Houston - Bastian Günther

Houston op IMDb
Erg veel goeds gezien uit de Duitse cinemawereld de afgelopen jaren, ik ging er dan ook enthousiast voor zitten. Helaas helaas, deze kwam niet binnen. Of ie nou te artistiek wilde zijn, te bewust arthouse of omdat ik m gewoon niet helemaal begreep.. Geen idee, maar het was uitzitten. En da's geen goed teken.

Headhunter van middelbare leeftijd. Drankprobleem, last van probleemkind en dwingende vrouw. Het gaat bovendien ook nog eens moeizaam op zijn werk. Er komt een kans op uitvlucht als hij een CEO van een grote oliefirma uit Amerika aan de haak moet zien te slaan. Dat is nog niet zo makkelijk, want deze tycoon wordt scherp afgeschermd van de buitenwereld. 
Onze man doet verwoede pogingen via secretaresses, receptionistes en andere invalshoeken. Uiteindelijk krijgt hij hulp van een andere hotelgast (rare rol overigens ) die hem weet te vertellen dat de olieman er een maitresse op na houdt. 
Tussen als drankgelagen door probeert Clemens (Ulrich Tukur) steeds dichterbij het vervullen van zijn opdracht te komen. Dat gaat echter - letterlijk - niet zonder slag of stoot.

Tja. Beetje te arty, denk ik. 

Met: Ulrich Tukur , Wolfram Koch en Jenny Schilly. 

De overgave - Paul Ruven

De overgave op IMDb
Slap, eeeuhm, aftreksel van de 50 shades-hype. Sterker nog: het verhaal is gebaseerd op de massale aandacht voor s-emmertje spelen, zoals die enkele jaren geleden plots bij een grote groep jonge vrouwen opkwam.
De film verpakt dit effectbejag in een verhaal over een acteur die een boek wil verfilmen. Hij kiest een serveerster van het terras van de overkant uit om de rol te spelen maar ze wijst dat wegens gebrek aan ervaring af. Geen ervaring in acteren en al helemaal niet in die spelletjes met kaarsen, zijden sjaaltjes en hemelbedden. Hij dringt aan bij haar: lees dat boek nou en vertel me dan of je nog steeds niet wilt.
En ja hoor, ze raakt in de ban van de man. Vraag voor haar is alleen nog of ze in de ban is van de man in het boek of de man die haar tegenspeelt.
Er speelt verder nog een slecht zijdelings verhaaltje over vooropgezet plan, waarbij de zieke partner van de acteur steeds met toestemming voor dit script speelt. Wazig.

Ik zou niet weten welke van mijn vrienden ik dit zou kunnen aanbevelen.

Met oa : Rick Engelkes en Carly Wijs

Everything will be fine - Wim Wenders

Every thing will be fine op IMDb
Moeilijke film. Nu is dat niet verrassend als je een Wim Wenders-werk gaat kijken, het is toch een beetje eigen schuld. Het moeilijke zit hem niet in het plot. Het moeilijke zit hem meer in de slepende vertelling: je krijgt continu de neiging om een van de acteurs een zetje te geven en precies dat te doen wat ie niet doet. Of wat ie pas later in de film doet. Daarmee zijn het twee lange uren.
Edoch edoch, het maakt de film niet slecht maar het lijkt of Wenders bewust zijn kijker nog wat langer bij zich wil houden en liever eerst een afslagje neemt voordat ie richting einddoel gaat.

Tomas Eldan is schrijver in wording. Hij staat op het punt van publiceren van zijn tweede boek en gaat daarvoor in afzondering in een sneeuwrijke, stille omgeving, iets uit de buurt van huis en geliefde. Hij komt in een kleine sneeuwstorm terecht en tijdens die autorit overkomt hem iets vreselijks: hij rijdt een kinderslee aan en er valt een slachtoffer.
Ondanks het feit dat de schuldvraag al vrij gauw gesteld en beantwoordt is, knaagt het aan hem. Het kost hem zijn relatie, hij raakt losgeslagen. Aan de andere kant levert het hem nieuwe inzichten op en vooral inspiratie voor nieuw werk. Hij begint beter te schrijven en krijgt succes.
Toch knaagt het en zoekt hij de plek des onheils nog eens op. Daar ontmoet hij de moeder van het slachtoffer, deze ontmoeting zal voor een belangrijke verandering in zijn opstelling zorgen. Een verandering met haast dramatische gevolgen.

Goed geacteerd, trouwens. James Franco, Rachel McAdams en uiteraard de onvolprezen Charlotte Gainsbourg. De cast maakt de verwachtingen waar. Bij mij haalt de film net geen zeventje.

Shell - Scott Graham

Shell op IMDb
Fijn onthaastende, indie film uit Schotland. Zwijgzaam gespeeld, overrompelende natuurbeelden en een plot van 5 regels.
Shell (17) beheert met vader een eenzaam gesitueerd pompstation  in de Schotse Highlands. Slechts enkele malen per dag komt er een auto voorbij, meestal de twee dezelfde vaste klanten, die beiden een oogje op haar hebben. Zij gaat echter volledig voor haar vader, die ruim 10 jaar geleden door zijn vrouw verlaten is. Op het enge af, de zorg voor vader leidt soms tot een obsessieve verhouding. Waar ze beiden moeite mee hebben maar ook profijt uit proberen te halen. De tijdbom wordt langzamerhand blootgelegd.

Alleen voor diehard filmfans. Voor anderen te traag of te simpel, maar ik vond het wel wat...

The loss of sexual innocence- Mike Figgis

The loss of sexual innocence
Een mozaïek van vaagheid. Een aantal door elkaar lopende verhaallijnen: een adam-en-eva-allegorie, een filmploeg in het buitenland, een moeizaam yuppenstel met een kind.
Stuk voor stuk hebben ze allemaal een of ander moeilijkheidje met verboden seksualiteit: de een wil iemand die al in een andere relatie zit, de andere wil een voor velen onmogelijke interraciale relatie en er zijn stellen waarbij de ene steeds wel seks wil en de ander niet. Of toch wel. En dan weer niet.

Vaagheid troef, vager dan de Terence Malick-films die ik de afgelopen jaren zag. Regisseur Mike Figgis maakte toch ook helderdere films als "Leaving Las Vegas" , maar dit is voor mij een beetje lauwe soep. Mistig.

Behind the Candelabra - Steven Soderbergh

Behind the Candelabra op IMDb
Niemendallige, doch niet slechte film over het stormachtige leven van showbizzpianist Liberace.
Mega'er dan mega in de jaren 70 en 80, een man die een belangrijke aanzet heeft gegeven tot showbizzrevues zoals Las Vegas en Hollywood ze nu nog steeds kennen. Denk de gruwelijke glitterpakken van Elvis, denk shows met auto's op het podium, over het podium vliegende mensen en showballet: bij heel veel van die thans vaste items was Liberace een van de pioniers.
Geschoold als klassiek pianist ging hij steeds meer het showelement aan zijn werken toevoegen, hetgeen jarenlang leidde tot  uitverkochte zalen over de hele wereld.

De film belicht dat leven slechts ten dele , het gaat hier meer om de man achter de showman. Denk jaren 60 en 70: homoseksualiteit was not done in het puriteinse Amerika, over homohuwelijken durfde werkelijk niemand te denken. Dus moest de mare rond dat Lee Liberace gewoon een vrouwelijke liefde in zijn leven had en dat hij voor de rest louter verliefd was op de bühne.
Aan de achterkant echter leidde hij een bestaan zoals we later slechts nog van de Prince de Lignac hebben gezien: kitscherig ingerichte huizen, poedeltjes, gouden ringen en toyboys, the whole shebang.
Scott Thorson (een behoorlijk knappe rol van Matt Damon) wordt in de film een van die toyboys. Sterker nog: hij wordt dé belangrijkste, hij wordt de vaste levensgezel van Liberace. Althans: binnenshuis. Want daarbuiten heerst het moralisme, het puritanisme.
De film toont de rise and fall van hun relatie. En vooruit: opnieuw nog een stukje rise. Want dat deze mannen elkaars "liefde van het leven" waren, dat toont de film aan alle kanten.

La tête haute - Emmanuelle Bercot

Niet populair, de jeugdzorg. Niet bij de jongeren die er in zitten, niet bij de politiek en de media en ook niet zo in de arbeidsmarkt. Ik ken iemand van zeer nabij die wel eens een flard van de gebeurtenissen durft te vertellen. Het is zwaar, het is voor niemand leuk maar het is kneiterharde noodzaak.

Malony is ook zo'n jongen die meer tehuizen en hulpverleners heeft gezien dan goed voor hem is. Al op zijn zesde wordt hij door zijn moeder achtergelaten bij de kinderrechter omdat mammie nu eenmaal gek wordt van dat ellendige jochie met z'n borstelkoppie en zijn vragende ogen. Maar ook met een - naar later blijkt- joekel van een onaangepast opvliegend karakter.
Slechts enkelen weten door de jaren heen door zijn pantser heen te prikken: jeugdwerker Yann , die zelf met een verleden in de jeugdzorg kampt en het sindsdien voor iedereen beter wil maken. Maar vooral de jeugdrechter Florence Blaque (een moederzoete rol van Catherine Deneuve) probeert sturing aan zijn leven te geven: gaandeweg straft ze hem steeds radicaler, heel lang probeert ze hem uit de wind te houden bij het zoveelste vergrijp maar op een gegeven moment is er geen houden aan: Malony zal de bak in moeten, terwijl iedereen weet dat het geen goede uitwerking op hem zal hebben.
Toch komt er gaandeweg verandering bij het jochie: hij krijgt continu de verkeerde keuzes van zijn moeder voorgespiegeld en is vastberaden het anders te doen. Maar makkelijk is dat niet.

Hoewel de film an sich naargeestig en bij vlagen aggressief is, word je toch meegezogen in het lot van dit speelbal-ventje. Het is een ettertje, maar ergens diep diep zit iets liefs en iets zorgzaams. Boeiende film.