Vertigo op Moviemeter (3,89)
Vertigo op Wikipedia
In de jaren 70 en 80 heb ik echt wel enkele Hitchcock-films gekeken, maar op dit blog is het werk van de man toch maar zuinig vertegenwoordigd. Dat houdt in dat ik er in ieder geval de laatste 16 jaar geen enkele van bekeken heb. Daar kwam gisteravond verandering in toen ik voortging met het leegtrekken van mijn harde schijf. Blijkbaar deze film (uit 1958, ouder dan ik zelf ben) een jaar geleden van de Belg opgenomen. Fijne kijkbeurt leverde het op: al bij de beginsequenties merk je de meesterhand en zie je hoe de Britse regisseur een lichtend voorbeeld is geweest voor generaties na hem. Alleen daarom al: klik!
De artistieke Midge doet er echt alles aan om zijn aandacht te trekken: ze probeert John "Scottie" Ferguson met enige regelmaat te verleiden tot een etentje of een uitje. Dit vooral om zijn getroebleerde herinneringen te vergeten: bij een poging een misdadiger te arresteren zag Scottie een collega-agent van het dak vallen en te pletter storten. Hij heeft er een levenslange hoogtevrees (zoek daarvan de Engelse vertaling maar eens op) aan overgehouden. John lijkt vegeterend zijn dagen door te komen, ondanks de pogingen van Midge.
Alles verandert als John een blonde vamp zijn restauranttafeltje ziet passeren: het blijkt te gaan om de mysterieuze Madeleine Elster, een vrouw die overduidelijk in de rouw is en die hij in opdracht moet gaan volgen. Ze maakt een dagelijkse ronde langs een begraafplaats en een museum waarbij ze immer bij hetzelfde schilderij plaatsneemt. John begint haar - oude gewoonte, he - te schaduwen en krijgt haar niet meer uit zijn hoofd. Hij begrijpt geen snars van haar handelingen en kan daar alleen maar achter komen door een relatie aan te knopen. Dat gaat niet makkelijk maar al snel vindt hij, eeuuh, de weg omhoog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten