Surprise-avond

Net geweest, zou je zeggen. Nou nee hoor, ik val van de ene verbazing in de andere.
Nu weer die van een samenwerkingsverband, een lijstverbinding eigenlijk, tussen SGP en de ChristenUnie. Ze blijken een vereend blok te willen maken de komende raadsverkiezingen.
En wat gebeurt? Er lopen SGP-leden weg omdat nu blijkt dat de ChristenUnie vrouwen op een verkiesbare plaats zet. en dat mag niet van de nog sektarischer SGP'ers.

Is dat geen kwestie van weten waar je instapt als partij? Komen die lui wel eens buiten??

Rozen zijn rood

en violen zijn blauw,
niet van de drank
maar gewoon van de kou.

Zo leerde ik vroeger. Ik moest aan het rijmpje denken door de plaat die hier sogges vroeg over mijn afdeling schalt (wees gerust: er is nog geen collega aanwezig).
"Rosenrot" heet de nieuwste Rammstein en hij is zo mogelijk nog fouter dan eerdere platen.
Lekker dus: gewoon de bekende metaldreunen, de kozakken-samenzang en daardoorheen de meest op-de-rand-van-fout-balancerende teksten:
"Ich muss zerstören", "Te quiero Puta" en "Mann gegen mann: Schwuuuuuul" zijn een aantal van de poetische strofes die mijn opstart begeleiden.
Er zijn er voor minder vermoord...

Spiegeltje spiegeltje...

elk land krijgt de politiek die het verdient. wij hebben een messcherpe Hirsi Ali, een minister die tegelijk rechtspreekt en een inlichtingendienst die nog met floppy disks werkt.
Gek genoeg krijgt mevrouw AHA langzamerhand gelijk met haar land van ooit, zo sprookjesachtig zijn onze nieuwtjes...

Heerlijk avondje!

Op één ding na (een lekke fietsband verhinderde me een bezoek aan de ConXies-popquiz gisteravond) was t wel een heel bijzonder avondje.

Eerste geschenkje kwam van de hand van baas: we mochten effe eerder naar huis.
Thuisgekomen wachtte me een meer dan smakelijke gourmettafel, die we onder weisswein en gedempt licht intiem soldaat maakten.
Daarbij hadden we elkaar ook nog even goed bedacht: ik had een fijn dierproefvrij geschenk voor mijn lief, mijn lief uberraschte mij met een geweldige aanpak:
voor haar en voor mij staat 1 maart 2006 alvast geagendeerd. Met z'n tweetjes naar the Kaiser Chiefs! Jip en Jahooee!!

Nummer en noemer #5

Echo & The Bunnymen- The Cutter

Gelukkig zorgt een randomizer af en toe ook voor prettigere verrassingen. Uitstappend op perron 2 van Cs klonken opeens de krasse gitaarklanken van Echo & the bunnymen. Prachtnummer "The Cutter" vrolijkte mijn gemoed weer wat op.
Onverwijld gingen mijn gedachten naar die ene avond in 1983.
De band had net "Porcupine" uitgebracht, de titel als hommage naar het fabuleuze kapsel van zanger Ian McCulloch. Paradiso had ze geboekt voor een dubbelconcert. Broer F., zijn toenmalige lief en ik hadden kaartjes voor de vroege voorstelling, althans wat toen nog vroeg was: half tien ongeveer.
Op ongeveer rij twee maakten we een geweldige set mee, waarbij de heldere gitaarklanken zo mogelijk overtroffen werden door de galmende uithalen van "Mac".
Enkele toegiften, weg was-de-Echo.
Wat te doen? Zo onder de indruk waren wij, dat we door de zijdeur naar buiten liepen en bij de voordeur meteen weer aanklopten voor kaartjes voor het nachtconcert.
Gelukt! We mochten alvast een leeg paradiso in, waar we een voetbalmatch met achtergelaten bierbekertjes hielden.
Omstreeks 01.00 uur kwam Mac weer op! Met een warm "Hello Amsterdam" begroette hij het publiek. Zijn ogen speurden over de koppen en bleven, op rij 2, rustten op ons. "He, heb ik een deja-vu?", zo straalde hij uit. "Die stonden er net toch ook al?" zo leek hij te zeggen. Met een glimlach en een lieve knik zei hij "Hi" in onze richting, om vervolgens meteen de opening erin te rammen.
Prachtig, we voelden ons vereerd...

PS: Anderhalf jaar geleden zag ik een reunieconcert van ze. Jammer was dat Mac zichtbaar zo verzopen en verrookt is dat ie zich 80 % van het concert moest inhouden en pas op het eind met zijn klassieke galm-uithalen-zang begon.
Ik eindigde alsnog in tranen met mijn linkerarm om -jawel, hij ook weer- broer F. en mijn rechterarm om mijn lief. "Ocean rain", zijn prijsnummer uit 1984, bracht me voor de zoveelste keer tot janken.

Nummer en noemer #4

Rammstein- Mein Teil

Niet alleen heeft een plaat af en toe een verhaal, zo af en toe heeft een verhaal ook een plaat.
Vanmorgen empeedriede door mijn oren de band Rammstein. Das op zich al een verhaal, want de naam hebben ze ontleend aan de vliegbasis waar in de jaren 90 een menselijke ramp plaatsvond. tijdens een vliegshow landde een stuntvlieger tussen het publiek.

Maar daar wouk het niet over hebben. Het nummer dat in mijn random-speler voorbijkwam was "Mein Teil". Ik liep richting station, tegen half achten. Dan is het een hard gelag voor de maag om dit nummer te doorstaan.
Het gaat namelijk over het waargebeurde verhaal van twee mannen in Duitsland, waarbij de één de ander had gevraagd of de ander hem wellicht deel voor deel wilde opeten. Het geslachtsdeel van de man werd als eerste door de eter (een voormalig chirurg of arts, dat snap je) geamputeerd, daar hebben ze nog "smakelijk" van genoten. "Denn du bist, was du Isst", zo zegt Rammstein daa..
Zo ging dat stukje bij beetje verder, waarbij ik moet zeggen dat de gegetene niet alles zelf heeft meegemaakt. De gastronoom zelf is later overigens wel opgepakt en veroordeeld.

Een beetje raar hoor, om dat soort beelden op je netvlies te hebben terwijl je nog aan je ontbijt moet beginnen.

Excuses

Als een van mijn blogs de komende dagen NIET over het Hofstad-proces gaat.

Ik probeer heus geen bom te leggen onder de media, als ik het over andere zaken heb.
Maar zij hebben het op dit moment gewoon te druk met deze zaak van nationaal belang. Daar moet even alles voor wijken!
Geen nieuws is namelijk goed nieuws..