Tweede film van de avond, wellicht had ik het beter andersom kunnen doen. Na de drukke massascenes van de eerste film was deze wel héél erg verstild en vertragend. De Melisana kon door de spoelbak, deze film bracht rust. Eigenlijk een beetje té.
Azul is de enige overlevende van een heftig ongeluk: man en kind komen om. In arren moede vlucht ze naar een armoedig buitenhuisje: pal op het strand aan de roerige zee.
Daar probeert ze tot rust te komen en te kijken of ze überhaupt nog enige trek heeft om aan het leven deel te nemen. Dagenlang volgt ze het zelfde patroon: kilometers wandelen om water te halen, hout hakken in het achter de duinen gelegen bos en slapen. Heel veel slapen.
De film kabbelt, letterlijk. Hij kabbelt naar enkele ontmoetingen die achteraf enigszins bepalend blijken te zijn. Een visser uit de buurt ontfermt zich over Azul en brengt haar dagelijks verse vis. Dat slaat ze af, ze wil geen hulp.
Bij de waterpomp waar ze heengaat, treft ze een gewonde hond aan. Die brengt ze naar een dierenarts (ook alweer: kilometers lopen verderop) waarna ze de zorg voor het herstel overneemt. Vanaf dat moment pakt ze ook de vissen aan , om haar hond mee te kunnen voeden. Er wordt zelfs met de visser gepraat, ze vraagt hem haar een nieuwe zoon te schenken.
Er lijkt dan klaarheid te komen in haar bestaan, maar schijn bedriegt.
De film vergt veel van de kijker, heel veel. Ter compensatie krijg je overigens wel prachtige beelden te zien: natuurshots van duinverstuivingen en ruige golven werken indringend. Dat is het sterke punt van de film. Verder wens ik u uithoudingsvermogen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten