zaterdag, oktober 31, 2026

The Beekeeper - David Ayer

The beekeeper op IMDb (6,3)

The Beekeeper op Moviemeter (3,11)

The Beekeeper op WIkipedia
 

Omdat bijen het zo goed doen op filmbeeld (denk aan deze) en omdat de poster dit eigenlijk al direct illustreert, klikten we deze aan. Het zou heel anders lopen... Natuurlijk verried de naam van de hoofrolspeler al het een en ander: als je Jason Statham ziet staan, weet je dat je niet naar een biologieles gaat kijken. Maar hey, óók Jeremy Irons, Josh Hutcherson en Minnie Driver vulden de namenlijst. Dat vergoedde al iets. En, ik moet eerlijk zijn, dwars door de wanstaltige en ongeloofwaardige actiebeelden heen keken we wél naar een verhaal over serieuze problematiek. Niet alleen komen we bij de in Amerikaanse films onvermijdelijke corruptie uit, ook de wereld van hackers en computerfraude speelt een belangrijke rol. En dat is - u weet toch- al een paar jaar stevig actueel. Derhalve niet eens een onvervuld gevoel na afloop, al moet u me niet vragen om over een jaar het filmverhaal na te vertellen. En dat is jammer, want voor 2027 staat er een deel 2 gepland.

Eloise Parker, gepensioneerd lerares, worstelt een beetje met haar digitaal-bankieren-account. Ze krijgt de helpdesk aan de lijn en doet wat niemand moet doen: na enige twijfel geeft ze passwords weg aan die hulpvaardige stem aan de helpdesk-kant van de lijn. POEF, daar lopen haar rekeningen leeg. Ook die van de goededoelenstichting waar zij de penningen voor beheert. Anderhalf uur later loopt imker Adam Clay haar huis in om een pot verse honing aan de verhuurster van zijn bijenfarm te overhandigen maar hij treft haar in de stoel aan, dood. Eloise heeft de hand aan zichzelf geslagen, ze kon de schande niet aan. Zij, de enige mens die normaal tegen de stugge Clay heeft gedaan, zij moet gewroken worden. 

Clay blijkt een voormalig commandovechtjas, die bij een speciale eenheid van de CIA zat die the Beekeepers werd genoemd (snapt u 'm?). Nooit opgeven, onverslaanbaar zijn en een huizenhoog rechtvaardigheidsideaal zijn kenmerken van deze mensmachines. Dwars door de wettelijke tegenwerking van FBI en CIA heen graaft Clay zich een weg naar de organisatie die achter deze financiële malversaties zit. Hij komt steeds hoger in de boom, maar wordt nu zelf ook target: alle jagende detectives van de inlichtingendiensten willen hem pakken. Zwermen, zoemen, prikken: Hup, Imker!

Met: Jason Statham Jeremy Irons, Josh Hutcherson, Emily Raver-Lampman

FIN - song : Nathaniel Moore & Jamie Iris - Revelation

vrijdag, oktober 30, 2026

Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time

donderdag, oktober 29, 2026

Last County - Barrett Mulholland

Last County op IMDb (5,5)
 Last County op Moviemeter (2,85)

Last County op Rotten Tomatoes

Als u regelmatig bezoeker van mijn filmblog bent, zult u mogelijk denken dat ik me goed vermaak in het wereldje van de film. Doorgaans is dat ook zo, maar soms is het echt geen lolletje. Want tussen al die pareltjes en impressies zit af en toe gewoon troep. Ongelooflijke troep. En daar moet ík dan doorheen voor u. Hoogst zelden zet ik een eenmaal begonnen film uit (dat is doorgaans bij voor mij ondraaglijk geweld), maar als het allemaal louter slapte is, als het onvoorstelbaar zwak is. dan haal ik het einde wel. In dit geval slaapwandelde ik door een film met geen enkele positieve karakterontwikkeling, geen enkele geloofwaardige rol, nee, louter zwak gebrachte ellende. Mijn advies: don't try this at home.
Abby, een vrouw met een drankprobleem, veroorzaakt een auto-ongeluk waarbij zij en haar dochter het er weliswaar levend afbrengen maar waar de grootste schade wordt aangebracht aan..haar relatie. Manlief trekt het allemaal niet meer, hij zet de scheiding in. Om de zaken op een rijtje te zetten rijdt Abby voor een paar dagen naar het afgelegen huis dat ooit in bezit van haar ouders was. Daar krijgt ze naargeestig bezoek.
Twee criminelen zoeken er rust en verzorging nadat een ripdeal uit de hand liep. Abby lijkt niet de aangewezen figuur om de gewonde te helpen en de andere te kalmeren. In een stiekem moment weet ze de politie op de hoogte te brengen van deze gijzeling. Maar jeetje, wat een fouterikken lopen er daar rond bij de politie. Die willen best een oogje dichtknijpen naar de boeven (de staatsgrens is dichtbij, als je ons de helft van de buit geeft et cetera) maar Abby staat nu opeens van meerdere kanten onder druk. Ze vertrouwt niemand meer en heeft haar hoop gevestigd op haar aanstaande ex-man om haar uit de brand te helpen. Iedereen is slecht.

FIN - song : Talise - Backseat Traveller

woensdag, oktober 28, 2026

Sisu- Jalmari Helander

Sisu op IMDb (6,9)
 Sisu op Moviemeter (3,33)

Sisu op Wikipedia

Eerlijk is eerlijk: een oordeel vellen over films als deze is eigenlijk niet aan mij. Actiefilms zijn al niet altijd aan mij besteed maar als ze over onverschrokken en schier onoverwinnelijke vechtjassen gaan al helemaal niet. Misschien is dit wel heel erg goed, misschien zijn de vechtscenes heus spannend en kundig: er is niet voor niets een deel 2 van deze film gemaakt. Nou ja, u snapt me wel. In ieder geval geldt voor mij dat ik niet heel vaak Finse cinema bekijk.

Einde Tweede Wereldoorlog, Lapland. De sterke Aatami Korpi hakt zich een weg door de stenen, hij doet dat doelgericht en systematisch. Want, zo weet hij, ergens moet hier goud in de grond zitten. Hij stuit inderdaad op een stevige goudader en vult zijn tassen zo vol als ze maar kunnen. Hop paardje hop, terug naar waar hij vandaan komt. Maarrrr, die terugweg blijkt afgesneden. Niet alleen is zijn dorp platgebrand door de zich terugtrekkende nazi's, ook loopt hij onderweg tegen de laatste tanks en vrachtwagens met soldaten (én gijzelaars) aan.

Wanneer de nazi's ontdekken waar Aatami mee bezig is geweest, snijden ze hem de pas af en proberen ze zijn buit te jatten. Dan hebben ze dus buiten deze oud-krijger gerekend: Korpi blijkt de levens van een enorme hoeveelheid Russische soldaten op zijn kerfstok te hebben, allemaal te danken aan zijn levensinstelling. Die bestaat namelijk uit Sisu, de weigering om te sterven. Korpi balanceert regelmatig op het randje van mislukking, maar zijn houding helpt hem in de strijd tegen de complete legereenheid om zijn rechtmatig gedolven goudklompen terug te veroveren.

Met: Jorma Tommila,  Aksel Hennie, Jack Doolan, Mimosa Wilamo 

FIN - song : Juri Seppa - Sisu end credits

dinsdag, oktober 27, 2026

Masterplan - Thomas Vincent

Masterplan op IMDb (5,4)
 Masterplan op Moviemeter (2,55)

Masterplan op Wikipedia

Nog maar net uit en nu al tamelijk veel besproken. Het journaille vraagt zich af of het verschijnen van deze film een terechte hype is of dat het eerlijkheidshalve een sof genoemd mag worden. Leuk natuurlijk, de boven alle twijfel verheven staande Stanley Tucci in de hoofdrol, bijrollen van oa iemand met de achternaam Belmondo; dat zou filmliefhebbers toch ruim over de streep moeten trekken. Zou, dat klopt, zou. Want het gebodene is inderdaad te mager om voor boeiend te mogen doorgaan: matig acteerwerk, een weliswaar ingenieus script dat toch voor de kijker als "iets-te-grote-stappen-tegelijk" kan worden opgevat. Wij waren in ieder geval niet overtuigd door dit streamingsucces. Wat Stanley Tucci betreft: ik denk dat ik maar weer eens zijn superieure rol in "Supernova" ga opzoeken, dan spoel ik deze matige herinnering weer weg.

Twee -nu nog- kruimeldieven lopen elkaar bij een nieuwe opdracht tegen het lijf. Zij gebruikt haar kennis van hacken voor haar misdadige praktijken, hij is meer van de explosieve manieren om oneigenlijk panden te betreden. Beiden kregen een anoniem appje, beiden reageerden en staan nu aan de buitenmuren van een villa. Na de aanvankelijke stekeligheden besluiten ze dat samenwerken toch de beste manier is om binnen te komen, het lukt. Maarrrr: binnen wacht ze een bijzondere verrassing. De kluis is leeg, in de kamer zit de pandeigenaar in het donker op de bank. Hij heet ze kalm welkom. 
Deze meneer, Robert geheten, beweert hun biologische vader te zijn, hij kan het bewijzen zelfs. Plots zijn de diefjes dus halfbroer en halfzus. Robert overtuigt ze dat hij ze bij elkaar geroepen heeft omdat hij hun respectievelijke vakkundigheid wil gebruiken voor zijn grote plan: hoe mooi zou het zijn als het kersverse gezinnetje (vader, zoon en dochter) gezamenlijk het beroemdste schilderij ter wereld uit het Louvre zou roven? "Maar dat kan toch helemaal niet?". Nou, Robert denkt van wel.

Met: Stanley Tucci, Victor Belmondo, Simona Tabasco, Mark Ivanir

FIN - song : Ivan Graziani - Monna Lisa

maandag, oktober 26, 2026

Wicker - Alex Huston Fischer & Eleanor Wilson

Wicker op IMDb (7,4)
 Wicker op Moviemeter (3,74)

Wicker op Wikipedia

Voor fantasy hoef je me doorgaans niet te roepen. Dat is eigenlijk gek, want voor sprookjes ben ik dan weer wél in. Het verschil kan ik - van en naar mezelf - niet helemaal uitleggen maar soms moet je gewoon ook kijken wat een film dóét: in dit geval zag ik de complete afvinklijst van de sprookjeswereld voorbij komen: een wonderlijk wezen (die hier zelfs een vriendelijke reus is), een scherpe verdeling van goed en kwaad respectievelijk arm en rijk in het dorpje én een boze feeks die onze hoofdpersoon probeert te tarten. Die feeks wordt hier neergezet door de frêle Elizabeth Debicki, ze moet alle zeilen bijzetten om de als immer ongenaakbare Olivia Colman aan het wankelen te krijgen. En dan krijg je groot- en kleinheden als Alexander Skarsgard , Peter Dinklage en Richard E. Grant er ook nog eens bij. Zak lekker achterover in het pluche en laat je verwennen door de fijne magie van "Wicker". 

Ze ontwijken haar allemaal. Immers, Visvrouw stinkt een uur in de wind. Maar ja, haar producten willen ze wél dus rekenen ze eerst zo snel mogelijk af om vervolgens allemaal snerende opmerkingen naar de eenzame vrouw te maken. Huwelijken in het dorp zijn steeds een groot traditioneel evenement, de regie ligt altijd in handen van de elegante Kleermakersvrouw (die eigenlijk Doktersdochter is). Als het bij een van de rituelen niet helemaal loopt zoals Kleermakersvrouw gepland heeft, blijkt Visvrouw plots degene die op de nominatie staat om de eerstvolgende bruid te worden. Lachen man, daar trapt toch niemand in? Het dorp schatert en schampert en de ongewenste Visvrouw zint op vriendelijke wraak.
Die vindt ze door naar Mandenmaker te stappen. "Zeg Mandenmaker, hier heb je een zak met geld. Maak voor mij een echtgenoot!" Ze moet over een maand terugkomen, zegt hij, in de tussentijd werken zijn magische handjes de opdracht uit. 
En hoe! Plots staat Visvrouw tegenover een rijzige gestalte die uit haar liefde, haar wens geboren is. Al snel verandert haar status: de dampende seks is hoorbaar in het hele dorp, Rietman repareert het huis en helpt Visvrouw bij haar werk. Ja, dát was natuurlijk niet de bedoeling. Het dorp vervult zich van afgunst op dat plotselinge geluk. Dat willen zij ook, zij willen ook wel eens goede seks, zij willen ook wel eens een begripvolle en dankbare man. Onbedoeld speelt Visvrouw het hele dorp tegen elkaar uit, u en ik snappen dat wraakacties op de loer liggen.

Met: Olivia Colman, Alexander Skarsgard, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage, Richard E. Grant

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : John Cale - Big White Cloud

zondag, oktober 25, 2026

Home Game - Lidija Zejlovic

Home Game op IMDb (8,0)
 Home Game op Moviemeter (4,00)

Home Game op NPO Doc

Meermaals heb ik op dit blog mijn liefde voor documentaires bepleit. Tussen die niet aflatende stroom aan nieuwe (én oudere) films die ik kijk, wil ik gaarne af en toe tijd maken voor een sociaal verhaal dat om betrokkenheid van de kijker vraagt. Dit is er zo een. Een oorlogsverhaal uit ons recente verleden, een verhaal over vluchtelingen en nieuwe Nederlanders, een verhaal dat zich uitstrekt van dik dertig jaar geleden tot aan de landelijke politieke situatie van nu. Heel sterk dit.

Zoals menig jonge vrouw beleeft Lidija een onbezorgde jeugd, in haar geval in het Joegoslavië van de jaren 80. Het wonderlijke politieke project dat haar moederland is, eindigt in de jaren 80 met de dood van nationaal leider Tito. De lappendeken aan volken en streken die de Balkan is, kent ineens geen grootste gemene deler meer, elke regio gaat voor eigen belang. Nieuwe "leiders" staan op, plots zijn er volop mensen die zich geen Yugo voelen maar Serviër, Bosniër of Kroaat. De gevolgen zijn bekend, een gruwelijke oorlog die soms lijkt op stammenstrijd doet oude vriendschappen en gemeenschappen uiteen vallen. Het is nu "zij tegen wij" in plaats van "hallo buurman!". 

Lidija vlucht met de man met wie ze net getrouwd is, ze bevalt in Nederland van een zoon, gaat uiteindelijk scheiden om samen met haar zoon een bestaan op te bouwen. Natuurlijk blijft het moederland trekken, maar ze zijn blij met de veiligheid en vooral met de dan nog geldende open mentaliteit van de Nederlanders. Dát verandert gaandeweg (u weet de lange weg die we van Pim Fortuyn en Geert Wilders naar uiteindelijk Defend Nederland hebben afgelegd) en Lidija worstelt met haar loyaliteit naar het nieuwe land dat haar zoveel gegeven heeft. Geanimeerde gesprekken met haar vader en moeder, die Nederland als een zeer geslaagd project beschouwen, ruzies met haar broer die er iets anders instaat. Ergens daar tussenin moet Lidija het met zoon Sergej proberen te rooien. Tough life.

FIN - song : Andre Hazes - Kleine Jongen

zaterdag, oktober 24, 2026

De Son Vivant (aka Peaceful) - Emmanuelle Bercot

De son vivant op IMDb (6,8)
 De son vivant op Moviemeter (2,88)

De son vivant op Wikipedia

Van de generatie die de grote namen van Belmondo, Trintignant en Depardieu moest opvolgen, is die van topacteur Benoit Magimel er in ieder geval een die beklijft. De Franse acteur speelt fanatiek waar nodig maar ingetogen waar het moet. Dat laatste is het geval in de larmoyante maar opnieuw schitterende film "De Son Vivant" waar hij een theaterregisseur speelt die op te jonge leeftijd met kanker wordt gediagnostiseerd. 

Ik bekeek de film van Emmanuelle Bercot ruim vier jaar geleden al eens en kende dus het plot nog goed, maar het kon heel geen kwaad om me wederom mee te laten nemen in het boeiende spel van Magimel en die van sterke bijrollen van Catherine Deneuve (moeder), Gabriel A. Sara (arts), Julie Arnold (verpleegkundige) en Cécile de France (leerling-actrice). Allen tezamen zorgen ze voor een intrigerende schets van de impact van ziektepatronen op de levens van mensen. 

Zoals gezegd zag ik de film al eerder, ook op dit blog verscheen ze al: 
BEGT recensie "De Son Vivant" (2022)


FIN - song : Soap & Skin - Voyage Voyage

vrijdag, oktober 23, 2026

Past Lives - Celine Song

Past Lives op IMDb (7,8)
 Past Lives op Moviemeter (3,71)

Past lives op WIkipedia

Sommige films hebben het, deze van Celine Song heeft het zeker (veel meer dan haar latere "Materialists" in ieder geval). Als een film volledig om de sfeer draait, als het gaat om het innerlijk van de hoofdrolspelers, maakt het helemaal niet uit als je die films relatief kort na elkaar gewoon nog een keer bekijkt (of is dit "in-yun" bepaald?). Het draait dan niet om het toewerken naar plottwists, nee, het draait erom of je opnieuw in de sfeer terechtkomt die de filmmaker wil creëren. Deze "Past Lives" stond een paar jaar geleden torenhoog in mijn film-van-het-jaar-lijst. En ik zou het zo weer doen. Wat een schittering, wat een pracht, wat een mooi verbeelde pijn ook. Topfilm. 

Mijn recensie van destijds (oktober 2023) : BEGT recensie "Past Lives"

FIN - song : Christopher Bear & Daniel Rossen - See you

donderdag, oktober 22, 2026

Coward - Lukas Dhondt

Coward op IMDb (7,3)

Coward op Moviemeter (3,38)

Coward op Wikipedia

Natuurlijk, je kunt kiezen voor een avondje Champions League-kijken, je kunt een nieuwe serie bingen of je kijkt naar de nieuwe aflevering van "B & B vol boeren". Kan allemaal, maar waarom zou je? Je kunt immers ook naar de film. Film, het medium dat je andere werelden intrekt en dat je fantasie prikkelt of je met je haren bij een emotioneel verhaal sleept. Mijn keuze kent u. Waarom ik dit allemaal vertel? Welnu, gisteravond ging ik naar de voorpremière van de nieuwe film van Lukas Dhont. Deze regisseur is - bij mij in ieder geval - vaste prik voor menig persoonlijk film-van-het-jaar-lijstje. Mijn filmhonger werd eerder al gestild door de twee pijnlijke films "Girl" en "Close" dus ook zijn nieuwe werk deed mij toehappen. Opnieuw een emotionele acht..nee, een emotionele twaalfbaan in een prachtig verhaal vol lompheid, machismo, geweld en dood & verderf aan de ene kant én met tederheid, liefde, ontluikende seksuele interesse, conventies en theatraal gedrag aan de andere. Schitterend, schitterend. En dat voor slechts...drie mensen in de zaal.

België, Eerste Wereldoorlog. Een nieuw blik rekruten wordt voorbereid op een leven aan het front, een leven dat plots kan eindigen doordat je het opoffert voor je land. De jochies (dat zijn het nog, man moeten ze hier worden) krijgen te maken met schreeuwende, net iets oudere jongemannen die ze drillen in het bevoorradingswerk en die ze klaarstomen tot kanonnenvoer of loopgravenlijk.

De stille Pierre is zo'n jonge klant. Aanvankelijk wil hij volop mee in de bikkelharde en onecht-stoere omgang met elkaar. Hij gooit een arm om de jonge vader die eigenlijk naar huis wil, hij steunt de schijterds omdat ie bang is zelf ook voor lafaard te worden uitgemaakt. Alles verandert voor hem als hij door de flamboyante Francis wordt gevraagd om te helpen met de bouw van een podium. Francis is theatraal aangelegd en zet een revue-voorstelling op om de getroebleerde soldaten te verstrooien. De zwijgzame en bescheiden Pierre ziet dat het allemaal anders kan en raakt begeesterd. Sterker nog, zijn enthousiasme maakt plaats voor heimelijke gevoelens van liefde. En daar is natuurlijk helemaal geen plaats voor in deze bloederige mannenwereld. Nou ja, helemáál...het kán wel. Maar dan moet Pierre zorgen dat ie uit de loopgraven komt (snapt u de beeldspraak) en dat hij meer bij het theater betrokken raakt om aldus dichter bij Francis in de buurt te zijn.

Met: Emmanuel Macchia, Valentin Campagne, Willem de Schrijver

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Pink Floyd - The post war dream 

woensdag, oktober 21, 2026

The Beloved (aka El sèr querido) - Rodrigo Sorogoyen

The Beloved op IMDb (7,2)
 The Beloved op Moviemeter (3,41)

The Beloved op Wikipedia

Na de deceptie van het Nederlandse kassucces de dag ervoor lukte het me al snel om de wrange smaak weg te spoelen. Er draaien gelukkig zóveel interessante en vaak ook goede films in de zalen op dit moment. Neem bijvoorbeeld deze van "Las Bestias"-regisseur Rodrigo Sorogoyen. Die tamelijk ongemakkelijke film vestigde stevig zijn naam, waardoor hij nu een ongekende grootheid als Javier Bardem kon aantrekken. Bardem, die ik zowel qua maatschappelijke persoonlijkheid als qua acteerkwaliteiten huizenhoog heb zitten, wordt hier bijkans van het doek gespeeld door zijn filmdochter Victoria Luengo, inmiddels ervaren Almodóvar-actrice.. Zij weet met haar indringende blik dermate veel onderhuidse spanning in de film te leggen dat je naar het puntje van je stoel schuift: als zij in beeld is, gebeurt er wat en..het is wachten op de knal.

Hij zit er helemaal klaar voor, de gelauwerde én verguisde regisseur Esteban Martinez. Tafeltje gereserveerd, menukaart aan zijn zijde en plots komt zijn tafeldame binnen. Ongemakkelijke begroeting, aarzelende menukeuze, een eerste slokje: moeizaam komt het gesprek op gang. Dertien jaar hebben ze elkaar niet gezien. Dat gebeurt vaker met mensen, maar met een vader en zijn dochter is dat toch wel opmerkelijk te noemen. Martinez zit er om haar te vertellen dat hij terug is in Spanje, dat hij op het Spaanse vulkaaneiland Fuerteventura een film wil gaan maken en - tamelijk onverwacht - dat hij háár een rol in die film wil aanbieden. Natuurlijk is ze vereerd, zo goed gaat het niet met haar carrière, maar ze reageert toch afwachtend. Immers, wat zit erachter? Waarom komt pappie nu opeens haar kant op?

Ondanks deze aarzeling hapt ze toe en wordt ze een vast onderdeel van de set. Ze moet zich natuurlijk extra bewijzen omdat ze de dochter van de baas is, ze moet net een stapje harder dan de rest. Dat lukt haar, ze brengt de juiste overtuiging in haar spel en gaandeweg lijkt er ontspanning te komen tussen de vader en de dochter. Totdat..totdat Esteban in een vrij weekend zijn nieuwe gezin uitnodigt en dochter Emilia met verbazing kijkt hoe hij heel aandachtig met zijn jonge kinderen omgaat. Ze wist niet dat hij dit in zich had, het verschuift haar positie op de filmset doordat plots heel andere gevoelens mee gaan spelen die haar spel én haar blik op de regisseur mijlenver van hun plek verschuiven.

Met: Javier Bardem, Victoria Luengo, Melina Mathews, Pepa Gracia, Pablo Gomez--Pando

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Olivier Arson - Desierto (final credits)

dinsdag, oktober 20, 2026

Le Clan des Siciliens (aka The Sicilian Clan) - Henri Verneuil

Le clan des Siciliens op IMDb (7,4)
 Le Clan de Siciliens op Moviemeter (3,67)

Le Clan Des Siciliens op Wikipedia

Eigenlijk doe ik dit veel te weinig: hoewel ik honderden films per jaar bekijk, komt een veel te klein deel daarvan uit mijn jeugdige jaren. Vanaf eind jaren 70 werd ik actief kijker, al snel dook ik daarbij het arthouse- (of beter: filmhuis) genre in waardoor ik vanaf zeg 1980 wel goed zit in "wat je gezien moet hebben", maar ik blader simpelweg te weinig terug naar de periode daarvoor. Films uit die tijd heten tegenwoordig al snel 'klassieker' maar zijn dat lang niet altijd: er zijn 13-in-een-dozijn verhaaltjes, er zijn lopende-band-producties én er zijn titels waaraan dermate grote namen hangen dat je vermoedt dat er écht iets in zit. Ga maar na: de muziek bij deze film uit 1969 is van Ennio Morricone, de hoofdrollen worden gespeeld door de Frans/Italiaanse grootheden Jean Gabin en Lino Ventura in de voorhoede en het prachtige gezicht van Alain Delon in de spits. Met zo'n cast kijk je natuurlijk anders naar de scenes waarin geboefte zich nog steeds achter een krant kan verschuilen en waar rechercheurs in regenjas alle plekken kunnen binnenwandelen zonder het wapen in aanslag te hebben. Suck this, Hollywood. Ik genoot.

Op inventieve wijze (met een batterijgedreven handzaagje) ontsnapt topcrimineel Roger Sartet uit het politiebusje dat hem naar de gevangenis moet brengen. Hij krijgt onderdak in de speelhal van Vittorio Manalese, een maffibaas op leeftijd die bezig is zijn pensioen in heimatgrond Sicilië te regelen. Manalesa doet dat uiteraard allemaal niet voor niets, hij verlangt van Sartet dat hij de familieclan assisteert in een ingenieuze misdaad: men wil een vliegtuig dat beladen is met dure juwelen beroven tijdens de vlucht van Parijs naar New York. 

Sartet is de beroerdste niet, wil best meewerken aan deze slimme operatie maar moet op eieren lopen. Hij moet uit handen blijven van de gedreven rechercheur Le Goff die hem op de hielen zit en die aan iedereen laat merken dat hij degene is die Sartet gaat pakken. Sartet is handig, kent het klappen van de zweep maar gaat plots toch ergens in de fout: vrouwelijk schoon brengt hem in het nauw bij de Sicilianen, bij zijn zus en bij de Parijse recherche. Het is dansen op een steeds slapper koord.

Met: Alain Delon, Lino Ventura, Jean Gabin, Irena Demick

maandag, oktober 19, 2026

Wen er maar aan - Albert-Jan van Rees

Wen er maar aan op IMDb (6,7)
 Wen er maar aan op Moviemeter (3,67)

Wen er maar aan op Wikipedia

Nou, wij dan ook maar. Tussen de grote bezoekersstromen bevonden wij onszelf gisteren opeens bij de toegangscontrole van dè succesfilm van dit najaar. Maar liefst drie keer draaide deze gisteren bij ons eigen filmtheater, in een heerlijk ontspannen zondagmiddagstemming hapten wij ook een keer toe. We bleken niet representatieve bezoekers: niet alleen was ik een van de weinige mannen in de zaal, ook bleek onze waardering voor deze slapstick-boekverfilming anders dan de meeste aanwezigen. Dat zegt iets, natuurlijk snap ik dat: het publiek voelde zich vermaakt, lachte honderduit, kreeg een ruime blik op komische acteurs (Beppie Melissen, Hadewych Minis en Bianca Krijgsman) en had een topmiddag. Dan is het niet aan mij om daar laatdunkend over te doen, maar bij het aanfloepen van het licht keken vrouwlief en ik elkaar met min of meer dezelfde blik aan. "Niet voor ons". deze onontkoombare kaskraker die menig filmtheater weer voor even uit de problemen kan helpen. Met díé pet op zeg ik: "ga erheen, mensen. Wie weet is dit iets voor jou!"

Om M. nu een vrouw op leeftijd te noemen (ze moet nog 50 worden), gaat net iets te ver. Maar feit is dat ze fysieke problemen ondervindt van het klimmen der jaren. Belangrijkste oorzaak daarvoor is "de overgang". Temperatuurschommelingen, stemmingswisselingen, gewichtsproblematiek, onzekerheid over de levensvisie en vooral over de toekomst: het zijn allemaal problemen die in meer of mindere mate invloed hebben op de middelbare vrouw. En M. lijkt daarin de lijstaanvoerder. Haar werk als actrice lijdt eronder, haar seksleven lijdt eronder, haar vriendschappen lijden eronder en haar relatie met de sukkelige goeierd Koos lijdt eronder. Maar wat doe je eraan? 

In een lange reeks "hilarische" scenes wandelen we langs alle clichés die je maar voor kunt stellen om uiteindelijk aan het eind te evalueren of M. het juiste pad heeft bewandeld. Kan ze de ongemakken naast zich neerleggen, kan ze vooruitkijken naar wat allemaal nog wél kan, kan ze in het reine komen met al die mensen die ze onlangs geschoffeerd heeft? 

Met: Maike Meijer, Bas Hoeflaak, Hadewych Minis, Bianca Krijgsman,   Beppie Melissen

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Romantics - What i like about you

zondag, oktober 18, 2026

Tirza - Rudolf van den Berg

Tirza op IMDb (6,3)
 Tirza op Moviemeter (2,99)

Tirza op Wikipedia

Heel lang geleden las ik het boek (van de destijds overproductieve Arnon Grünberg), in een recenter verleden - 16 jaar geleden blijkbaar - bekeek ik de daarop gebaseerde film van Rudolf van den Berg. Mijn aanvankelijke conclusie blijft ook nu nog staan: het boek overtuigde meer dan de film. Het verhaal komt te gefragmenteerd over, daar helpt het - als altijd- gemotiveerde spel van Gijs Scholten van Aschat niet veel aan. Hij doet zijn best (daarin oa bijgestaan door Johanna ter Steege en de later internationaal doorgebroken Sylvia Hoeks) maar de film blijft te versnipperd doordat men in anderhalf uur blijkbaar minder de diepte in kan gaan dan in de benodige leestijd van het literatuurwerk. Wat wél heel goed lukt, is de kijker op scherp zetten: welke bedenkingen heeft u bij het zien van de gedragingen van de zo goedbedoelende vader?


Vol vertrouwen neemt pappie Jurgen Hofmeester afscheid van zijn dochter Tirza. Ze gaat een enorme reis ondernemen (met haar tamelijk verse vriendje op een roadtrip door Namibië), de tijd heeft ze nodig om zichzelf te ontdekken en een eigen plekje in de samenleving te ontdekken. We zien al snel dat ze hiermee probeert los te komen van de tamelijk beklemmende zorg van haar vader. Die is veel te beschermend, op het enge af zelfs. Hij tiranniseert min of meer de hele omgeving als ze te dicht in de buurt van zijn dochter komen, een gedrag waar we middels flashbacks uitgebreide inzage van krijgen.

Nu ze eenmaal zo ver weg van hem is, in een totaal andere wereld zelfs, breekt dit gedrag vader Jurgen op. Het kostte hem al eerder zijn huwelijk, maar nu kost het hem ook zijn nachtrust en zijn eetlust. Waarom laat ze toch niks van zich horen? Ze is nu al zes dagen weg en heeft nog steeds niet gebeld! Het wordt hem te machtig, hij moet erheen, hij moet haar zoeken. Tja, hoe begin je zoiets? Hij loopt met een foto langs de cafés en hotels en denkt op een gegeven moment een glimp van haar op te vangen als ze op de motor wegrijdt met haar vriendje. Grrrr, dat vriendje, die Arabier, die terrorist, die.. Jurgen moet verder en raakt ook dat hinderlijke kindhoertje maar niet kwijt dat aan zijn broekspijpen blijft trekken: "Need company, sir?". Jurgen draait langzaam door.

Met: Gijs Scholten van Aschat, Johanna ter Steege, Sylvia Hoeks, Nasrdin Char, Keitumetse Matlabo 

FIN - song : Chagall van den Berg - By your side

zaterdag, oktober 17, 2026

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,4)
 Sterben op Moviemeter (3,71)

Sterben op Wikipedia

Omdat ik er twee jaar geleden behoorlijk van onder de indruk was (in mijn persoonlijke top 3 van dat jaar) klikte ik nog maar een keer op "PLAY" toen ik deze tegenkwam op de filmzender. Niet voor tere zieltjes, dit bikkelharde drama. Een drama zoals de Duitse cinema dat zo goed kan: ongemakkelijke levens, complexe persoonlijkheden en ergens daar tussenin toch nog sprankjes hoop en visie. De film is een kroniek over een uit elkaar gevallen familie en legt pijnlijk de problemen bloot waarmee de generaties voor ons, tijdens ons en na ons mee te maken krijgen. Sterk spel opnieuw van Lars Eidinger en Corinna Harfouch , fijne bijrollen zijn er voor Lilith Stangenberg en Ronald Zehrfeld

Mijn recensie van twee jaar geleden : BEGT recensie Sterben (september 2024)

vrijdag, oktober 16, 2026

Animals - Ben Affleck

Animals op IMDb (5,7)
 Animals op Moviemeter (2,75)

Animals op Wikipedia

Ambivalentie, dat is het sleutelwoord als ik het moet hebben over Ben Affleck. De zeer actieve acteur/regisseur maakt bij vlagen best indruk (ik vond "Argo" goed te doen) maar soms lijkt hij een 'one trick pony' te zijn. Altijd maar weer die hyperAmerikaanse sterke vent die onverzettelijkheid toont in de aanpak van slechtte mensen. Ook in deze "Animals" film ligt eenvormigheid weer op de loer, gelukkig wordt er een andere dramatiek ingebracht door oa Kerry Washington en vooral Gillian Anderson, die hem in deze film zowel qua rol als qua spel dik de baas lijkt. Hoe dan ook: het levert best wel anderhalf uur kijkplezier op, al zal de geoefende filmkijker al vrij snel de lijntjes leggen.

Mark Kimball zit volop in de race voor het burgemeesterschap van Los Angeles. De campagne is in zijn eindfase beland, Kimball zal nu moeten toeslaan om de peilingen overtuigend zijn kant op te laten uitslaan. De sleutel daartoe vormt de latino-gemeenschap maar die is nog niet volledig overtuigd. Doordat Kimball zo veel energie en voorál zoveel geld in de campagne stopt, verwaarloost hij zijn thuisfront en mist hij volledig de romance die zijn vrouw buiten de deur zoekt. Ze kibbelen veel, vooral ook over de huishoudster die haar werkgever steeds maar blijft vragen een goed woordje te doen voor de verblijfsvergunning van haar man. Netelige situatie natuurlijk: uit humaan oogpunt zou Mark direct ja zeggen, uit electoraal oogpunt kan hij zich geen fouten op het hobbelige pad naar succes veroorloven.

Gek genoeg komt de oplossing uit de criminele hoek: de telefoon in de sjieke villa gaat, een vervormde stem zegt hun zoontje te hebben gekidnapt en eist per direct zeven miljoen dollar. Dat geld is er niet, het zit allemaal in de campagne, dus de Kimballs moeten traineren om eerst externe financiële hulp in te schakelen. Die komt er, in de vorm van de enigmatische Dayle Burton. Deze steenrijke vrouw wil helpen maar tegen een behoorlijke prijs. De Kimballs zitten klem en sluiten een deal met de ene afperser om de andere tevreden te stellen. Net als ze zich aan de zware last gecommitteerd hebben, stapt plots hun zoontje het huis binnen.

Met: Ben Affleck, Kerry Washington, Gillian Anderson, Steven Yeun, Adriana Paz

FIN - song : Harry Gregson-Williams - End title Suite

donderdag, oktober 15, 2026

Digger- Alejandro González Inárritu

Digger op IMDb (7,5)
 Digger op Moviemeter (3,43)

Digger op Wikipedia

Dat deze nieuwste film van de eigenwijze regisseur Inárritu (wát een CV) het in de VS niet goed doet, snap ik heel goed. Ze hebben daar te weinig aanleg voor satire, ze herkennen een parodie op hun maatschappij niet als ie een halve meter voor ze staat. En al helemaal niet een satire met een duimendikke boodschap, die ook nog eens aan meerdere kanten de waarheid probeert te vertellen. Vermoedelijk zal Inarritu uiteindelijk wel uit de kosten komen, in Europa zullen toch wel meer mensen te vinden zijn die een komedie met een economische en vooral met een milieuboodschap (beëindig de fossil-fuel-verslaving) willen zien. En als dat al niet voldoende is: Tom Cruise staat hier- zonder te stunten- behoorlijk goed zijn mannetje en er is een reeks heerlijke bijrollen.  John Goodman excelleert, Riz Ahmed mag wetenschappelijk schmieren, Jesse Plemons is wereldvreemd als altijd, Michael Stuhlbarg haspelt zich een stoet en Sandra Hüller doet behoorlijk atypisch voor het oeuvre dat we van haar kennen. Het is smullen, de film zit boordevol dubbele bodems en probeert niet artistieker of zendeling-overtuigender te zijn dan nodig. Ik raad m met enthousiasme bij u aan, deze ruim 2 uur durende reis langs fictie en feiten.

Al vanaf het begin van de film moeten we worden overtuigd dat Digger Rockwell, kneiterrijke oliemagnaat, een mens van vlees en bloed is. Een keiharde zakenman met weinig oog voor de arbeidsomstandigheden van zijn personeel, maar ook een man die stapelgek is op zijn bejaarde huiskat en die zelfs meer in dat beestje investeert dan hij in onderhoud met zijn familie doet. (Dat been waarop we nu staan, moeten we later in de film overigens best nog wel eens verwisselen). Terwijl Digger zich stort op de zoveelste reddingspoging van zijn bejaarde kat gaan in zijn villa overal alarmbellen af: het gaat mis op zijn grote boorlocatie in de poolcirkel. Voorzichtig probeert zijn medewerker hem in te lichten over het scheurtje dat ontstaan is in het metersdikke poolijs, voorzichtig wil hij duidelijk maken dat ze mogelijk op een enorme bel methaangas zijn gestuit. Voorzichtig wil hij....BAM! Alle voorzichtigheid komt te laat, er breekt een enorme ijsmassa ten grootte van 10 x de stad Washington af om vervolgens de oceaan op te drijven. De stromingen zullen deze ijsberg richting Europa drijven en daar allesvernietigende tsunami's veroorzaken. Amerikanen vinden Europa toch al lastig maar ze helemaal aan hun lot overlaten, zou wel eens iets verkeerds met het VS-imago kunnen doen. En met hun verdiensten, dat vooral.

Enfin: hoog overleg natuurlijk. De president vergadert met zijn staf ten huize van Rockwell, het zegt wel het een en ander. Na het doorlopen van de opties (de ijsschots bombarderen, hopen op gunstige stromingen waardoor de ijsschots afwijkt richting oceaan et cetera) betrekken Digger en de president een apart kamertje. Daar neemt de president hem in vertrouwen, waarna ons plots van alles duidelijk wordt.

Met: Tom Cruise, John Goodman, Jesse Plemons, Riz Ahmed, Sandra Huller, Michael Stuhlbarg

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Melanie - What have they done to my song, Ma

woensdag, oktober 14, 2026

Yellow letters (aka Gelbe Briefe) - Ilker Catak

Yellow Letters op IMDb (7,2)

Yellow Letters op Moviemeter (3,33)

Yellow Letters op Wikipedia

Dit vind ik zelf dus vele vele malen spannender dan een thriller of een actiefilm. Politiek -en dan met name repressieve politiek- is gewoon veel griezeliger (veel destructiever ook) dan seriemoordenaars of aartsvijanden. Dat Ilker Catak kan filmmaken, weten we al van zijn vorige werk maar in deze film zien we hem in alle klasse aan het werk: de man is geboren in Berlijn maar hunkert naar het land waar zijn familie vandaan komt. Alleen, dat gaat m gewoon niet worden. Niet zolang daar een bewind zit dat cultuur naar zijn hand zet, dat activistisch of sociaal-individueel denken onderdrukt. Zonder zijn naam te noemen, verwijst Catak naar het langdurige bewind van Recep Teyyip Erdogan. Vind van hem wat u vindt, maar besef dat er niet voor niets een creatieve en culturele braindrain is geweest in het Anatolische Rijk. Wie opgesloten wordt om meningen en denkwijzen, wie Gele Brieven van de overheid ontvangt, die zorgt dat ie de wijk neemt zodra dat kan. Het is dát of knielen. Deze film illustreert.


De zaal zit vol, het stuk boeit en een staande ovatie is het gevolg. Toch is hoofdrolspeelster Derya niet tevreden. Ze ergerde zich aan de aanwezige regeringsvertegenwoordigers die bovendien de voorstelling met hun telefoons verstoorden. Derya peinst er dan ook niet over om na afloop met de ministeriële excellentie op de foto te gaan, ze blijft in haar kleedkamer en praat na met de schrijver van het stuk, haar man Aziz. Het duurt een paar dagen maar dan volgen al de eerste repercussies: het stuk krijgt een vertoningsverbod, de schrijver - die ook hoogleraar dramaturgie is- krijgt een spreekverbod, gerechtelijke vervolging wordt in gang gezet. Plots zit het echtpaar zonder werk, thuis bij hun rebellerende puberdochter. 

Boosheid is het eerste gevolg, verzet het volgende, berusting is pas het allerlaatste stadium. De gruwelijke druk van bovenaf, het oplopende geldgebrek en de boven het hoofd hangende juridische gevolgen leggen een beklemmende deken over het echtpaar. Aanvankelijk staan ze er eensgezind in, maar gaandeweg ontstaan de eerste scheurtjes. Wat is nou de beste aanpak, hoe zorg je dat je het hoofd rechtop én je gezin bij elkaar houdt? Gruwelijk donker zijn de wolken.

Met: Özgü Namal, Tansu Bicer, Leyla Smyrna Cabas, Ipek Bilgin

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Marvin Miller - Gelbe Briefe (postlude)

The Only Living Pickpocket In New York - Noah Segan

The Only Living Pickpocket in New York op IMDb (7,3)   The Only Living Pickpocket op Moviemeter (3,59) The Only Living Pickpocket in New Yor...