
op speelse wijze ontmoet ze een serieuze medescholier die wél bereid is om de regeltjes te volgen om zich aan zn armoedige afkomst te ontworstelen.
De rest kunt u ongeveer zelf invullen: aantrekken/afstoten tussen zowel de geliefden als vader/dochter en vriendin/vriendin.
Of ik niet in de stemming was , weet ik niet, feit is dat deze film eigenlijk vandaag mn gedachten alweer verlaten heeft.

Crossing Over -Wayne Kramer

Slotfilm van de marathon was deze, die van de harddisk afkwam. We wilden, na 2 knap inspannende films, wat luchtiger afsluiten. dat is met deze film dus faliekant mislukt. Sterker nog: het was - door het behandelde onderwerp - de zwaarste van de drie.

"Crossing over": de titel refereert zowel aan het passeren van de Amerikaanse grens als het overgaan van de status van vreemdeling naar amerikaans staatsburger. In een knappe mozaïekvertelling zet Kramer (zelf import-amerikaan) een samenleving neer die verwrongen is, die op twee gedachten hinkt en die hevig worstelt met de rauwe realiteit.
Zowel westerlingen als afrikanen als moslim-immigranten zijn bereid zo ongeveer elke moraal overboord te gooien om maar amerikaans staatsburger te worden. Bedrijven zien er geen been in om illegalen in dienst te nemen, maar al werkende lopen die de continue kans overvallen te worden door de uitzet-politiediensten. Harrison Ford speelt een knappe twijfelaar: zijn geweten speelt hem parten als hij een jonge Mexicaanse moeder over de grens laat zetten, terwijl haar kind in de VS blijft.
Zo zijn er nog veel meer morele dilemma's in deze film, die één ding keihard aantoont: we moeten niet kijken naar paspoorten, maar naar de menselijke wens om te slagen in een soms vijandige maatschappij. iedereen die een beetje politiek betrokken is, die bekijkt deze film!

Five Minutes of Heaven - Oliver Hirschbiegel

Meteen na "Unknown' zagen we deze, opnieuw dus Liam Neeson.
Het doosje triggerde vanwege de hoofdrolspelers, maar zeker ook vanwege de regisseur. Die maakte immers met "Das Experiment' een van de heftigste en krachtigste filmstatements van de laatste decennia. Kijken dus.

Opnieuw is de film een verhandeling over de mindfuck van de hoofdrolspelers. Neeson wordt -als op leeftijd gekomen moordenaar uit de tijd van de Ierse Troubles - weggespeeld door James Nesbitt. Die laatste speelt de volwassen versie van het jongere broertje van een slachtoffer van Neeson. Voor zijn jongensogen werd zijn katholieke broer vermoord door de protestantse 17-jarige revolutionair.

Werkelijk schitterend verbeeldt Nesbitt (ex-Cold Feet en ex-Bloody Sunday) de man die met een tv-maker heeft afgesproken de moordenaar van zijn broer na al die jaren te ontmoeten. Terwijl de crew aan hem sleutelt en op hem inpraat dat "niets moet in het gesprek", draait Nesbitt langzaam maar zeker dol. Z'n hoofd staat op knappen.

Meer vertellen is meer verraden, uitermate boeiende "kleine" film

Unknown - Jaume Collet-Serra

Hier zat ik al een tijdje achteraan, omdat ik de trailer in de bioscoop had gezien. ik sloeg niet aan op Liam Neeson, niet op een spannend "mistaken identity" verhaal, nee: ik wilde m zien omdat de film in Berlijn speelt en ik allerlei beelden zag van plekken waar ik kort daarvoor nog had gelopen.

Dat stuk interesse werd aardig bevredigd, maar voor andere filmkijkers is deze film ook best te doen. Voornaamste oorzaak daarvan is de hoge mate van spanning die aan het verhaal te pas komt. Knap gedaan.

Staat tegenover dat het verhaal in enkele minuten is verteld: man komt voor conferentie in Berlijn aan, maar vergeet koffer op vliegveld. op de weg terug daarheen krijgt hij een ongeluk en raakt in coma. Bij het ontwaken blijkt zijn plek, zijn verleden, zijn vrouw en zijn identiteit overgenomen.
En dan moet je dus in een vreemde stad jezelf terug gaan vinden, letterlijk.

Al met al wel een voldoende voor deze dvd'er.

Jane Eyre- Cary Fukunaga

Het boek stamt al uit 1847, het verhaal is langzamerhand overbekend maar toch lokt deze nieuwe verfilming weer vele mensen naar onze en andere zalen.

Is het de cast (de stevig aan de weg timmerende Michael Fassbender en Mia Wasikowska, die u kunt kennen als de dochter uit "The kids are allright" of als de laatste Alice die Wonderland bezocht. De twee hoofdrolspelers worden ook nog ondersteund door de immer geloofwaardige Judi Dench, wat toch n prachtactrice)?

Is het de art-direction (bleke actrices, weidse Engelse velden en dalen, schimmige kastelen en vooral heel veel heel scherp licht)?

Is het het uitstekend gebruik van archaïsch Engels, zoals schrijfster Charlotte Brönte het bedoeld moet hebben?

Of is het toch het verhaal (armoedig weesmeisje wordt verstoten door tante en op een keiharde kostschool gezet. als ze de kostschool ontgroeid is, komt ze als gouvernante bij een rijke, aanvankelijk botte maar langzamerhand ontbolsterende aristocraat in dienst, waarna de romantische spanning per minuut toeneemt)?

Wat het ook is: deze filmversie is een geslaagde editie uit de toch al zo succesvolle Brönte-reeks. Valt u zich beslist geen buil aan, als een van bovenstaande elementen u aanspreekt.

The killer inside me- Michael Winterbottom

Er is inmiddels al bijna een dag overheen en ik ben er nog niet uit. Vanuit die optiek zou je kunnen zeggen dat Michael Winterbottom er opnieuw in geslaagd is een totaal ander deel van de cinema te belichten.
Weinig regisseurs slagen er in om zoveel filmgenres te bezoeken en er ook nog een geslaagde film uit te persen. Uiteraard is de ene meer geslaagd dan de andere en uiteraard heb ik ze nog niet allemaal gezien (zijn pornoprobeersel Nine Songs heb ik nog niet aangedurfd), maar dat ie hiermede - met Lars von Trier- een van de meest experimentele regisseurs van zijn tijd is is een feit.

Waar ik dan nog niet uit ben? Of ik nou een hele goede, een redelijke of een duffe film heb gezien gisteravond. Het verhaal is wel vaker verteld, maar nog nooit zo en zeker zelden zo expliciet verbeeld. Politieagentje in redneck-Amerika blijkt zelf een dubieuze levenswandel erop na te houden. En dan is dubieus een eufemisme: de man is ronduit sadistisch, met name richting vrouwen.
Culminerend in de ultieme misdaad, loopt de film langs een enerzijds kalme serie rollen en anderzijds langs een onnodig grof en heftig verhaal.
Juist die tweespalt maakt dat ik niet weet of ik hier nou een oordeel over heb. Dus: doe dat svp zelf...