Onthaastende film. Gewoon in je comfortabele bioscoopstoel maak je een rustige reis door de seizoenen.
Op zo'n tophete dag, in een koel eeuwenoud gebouw : ik vond het wel wat hebben.
De vrouw reist voor een tijdelijk verblijf naar een jachthuis in de bergen. De heer des huizes gaat nog even een boodschap doen in het dorp. De volgende ochtend blijken hij en zn vrouw niet teruggekeerd. De hoofdpersoon-vrouw, die de hele film naamloos blijft, gaat op onderzoek uit. Midden tussen de bergen stuit ze op een blokkade (zie foto boven). Er blijkt na haar tocht hierheen een onzichtbare en vooral ondoordringbare wand opgetrokken te zijn tussen haar jachthuis en de buitenwereld beneden.
Geen kant kan ze op,
Te arren moede geeft ze zich over aan het verzorgen van de dieren die haar omringen, gaat ze aardappelen poten en jagen. Full time boerin, volledig autarkisch.
En toch, toch houdt ze steeds een sprankje hoop dat er ergens een uitweg is, weg van de wand.
Psychologisch drama, introspectief, mysterieus en po:etisch. Veel meer hoeft een film niet te zijn....
Enneh: Martina Gedeck speelt fan tas tisch. Zoals ze al eerder deed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten