The Gambler- Rupert Wyatt

The Gambler op IMDb (6,0)
Onwaarschijnlijk verhaal. En da's net een beetje jammer. Want er wordt behoorlijk geacteerd, er zit wat spanning in en er zitten her en der wat levenslesjes in. Bij elkaar wel een voldoende film, by the way.
Het onwaarschijnlijke zit hem erin dat Mark Wahlberg een gokker speelt zonder gokverslaving. Hij is namelijk niet verslaafd aan het winnen, hij wil eigenlijk alleen maar verliezen. Omdat het leven hem niet spannend genoeg is als hoogleraar en amateur-schrijver, omdat hij het geld van de familie nooit als dat van zijn eigen heeft willen zien. Er zit dus ook weinig spanningsopbouw in de gokscenes omdat je weet dat hij steeds zal doorspelen en verdubbelen tot het mis gaat.
Een van zijn studentes probeert hem wat stabiliteit aan te praten, maar het is paarlen voor de zwijnen. Steeds dieper duikt hij in de schulden, steeds meer leent hij van steeds luguberder kredietverstrekkers. Hij raakt aan het randje van de criminaliteit, hij wordt meermaals afgetuigd en stevent af op een compleet debacle. En wat dan nog, zie je hem denken? Dan hebben we het maar gehad.
Maar plots komt hij tot inkeer, hij bedenkt de ultieme manier om in 1 x van al zijn schulden én zijn schuldeisers af te komen. Met een beetje mazzel lukt hem dat ook nog.

Reasonable doubt - Peter Howitt

Reasonable doubt op IMDb (5,7)
Tja. 13 in een dozijn , wat mij betreft. Dan mag Samuel Jackson een karakteracteur zijn, hier doet iet dat op de automatische piloot. Kon de aandacht er niet heel goed bijhouden en zat lang te wachten op het voorspelbare einde. Wie het proberen wil, die mag.

Dominic Cooper speelt een OM-aanklager die bekend staat om zijn successen , hij krijgt veel mensen achter slot en grendel. Als hij na een borrel met collega's besluit om met drank op achter het stuur te stappen gaat het mis. Hij rijdt iemand aan, belt noh wel 112 maar rijdt door. Hij kan het er qua carrière en qua verse gezinsplanning niet bij hebben dat hij hiervoor een strafblad gaat oplopen.
De zaak komt toch op zijn bureau terecht, de opgepakte verdachte is aan alle kanten doorzichtig fout. Maar de jonge rechtsman snapt dat hij deze crimineel niet voor deze zaak kan opsluiten. Er volgt een miraculeuze maar terechte vrijspraak. Klaar, zou je denken. Fout: het begint pas.
De crimineel zoekt hem op, want heeft hem gezien en begint hem te chanteren. Dus probeert het advocaatje hem achter slot en grendel te krijgen. Dat lijkt pas te lukken als er meerdere slachtoffers zijn gevallen. Langzamerhand wordt het zijn collega's duidelijk dat hij ook niet brandschoon is.

Girlhood (Bande des filles) - Celine Sciamma

Girlhood op IMDb (6,8)
Toen deze film in Nederland in roulatie ging, dachten velen een meisjesvariant op de toenmaals zeer bejubelde Linklatertitel "Boyhood" te zien te krijgen. Niets is minder waar. Deze film gaat juist niet over kalm opgroeien, over kabbelende onmin in het gezin en de problemen van jonge adolescenten.
Nope.
Girlhood is - hoewel vriendelijk verfilmd- een keihard streetgang verhaal. Marieme woont in een van die vele onbestemde buitenwijken van Parijs, waar ze als niet-autochtoon meisje al met de nodige achterstanden begint. Vader is nergens te bekennen, moeder heeft een mager schoonmaakbaantje, broer is een losse-handjes-macho die denkt de vaderrol te kunnen spelen. Alleen met haar twee jongere zusjes heeft ze een fijn contact.
Aanvankelijk lijkt er weinig aan de hand tot ze te horen krijgt dat ze niet door mag naar de bovenbouw van haar school, wegens te slechte resultaten. Ze is precies in de verkeerde stemming als ze dan een trio straatmeisjes ontmoet, die wars zijn van school en vooral erg streetwise proberen hun wereld te domineren. Schoorvoetend sluit Marieme aan. En zoals wel vaker: ze ziet deuren opengaan door het ongeremde gedrag van de anderen, langzaam verandert ze van het verlegen mooie meisje in een naargeestig straatkind. En deinst ze nergens voor terug.
Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: het net ontdekte vriendje twijfelt over haar gedrag, broerlief ranselt haar de kamer door en ze voelt zich gedwongen tot een radicaal besluit: ze kan niet meer terug, ze moet kiezen voor een randbestaan tussen straat, drugs en prostitutie. Want ze wil niet de huis-, tuin- en keukenmoeder zijn die ze dreigt te worden als ze wel kiest voor dat vriendje en voor die ondergeschikte rol. Marieme wil heersen, ze wil rulen. En dat gaat haar veel kosten.

A most violent year - J.C. Chandor

A most violent year op IMDb (7.0)
Enigszins misleid was ik. Door de titel verwachtte ik iets heel anders(iets in de geest van History of Voilence met Viggo Mortensen) maar dat pakte heel anders uit. Deze film gaat wel óver geweld, maar is in beeld en uitvoering niet gewelddadig. Sterker nog: gezien het onderwerp is de film zeer ingetogen.

1981. Een selfmade man werkt zich stukje bij beetje op tot oliebaron. Transport en handel moeten hem na jarenlange inspanningen eindelijk eens de poen gaan opleveren die die markt hem al de hele tijd beloofd. Hij heeft één probleem: hij is zo rechtschapen als de dominee van Spakenburg. Niet in de zin van godvrezendheid, maar in de zin van het volgen van de letter van de wet.
Die houding wordt hem lastig gemaakt: al wekenlang vinden overvallen plaats op juist zijn transportwagens. Anderen lijken buiten schot te blijven en hij verdenkt dus logischerwijze zijn branchegenoten. Het moet opgelost en het moet netjes opgelost, juist omdat hij op dat moment én bezig is met het sluiten van een lucratieve deal waarvoor hij financiering nodig heeft én doordat hij op dat moment mikpunt is van een diepgaand onderzoek. Hij is van overtuiging dat hij brandschoon is, dus maakt zich over het onderzoek geen zorgen. Zijn vrouw, dochter van een gangsterbaas, spoort hem langzamerhand aan tot radicaler middelen want de druk op gezin en bestaan wordt te groot.
Gaandeweg ontwart hij de knopen van het lot dat hem ten deel valt. Lukt het hem om aan de goede kant van de morele lijn te blijven?

Carol- Todd Haynes

Carol op IMDb
Geheel naar verwachting kwam ik onder de indruk uit de zaal. Onder de indruk van vooral een fors staaltje acteerwerk, onder de indruk van een stevige strijd tegen moralisme (een moralisme dat je je nu niet meer durft voor te stellen in het westen), onder de indruk van de ijzersterk vormgegeven jaren 50 sfeer in de film.
Door de hertjesblik van de fraai geboetseerde Rooney Mara, die in de film de grasgroene verkoopster Therese Belivet speelt, moest ik heel vaak denken aan Fellini's prachtige "La Strada". Daarin speelt Giuletta Masina net zo een onervaren meisje, die geïmponeerd raakt door haar wereldse tegenspeler.
In Carol is die tegenspeler een mondaine societyvrouw, die gevangen zit in een moeizaam huwelijk. Al snel blijkt dat de moeilijkheden niet alleen maar komen door een botte houwdegen van een echtgenoot, nee, het komt mede doordat Carol sterke amoureuze gevoelens opvat voor vrouwen. Dat vinden we nu niet meer zo opzienbarend, maar in de jaren 50 is dat toch een ander verhaal. En in de VS sowieso, daar duurt dat allemaal nog wat langer.
Na de toevallige ontmoeting (Carol laat in de winkel, waar ze iets koopt bij Therese, haar handschoenen liggen) ontstaat er langzamerhand een broeierige spanning tussen de twee dames. Maar ja, die buitenwereld. Carol is gedecideerd: ze vlucht en neemt Therese mee op een rit dwars door de VS. De dames maken een reis, letterlijk en figuurlijk. Met alle hobbels van dien. En met besef van de onmogelijkheden die damesliefde nu eenmaal kent. Ze moeten afscheid nemen, maar weten beiden dat dat niet voor eeuwig kan zijn.

La Jaula de Oro- Diege Quemada Diez

La Jaula De Oro op IMDb
Ach, hield onze politicus van het jaar maar een beetje van film. Wellicht zou ie dan ook deze gaan bekijken. En wellicht zou ie dan wat andere invalshoeken krijgen voor zijn stupide vluchtelingenverhaal. Deze film is in diverse varianten al eens gemaakt, maar belicht toch het vluchtelingenprobleem eens van een andere kant. Wat er hier nog aan ingrediënt wordt toegevoegd, is aantonen dat er niet zoiets als een groep bestaat. Dat de vluchtelingen heel heel divers is. En dat men daarbij dus allemaal zijn andere redenen heeft om op zoek te gaan naar het voor hen beloofde land.

Een drietal Guatemalteekse jongeren verwacht het in eigen land niet te gaan vinden, het geluk. Weinig economische vooruitzichten, sloppenwijk-leven , vies en gevaarlijk en ongezond. Men probeert via Midden-Amerika de grens van de VS te bereiken. Een van de drie is een meisje dat met voorbedachten rade de borsten in snoert, de haren afknipt omdat ze denkt als jongetje meer kans heeft de reis succesvol te beëindigen.
De eerste poging mislukt, men wordt teruggetransporteerd maar probeert het opnieuw. Ditmaal sluit een andere jongen aan die van begin af aan slecht geaccepteerd wordt omdat hij duidelijk Indiaans bloed heeft (Peruviaan? Chileen? Wie zal het zeggen?). De onderlinge competentiestrijd wordt een extra barrière om uiteindelijk in Amerika te geraken.
De weg kent vele hobbels, is gevaarlijk en zal uiteindelijk niet het complete trio op de eindbestemming brengen. Tot die tijd worden de onderlinge verhoudingen danig op de proef gesteld. En dat alles voor een beetje meer geluk dan op de thuisplaat.

Het zet je tot denken. Het maakt dat je je schaamt voor de politici die praten over quota, die praten over louter hun eigen landgenoten en de rest aan hun lot overlaten. Deze film is goed. Voor dat specifieke doel is ie heel goed. Ga eens nadenken over mensen, ipv over getallen en over geld.

De Boskampi's - Arne Toonen

De Boskampi's op IMDb
En er zelfs nog een jeugdfilm tegenaan gegooid vanmiddag. Lamlendig genoeg daarvoor.

Rik is mikpunt van pesterijen op school, Rik hoopt op een stoere vader, Rik heeft veel fantasie.
Als ze verhuizen vanwege een nieuwe baan voor pappie, zet Rik vol in op een nieuw imago: hij vertelt rond dat zijn vader een maffiabaas is en dat men dus ook hem maar beter met ontzag kan behandelen.
Dat helpt, in eerste instantie: nieuwe vrienden enzo maar bedrog komt altijd uit. Ook de dame van de trattoria waardeert niet langer de hulp van vader en zoon. Alles lijkt mis te lopen, er is geen sprake meer van een stoer imago. Want:  eerlijkheid komt altijd uit.

Ach, Rene van t Hof doet een stukje slapstick, Meral Polat is de love interest en Rikkie bedenkt slimme trucjes om de school-etter te slim af te zijn. Dat is het dan wel ongeveer.