Ghost Town - David Koepp

Ghost Town op IMDb (6,7)
In mijn bescheiden opinie is Ricky Gervais een van de grappigste mannen op aarde. Heel veel plezier beleef ik aan zijn zelfkritische manier van humor bedrijven. Office, Extras, Derek, die series natuurlijk. Maar er is meer. Hij doet ook films. Echter, het bekijken van deze film maakt duidelijk dat het niet alles goud is wat er blinkt. Meermaals flauw geglimlacht, maar heel veel verder kwam het toch niet. Faux pas, vermoed ik. De film is een niemendalletje, het doet niemand kwaad om hem te zien maar de vraag is of je er volgende week nog iets over weet te vertellen.

Gervais speelt tandarts Bertram Pincus. Een cynische, negatieve man die het leven wel een beetje zat blijkt. Als hij op een avond (bewust) wat verkeerde chemische goedjes door elkaar drinkt, belandt hij in het ziekenhuis. De volgende morgen is er wat geks aan de hand: hij ziet allemaal mensen om zich heen die voor anderen niet zichtbaar zijn: ondode doden, zo blijkt. Allemaal mensen die zijn overleden maar die eerst nog iets moeten fiksen op aarde voordat ze definitief in ruste kunnen.
Een van hen is Frank, een irritante zakenman. Die stalkt de tandarts met het verzoek het voorgenomen huwelijk van zijn weduwe te voorkomen. Als de tandarts niet toehapt, stuurt Frank een vervelend leger van ondoden op hem af, elk met hun eigen lastige verzoekjes. De tandarts zwicht, hij komt in contact met de dame en u snapt dat hij natuurlijk wat begint te voelen voor de dame, terwijl dat nu weer niet de bedoeling was van Frank. Verwikkelingen alom, de ene minder interessant dan de andere. Bij vlagen een fijne dialoog, daar moeten we het mee doen.

Met : Ricky Gervais, Greg Kinnear , Tea Leoni

Un beau soleil intérieur - Claire Denis

Un beau soleil intérieur op IMDb (6,5)
Mannen alom, maar liefde nergens te vinden. Isabelle kan het niet vinden. Ze heeft het moeilijk. Haar huwelijk op de klippen, ze is rondom de 50 maar nog steeds mooi, sexy en gewillig. Maar ze wil zich wél richten op een man met wie er een langdurige relatie mogelijk is. Dat blijkt steeds op obstructies te stuiten. Alle types probeert ze uit: de rijke stinkerd-bankier die haar op een botte manier als maitresse gebruikt maar nooit ( "nóóit" zegt ie) zijn vrouw zal verlaten. De ander komt uit haar eigen habitat, de man is kunstenaar (acteur) en wil eerst alleen vriendschappelijk de banden onderhouden. Toch seks uiteindelijk en dan blijkt ie toch minder vast van plan zijn vrouw te verlaten. De derde is een man van een veel lager sociaal niveau dan dat van Isabelle: hij is wel heel voorkomend, heel romantisch en heel mannelijk maar hun "milieus" komen niet bij elkaar. En dan is er nog haar ex-man , die af en toe toch nog - letterlijk- langswipt.
Aan elke man zit wel iets los (of juist te vast) en Isabelle beseft dat ze het eigenlijk moet opgeven. Maar ze wil nog zo graag: ze houdt hoop.

De film is op en top Frans: veel joie de vivre, veel gebabbel maar ook veel romantiek. Al is die dan niet van de meest geslaagde soort. Binoche kan bij mij een potje breken , ik vind haar een goed actrice en nog steeds een mooie vrouw. De film lijkt om haar heen gebouwd. Voor de liefhebber.

Met: Juliette Binoche., Xavier Bauvois, Philippe Katherine, Gerard Depardieu

The Square - Ruben Östlund

The Square op IMDb (7,8)
Film zoals ik film graag zie. Verontrustend. Ongemakkelijk. Ontregelend. Geen plezierritje.
Als de film je niet loslaat als je de zaal verlaat, als je je afvraagt waar je net nu precies naar hebt zitten kijken, dan komt een film binnen. Dan zet ie je aan het werk, dan doet ie wat met je.

The Square is absoluut zo'n film. Enkelen verlieten de zaal, maar dat deden ze pas na ruim anderhalf uur. Blijkbaar was de grens bereikt. De film is een toonbeeld van communicatief onvermogen. Hoe onbegrip zaken kan laten escaleren, hoe goede bedoelingen compleet ondergesneeuwd raken in de pogingen ze over te brengen. Onhandig soms, ongelukkig vaak, onbegrepen continue.
Ik vond het prachtig.

De film is terug te brengen tot slechts enkele verhaallijnen die beide draaien rondom Christian, de succesvolle conservator van een moderne-kunstmuseum in Stockholm. In de ene lijn draait het erom dat hij gerold is, daarbij zijn portemonnee en telefoon kwijtraakte. In de andere lijn draait het om de voorbereiding van een nieuwe expositie in zijn museum, een waarvan ze willen dat het spraakmakend wordt in de maatschappelijke discussies.
Dankzij track & trace weet Christian al snel in welke flat zijn telefoon zich nu bevindt. Hij neemt de gok een briefje te schrijven dat hij over de gehele flat verspreidt, daardoor zal de dief ongetwijfeld worden overgehaald de gestolen goederen op een neutrale plek terug te bezorgen. Dat lukt inderdaad, maar in de slipstream wordt Christian nog een keer gebeld: een van de bewoners is verontwaardigd dat hij als dief aangesproken is en eist excuses van Christian. Sorry zeggen blijkt nog niet zo makkelijk.

Het kunstwerk waar het om draait is "The Square", een op het museumplein uitgehouwen vierkant waarin iedereen veilig is en geholpen moet worden door de andere aanwezigen. Nobel natuurlijk, maar de reclamecampagne pakt het van de andere kant aan. Die belicht eerst de slechte kanten van de mens om vervolgens naar de goede bedoelingen toe te willen werken. Dat laatste komt er niet eens van: voordat het zover is, steekt een volkswoede de kop op over de grove en ontregelende start van het filmpje. Christian moet diep door het stof. Maar weet niet precies hoe.

Razend knap hoe Östlund laat zien hoe snel misverstanden ontstaan, hoe lastig het is om steeds maar helder en begrijpelijk te communiceren. Echt een ijzersterke film. Als je ertegen kunt. De performance-scene waarop de filmposter gebaseerd is, is voor de kijker de ultieme test.

Met : Claes Bang, Elisabeth Moss, Dominic West

Limburgia - Noel Loozen

Limburgia op IMDb (7,5)
Ingetogen tv-film over de Limburgse schutterij. Willie is al jaren actief in de schutterij en wil dit jaar ook wel eens de eretitel "Koning van de Schutterij" op zijn palmares schrijven. Om winnaar te worden, moet men het laatste restje van een houten vogel van zijn spits af schieten.
Willie organiseert zich suf en op de grote dag is hij dan ook al vroeg in touw. Zijn zoon wordt geacht te helpen maar gebruikt de feestdag om het mooiste meisje van het dorp te verleiden. Doordat zoonlief verzaakt, moet moeder nu opeens voor de drankjes zorgen op de feestdag. Dat gaat mis, onderweg naar het feestterrein verongelukt moeder.
Willie gaat stuk van verdriet en doet rare dingen. Met zijn zoon praat hij niet meer en zijn schuur verwordt tot zowel prijzenkast als herdenkingsplek. Willie draait door , helemaal als de burgemeester het terrein van de schutterij wil platgooien voor nieuwbouw.

Met: Michiel Kerbosch, Mieneke Bakker, Maarten Brorens

Battle of the sexes - Jonathan Dayton / Valerie Faris

Battle of the sexes op IMDb (6,9)
Het kwam voor mij als een verrassing dat ik deze film veel beter kon hebben dan ik vooraf dacht. De meeste rollen van Steve Carell speelt hij in films die me niet heel erg boeien, op Emma Stone ga ik ook niet heel hard. En dan een sportwedstrijd verfilmen, het leek allemaal niet heel uitdagend.
Misvatting dus, ik vond de film een boeiend verhaal vertellen met veel meer diepte dan ik hierboven beschrijf. Goed dus. En een aanbeveling voor hen die vooraf net zo twijfelen als ik.

Op waarheid gebaseerd: begin jaren 70 was Billie Jean King de beste tennisster van de wereld. Af en toe wisselde ze even van positie met Margaret Court en Chris Evert, maar jarenlang was ze ongenaakbaar. Militant, dat was ze ook. Ze vroeg waardering voor haar sportprestaties. De scheve betalingsverhoudingen (prijzengeld voor de mannen was 8 maal zo hoog als dat voor de vrouwen) moesten worden rechtgetrokken. Daarin ging zij ver. Uiteindelijk vindt ze een sponsor, zet een eigen wedstrijdcircuit op en leven de beide seksen een gescheiden sportbestaan.
Er wordt natuurlijk over geginnegapt, het is begin jaren 70 tenslotte. Dat de vrouwen te veel eisen, dat hun mond te groot is en dat ze hun plek moeten kennen. Het gaat zover dat een oud-Wimbledon kampioen (Bobby Riggs) de dames uitdaagt voor een match om te laten zien wie nou eigenlijk het sterkste geslacht vormt. De eerste wedstrijd, tegen de Britse Court, wint hij en dat geeft hem nog meer ruimte voor bravoure en laatdunkendheid. King kan niet anders dan de uitdaging aannemen, ze moet deze patser de mond snoeren. Ze traint zich een versuffing en bereidt zich stevig voor op de ultieme match, waar haar toekomst van af hangt.
Wij als kijker krijgen nog inzage in de andere battle die King op dat moment voert. Ze is getrouwd met een uitermate goede man, maar het leven on the road maakt dat ze gevoelig wordt voor avances. Niet van een andere stoere tennisser, maar van ...een kapster. King laat zich overrompelen door de vriendelijke Marilyn (Andrea Riseborough, die we oa kennen van haar rol in Bloodline). Twijfel alom bij King: moet ze toegeven aan de gevoelens van verliefdheid of moet ze de trouw van haar man blijven belonen? Dilemma volop, een dilemma dat haar tennisspel ook beïnvloedt.

Die strijd- die net zo goed een battle of the sexes is voor haar- te vermengen met die van de tenniswereld, dat is een goede keuze geweest voor de film. Het geeft diepgang , het zorgt voor compassie met de diverse hoofdrolspelers. Ik heb me geen moment verveeld.

Met : Emma Stone, Steve Carell, Andrea Riseborough, Elisabeth Shue , Bill Pullmann

How to lose friends and alienate people - Robert B. Weide

How to lose friends and alienate people op IMDb (6,5)
Zat gewoon op de bank gisteren, toen deze film begon en ik er in viel. Herkenbaar type film, met van die geforceerde lachmomenten die je mijlenver voelt aankomen. En die te vaak pijnlijk onleuk zijn.
Goed , ik heb hem uitgekeken, hij was mooi iets na elven klaar zodat ik direct mijn bed in kon.

Het handelt over een Britse journalist die het wil gaan maken bij een Amerikaans shownieuwsblad. Niemand begrijpt hem natuurlijk, hij is ook bot en onhandig en, daar is ie weer, pijnlijk onleuk.
Alleen de maitresse van de vervelende hoofdredacteur begint na enige tijd wat in hem te zien. Ondertussen droomt hij van een of ander sterretje dat ie graag voor "een diepte-interview" zou willen ontmoeten. U snapt bij wie hij - spoiler alert- aan het eind van de film blijft hangen.

Met : Simon Pegg, Kirsten Dunst, Megan Fox, Jeff Bridges

Daphne- Peter Mackie Burns

Dahpne op IMDb (6,2)
Een lekker eigenwijs meissie, fris koppie, grappig bovendien en ook intelligent. Maar toch krijg je gaandeweg de film een gloeiende hekel aan Daphne. Ze is onbenaderbaar, ze stoot af en denkt dat ze het - in al haar afhankelijkheid -  wel allemaal in haar eentje kan redden.
De lijst van afgewezen mensen in haar leven is groot: haar moeder ten eerste. Die verwijt ze "koketteren met kanker" , ze verwijt haar ook bemoeienis. De baas van het restaurant waar ze werkt, die verwijt ze ook van alles. Dat ie met haar flirt terwijl ie getrouwd is en kinderen heeft. Oke, ze wil best even seks met hem hoor, als ie maar niet denkt dat er gevoelens bij komen. Haar vriendin, die ze gebrek aan culturele interesse verwijt. En vooral de vriendelijke portier , die haar een keer dronken uit de kroeg zet, maar bij een latere ontmoeting uitermate keurig zijn toenaderingspogingen doet: dat ie haar leuk vindt, dat ze toen wel even over de schreef ging maar dat ie snapt dat dat een uitzondering kan zijn.
Niemand komt bij haar in de buurt, Daphne doet het zelf. Zelfs na een heftige belevenis (ze is getuige van een steekpartij in een avondwinkel) komt ze niet los, praat ze niet en toont weinig gevoelens.
Het maakte voor mij dat ik gaandeweg de film steeds meer afstand kreeg tot het hoofdpersonage. Daar veranderde het constructieve einde weinig meer aan.Wel heel goed acteerwerk, ze zet prachtig een jonge twijfelende Engelse neer.

Met : Emily Beecham ,

Geraldine James