Hé hé, na een hectische week eindelijk weer een film gezien, ik begon ontwenningsverschijnselen te vertonen.
Deze kwam ongeveer gelijktijdig uit met die andere, iets bekendere monnikenfilm van vorig jaar. Waar die film (des Hommes et des dieux) meer uit het leven gegrepen leek, belicht deze film meer de duistere kant van het monnikenleven (nu ja, een klein applausje dan voor die woordspeling van het duister belichten? ).
Broeder Ambroise is te vondeling gelegd bij een Spaans klooster, ergens in de 17e eeuw. Hij ontpopt zich tot een devoot monnik met vooral een goed ontwikkelde tongriem. Zijn preken worden vermaard in de omtrek en lokken vele gelovigen naar het klooster om hem aan te komen horen en hen te verlichten.
De abt van het klooster meldt Ambroise, zijn beschermeling en gedoodverfde opvolger, dat hij het gevoel heeft dat de duivel in het klooster leeft. En dat lijkt ie behoorlijk goed te zien: de oorspronkelijk nogal strak in de leer zitten monnik wordt op de proef gesteld als hij gaandeweg wordt blootgesteld aan lustgevoelens. Daar gaat je paradijs.
Vooral vanwege de immer sterke Vincent Cassel wilde ik deze zien, ik moet zeggen dat hij ook de voornaamste reden blijft. Tenzij je gevoelig bent voor goddelijke en duivelse praktijken, dan kan deze film nog spannend voor je uitpakken.
Maar goed, het was weer een film, en dat turfje telt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten