Vooralsnog ga ik er vanuit dat ie niet bestaat. Althans, niet op deze basis. Je kunt niet als jongen en meisje dermate close bevriend met elkaar opgroeien dat de rede het altijd wint van de romantiek. Er komt altijd een moment waarop de zwakte toeslaat en waarin het eigenbelang van een van de twee de bovenhand krijgt. En dus tot serieuze avances leidt.
In deze film is het meerdere malen "close, but no cigar" . Rosie en Alex lijken al vroeg voor elkaar bestemd maar het gebeurt steeds maar niet. Van het laatste schoolfeest tot aan de eerste bedpartners in het nieuwe leven, steeds draaien ze om elkaar heen maar vormen ze nooit met zijn tweeën de combinatie.
Dat leidt uiteraard tot ongeluk, steeds is een van de twee niet happy als de andere "involved" is. Maar ja, het verstand zegt dat ze de ander moeten laten gaan en zelf het geluk moeten zoeken.
Het beste deel van deze film zit in het midden, als er juist heel veel met die twijfel wordt gedaan. Als de twijfel zelf ten twijfel wordt gesteld, eigenlijk. De rest van de film kent een iets te grote mate van voorspelbaarheid, je voelt regelmatig de volgende scene al met chocoladeletters aankomen. Dat is jammer, want an sich is het geen beroerde rolprent.
Aan het eind van de film schoof mijn vrouw aan, terug van haar afspraak. Ze keek mee en zei me: dat mooie meisje, dat is dus de dochter van Phil Collins. Dan weet u dat nu ook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten