zondag, oktober 04, 2015

The Wolf of Wall Street - Martin Scorcese

The Wolf of Wall Street op IMDb
8,2 op de schaal van IMDb. De film veroorzaakte een schokgolf en oogstte waanzinnige waardering. Ik was hem toentertijd misgelopen omdat ie niet in mijn eerste aandachtsronde zat. Heb daarna lang moeten wachten, dacht zelfs hem  niet meer te zien omdat hij bij HBO in de vertoning ging en dus voor mij onder de radar bleef. Maar he, gisteren stond ie opeens in de electronische gids van Film1. Inhaalrace gedaan.

Welnu, die 8,2 daar komt ie bij mij lang niet aan. Het zal om en nabij een zesje zijn en dat is dan vooral te danken aan het laatste half uur. Pas bij het slot wordt het een echte film met menselijk gedrag, met verschuivingen in de verhoudingen die je je bij mensen kunt voorstellen. Dat deel is goed, maar dan heb je wel al twee uur vol hysterisch geschreeuw en mythische afspiegelingen moeten doorstaan.
De wolf waar we het hier over hebben, Jordan Belfort, heeft echt bestaan. Maar als hij maar een beetje geleefd en gehandeld zou hebben zoals in de ronkende film wordt voorgesteld, was hij lang niet zover gekomen. Dan hadden de drugs en de misdadige wijze van handeldrijven al veel eerder tot brokken geleid. Bij Scorcese niet, daar ontaardt de film in een heldenverering van een minder fijn soort mens: zo iemand die geld te allen tijde het belangrijkste op aarde vindt. Zo iemand die door roeien en ruiten gaat om winst te maken, die zijn omgang met mensen laat bepalen door de keuze of ze wel of niet iets voor hem kunnen betekenen. Uiteraard bestaan er zulk soort narcisten, maar als die ook maar 10 procent van het gedrag van de afgebeelde Belfort vertonen, dan lopen ze al veel eerder tegen iets naars aan. Of het nu concurrenten zijn, of het nu politie is, of wraakzuchtige vrouwen: zo lang en zo vaak ontsnapt niemand.
Maar hey, dat is film , zegt u. Klopt, dat is film. Deze werkt mee aan de heldenverering die de misdadige WallStreet-wereld zo lang al ten deel valt. En dat is, ondanks de afloop, wat mij betreft een verkeerde insteek. Om die reden had de film de helft korter moeten zijn, dan was de rise in verhouding geweest met de fall.

Ik ben wellicht te gevoelig, ben wellicht ook te zeer overvoerd met realistisch drama om iets van deze proporties als goed te beschouwen. Fijn om te weten dat zovelen ervan genoten hebben, ik ga gauw weer verder. Back II life, back II reality.

Geen opmerkingen: