A complete unknown - James Mangold

A complete unknown op IMDb (7,6)
 A complete unknown op Moviemeter (3,77)

Langzaam gaf mijn scepsis zich over: de voortrazende golf van positieve kritieken maakte dat ik uiteindelijk toch met enige verwachtingen naar de zaal ging gisteren. Met andere verwachtingen vooral: zou ik alsnog sympathie kunnen opbrengen voor de cynische klootzak die ik altijd van Dylan vond afstralen? Zou Timothee Chalamet er dan toch in slagen om geloofwaardig in de huid te kruipen van een van de belangrijkste mensen uit de pop- en poëzie-geschiedenis? Het verhaal dat Chalamet zichzelf leerde gitaarspelen om de soms onconventionele akkoorden van Bob Dylan aan te kunnen, aangevuld met het verhaal dat hij met behulp van zangcoaches diens nasale en nonchalante zangwijze had eigen gemaakt: we zouden het zien. Alles op een hoop in een korte conclusie nu: "A complete unknown" is een uitstekende en vooral zeer onderhoudende film. Klasse-acteerwerk van de impersonator, daarnaast is van het ietwat muffe hippie- singer-songwriter-verhaal een uiteindelijk enerverend en zelfs rockend verhaal gebrouwen. Met enige regelmaat betrapte ik mezelf op geluidloos meezingen met de - eerlijk is eerlijk- fenomenale teksten van de Nobelprijspoëet. Kortom: ik zat er goed in, de zaal zat er goed in, het met vaart en charme vertelde verhaal kwam echt wel binnen.

1961, New York. Een 19-jarige melkmuil arriveert liftend in de stad met niets anders dan een klein rugzakje en een gitaar als bagage. Zijn doel is het ziekenhuis te vinden waar zijn grote inspiratiebron Woody Guthrie, anti-fascistisch liedjesschrijver en gitarist, met zware longproblemen is opgenomen. Hij meldt Guthrie - en de in de ziekenzaal aanwezige andere folkgrootheid Pete "This land is your land" Seeger - dat hij een liedje voor hem heeft geschreven. Aarzelend brengt hij het ten gehore, maar Guthrie en Seeger zijn direct overtuigd: tegenover hen zit een groot artiest (voorlopig nog in spe maar ze gaan hem begeleiden). Seeger neemt Dylan mee naar huis en geeft hem de ruimte om te schrijven en te musiceren. Zelfs helpt hij hem aan een studio-afspraak om een plaat op te nemen. Helaas voor Dylan staan daarop vooralsnog alleen covers, hij schikt zich maar geeft al snel aan meer te willen. Zijn teksten zijn revolutionair, zijn onderwerpen ademen opstandigheid en ongeduld: de boel moet overhoop, de samenleving moet een andere kant op, want er kooooomen andere tijden!

Dylan ontmoet Joan Baez, een wonderschone zangeres die al enige naam heeft gemaakt. Zij neemt zijn "Blowin' in the wind" op, de eerste stap naar roem voor Dylan. Hij valt voor Baez, schuift er met speels gemak zijn vriendin Sylvie Russo voor aan de kant en begint met het platspelen van alle lokale muziektenten en radiostations. Als vervolgens zijn eerste "eigen" album "The Freewheelin' Bob Dylan" uitkomt, is er geen houden meer aan: heel het land valt voor de expliciete liedjes van Dylan, die de kleinburgerlijkheid, de machtswellust en het egoïsme van de mensheid aan de kaak stellen. Niet dat hij daar zelf steeds het goede voorbeeld in geeft, oh nee: Dylan is een sarcast, zelfingenomen en lastig in persoonlijke communicatie. Zodra hij echter het podium opstapt, transformeert hij in de revolutionaire muzikant die hij is geworden. En gebleven. De muziekscene en het publiek lopen met hem weg, maar Dylan wil het gaandeweg anders. We gaan op weg naar het Newport Festival 1965.

Met: Timothee Chalamet, Edward Norton, Elle Fanning, Monica Barbaro, Scoot McNairy,

FIN - song : Bob Dylan - Like a rolling stone

Gezien in : Cinema Oostereiland

A Rainy Day In New York - Woody Allen

A Rainy Day In New York op IMDb (7,0)
Zelf behoor ik tot de voorstanders. Altijd haal ik er wel iets uit, wanneer er een nieuwe Woody Allen- film verschijnt. De man kan nu eenmaal geweldig verhalen vertellen, is een meester in het mengen van dialogen en heeft bovendien een goede neus voor fris acteertalent. Kom bij mij dus niet met aan met de mening dat Woody Allen "niet meer kan" of "er niet meer toe doet": ik ga toch kijken. Blij fietste ik gisteravond bij de cinema weg, ik was weer anderhalf uur bijzonder goed vermaakt.

Op een licht elitaire, doch behoorlijk landelijk gelegen universiteit worden Ashleigh en Gatsby (daar begin je al, wat een fijne voornamen toch) een stelletje. Beiden zijn ze van goede komaf maar toch zijn ze tamelijk verschillend: Ashleigh is bleu en tamelijk wereldvreemd, daardoor overigens ook zeer fris. Gatsby is een aankomend intellectueel: veel kennis, veel verhalen , artistieke inslag en een romantisch wereldbeeld.
Wanneer Ashleigh de kans krijgt om voor haar studie in Manhattan (!) een interview te doen met een fameus regisseur (toevallig haar favoriete), biedt Gatsby aan er een lang weekend van te maken in zijn geboortestad. Na dat uurtje interviewen zal hij dan de kans krijgen om haar de hoogtepunten, nee: zíjn hoogtepunten van de stad te laten zien. De pianobar, de musea , de net niet poshe hotels. Plan maakt enthousiast maar alles zal anders lopen.
Terwijl Ashleigh van de ene situatie in de andere belandt en een keur aan hotemetoten uit de filmwereld ontmoet, moet haar vriendje de tijd volmaken met dolen door de stad. Waarbij hij overigens ook wat bijzondere ontmoetingen doet : oude schoolvriendjes, maar ook het zusje van zijn eerste verkering, die inmiddels het ugly duckling-stadium duidelijk voorbij is. Zelfs het bezoek aan zijn ouders, dat Gatsby zo hevig probeerde te vermijden, vindt plaats. Op een tamelijk verrassende manier overigens.
 Er is regelmatig telefonisch contact tussen Ashleigh en Gatsby, maar het lukt ze maar niet om weer met elkaar af te spreken. Een enerverende dag voor beiden, een dag die alles zal veranderen.

Genoten heb ik, naast het script ook van het uitstekende spel van een verrrassende Elle Fanning en een intrigerende Timothee Chalamet. Wonderkinderen , zou ik bijna zeggen. Wat mij betreft is "A rainy day in New York" een aanbeveling voor de ongecompliceerde filmliefhebber.

Met : Timothée Chalamet, Elle Fanning, Jude Law , Selena Gomez, Liev Schreiber

The King - David Michod

The King op IMDb (7,3)
Kosten noch moeite lijken gespaard om dit een grote en stoere productie te laten lijken. De grootscheepse Netflix-aanpak leidt uiteindelijk tot een saaie film, althans voor mij (en mijn vrouw haakte al veel eerder af). Zeer overtuigd van het grote talent van Timothee Chalamet , dat ben ik, jawel. Maar in deze film komt hij te glazig over, te karikaturaal, te weinig échte emotie ervaar ik. Jammer.

Bij de opening van de film is hij Hal, de verbannen prins die zijn dagen slijt in ledigheid. Hoeren en snoeren, meer zit er voor hem niet in nadat zijn tyrannieke vader hem het hof heeft uitgejaagd. Het ontbreekt hem aan niets, prins tenslotte, maar het is leeg. Alleen zijn vriend Falstaff is een lichtpunt, diens verantwoordelijke zorg houdt hem nog enigszins op het rechte pad.
Vader ligt op zijn sterfbed en maakt Hal nog eenmaal duidelijk dat hij eruit ligt. De andere zoon wordt benoemd tot opvolger  , hij moet pappie's rijk bestieren en pappie's oorlogen vechten. Dat gaat al snel mis. Hij komt om bij gevechten in Wales en Hal wordt alsnog tot de troon geroepen. Dan zal ie het doen ook.
Als koning Henry V gooit hij het roer om: de oorlogen moeten gestopt , er dient vrede te zijn binnen het rijk ,met kansen voor alle mensen. Dat klinkt nobel , maar in deze tijden (rond 1400 leven we) volstrekt irreëel. De koning van Frankrijk is nog steeds gebelgd over de pijnlijke Honderdjarige oorlog, hij zet zijn zoon (de dauphin) in om Henry uit te dagen. Die wil niet, maar moet wel. Hij gaat de boot in.
Eenmaal overzee moet worden opgerukt naar het Franse hof. De eerste slagen worden gewonnen maar dan wordt Henry's leger bij Azincourt tot stoppen gemaand. Ze staan tegenover een immense overmacht, slecht met vernuft kan deze slag worden gewonnen. Dat kan maar één iemand, beseft Henry: hij laat het commando voor het strijdplan over aan Falstaff. De rest is geschiedenis.

Met : Timothée Chalamet , Joel Edgerton, Ben Mendelsohn, Sean Harris

Marty Supreme - Josh Safdie

Marty Supreme op IMDb (7,8)
 Marty Supreme op Moviemeter (3,73)

Marty Supreme op Wikipedia

Niet mijn film. Wel een goede film (en inderdaad echt wel Oscar-materiaal), maar niet mijn film. Blijkbaar trek ik het slecht als een film overheerst wordt door hypernerveus gedrag, door onnodig veel geschreeuw en door misplaatste arrogantie bij de hoofdrollen. Toen ik even ging checken, werd ik in mijn mening bevestigd toen ik las dat regisseur Josh Safdie ook de regisseur is van het nare "Uncut Gems", een volop bewierookte film waar ik maar lastig doorheen kwam. Dat is bij deze Marty Supreme ook zo, ondanks prima spel van Timotée Chalamet: hij speelt uitstekend maar hij speelt gewoon een ongelooflijke eikel.

Regeltjes, daar heeft Marty Mauser een bloedhekel aan. Hij dient zich te schikken naar de grillen van zijn werkgever, maar daar heeft ie niet zo'n trek in. Hij wil gewoon snel uitbetaald krijgen zodat hij naar het buitenland kan reizen om daar zijn naam te vestigen op een internationaal tafeltennistoernooi, waar hij zich wil plaatsen voor het aanstaande WK. Hij komt ver, maar moet het in de finale afleggen tegen een ijskoude Japanner, die hem alle hoeken van de tafel laat zien. 
Revanche, dat ligt dus in de lijn der verwachtingen. Marty wil immers aantonen dat ie de grootste aller tijden is, hij wil de sport in Amerika groot laten worden (waarbij hij daarvan dan weer de allergrootste is). De aanloop daarheen zit vol valkuilen, waar Marty struikelend doorheen rolt: zijn jeugdvriendin blijkt zwanger, zijn werkgever stuurt de politie achter hem aan, hij moet een dikke vette rekening betalen die hij aan het kwalificatietoernooi overhield én hij wil zich in de picture spelen bij de ervaren actrice Kay Stone. Zij is veel ouder dan hij, maar daar gaat het hem niet om: hij wil toegang tot haar kringen omdat daar rijke industriëlen rondlopen. Onder wie haar man, die door Marty gestrikt moet worden om zijn trip naar het WK in Japan te financieren. We zetten onze eerste stappen op een Boulevard of Broken Dreams: kom, struikel met Marty mee!

Met: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa D'Azion, Fran Drescher, Tyler The Creator

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tears for Fears - Everybody wants to rule the world

Little Women - Greta Gerwig

Little Women op IMDb (8,1)
"Dit was Andere tijden, terug naar de onze". Van de week zag ik een 25 jaar oude boekverfilming van dit verhaal, gisteravond betrad ik de zaal voor het aanschouwen van de recentste bewerking van het succesvolle boek van Louisa May Alcott uit 1868. Waar wij allen "Het bittere kruid" en werken van Louis Couperus op de boekenlijst moesten zetten, zetten miljoenen Amerikaanse tieners dit boek op hun school-leeslijst. Het is daar een algemeen bekend verhaal , terwijl het bij ons weinig bellen doet rinkelen. Ten eerste was ik benieuwd naar de verschillen in aanpak tussen de vorige versie en deze (wat kan men met een moderne aanpak veranderen aan zo'n historisch verhaal?) , ten tweede was ik benieuwd of het als film overeind zou blijven als ik recent net een variant ervan had bekeken. Dat doet het. Gerwig oogst alom lof voor haar aanpak, een goed gevulde prijzenkast lonkt.

De nieuwe versie gaat wat mij betreft meer uit van het "sterke vrouw" principe: de rebelse Jo March moet standvastig blijven in haar wens tot onafhankelijkheid, ze betaalt af en toe de prijs voor haar onaangepaste opstelling. (Noem het een feministische tint die de regisseur aan het verhaal toevoegt.)
Boven alles blijft staan dat Jo stapelgek is op haar zussen , dat ze een centrale rol speelt in het te verkrijgen levensgeluk van de drie anderen. Elk heeft zo haar artistieke talenten: oudste zus Meg is de goede toneelspeelster, jongere zus Beth is muzikaal en benjamina Amy schildert niet onverdienstelijk. En Jo, Jo is de schrijfster. Ze vermaakt haar zussen met zelfgeschreven toneelstukken, ze heeft een kleine bijverdienste met het schrijven van verhalen voor de krant maar haar grote wens blijft toch het schrijven van een roman. Voordat ze zover komt, moet ze eerst door diepe dalen.
De zussen raken langzamerhand in de huwbare leeftijd , het spel moet worden gespeeld om elk een betrouwbare en vooral welstandige partner in de wacht te slepen. Alleen Jo houdt zich daar niet mee bezig, ze heeft geen oog voor de overduidelijke genegenheid die de charmante buurjongen Laurie naar haar toont . Kloppende harten , emotionele besluiten, de ratio in tweestrijd.

Twee van de allerbeste jonge acteurs vqn onze tijd duelleren in deze film: Saoirse Ronan flonkert en Timothée Chalamet is jaloersmakend goed, in al zijn nonchalance en ridderlijkheid. Voeg daar nieuwkomer Florence Pugh aan toe, besprenkel het met een stevige ervaring-saus (Laura Dern, Meryl Streep, Chris Cooper) en je snapt dat je een drama, een kostuumfilm én een acteursfilm te pakken hebt. Prima tijdverdrijf.

The French Dispatch (aka The French Dispatch of the Liberty, Kansas Evening Sun) - Wes Anderson

 The French Dispatch op IMDb (7,5)

The French Dispatch op Moviemeter (3,32)

Op dit moment speelt door mijn koptelefoon het album "Chansons d'Ennui" van Pulp-zanger Jarvis Cocker. Heerlijk sfeertje, de plaat gaat volledig op in het totaalconcept dat Wes Anderson de kijker (en dus ook de luisteraar) biedt. Verwacht van Anderson geen diepgravend sociaal verhaal of spectaculaire actie, nee, zijn films zijn tot in de puntjes verzorgde komische beeldvertellingen. Soms leest het als een stripverhaal, soms leest het als een politieke thriller, soms als een achtergrondverhalen-magazine. Voor iemand zoals ik, die 27 jaar lang bij verschillende uitgeverijen werkte, is het smullen. Gaat u mee?

We stappen de redactie van het tijdschrift The French Dispatch binnen. Het is een spinoff tijdschrift van The Liberty Kansas Evening Sun, dat zich dus niet richt op de Amerikaanse binnensteden maar dat Franse reisverhalen vertelt. Hoofdredacteur Arthur Howitzer jr. (die naam ja) beschikt over een keur aan eminente schrijvers , waarvan we er voor deze editie drie mogen lezen. Op naar het fraaie plaatsje Ennui-de-Blasé.

Het eerste verhaal speelt in de Franse kunstwereld. Of nee, het speelt in de Franse gevangeniswereld. En over hoe die twee gescheiden werelden met elkaar vermengen wanneer de tot levenslang veroordeelde Moses Rosenthaler plots gebombardeerd wordt tot "art's next big thing". Zijn portret van de verveelde bewaakster Simone snelt naar wereldfaam en er komt direct grote vraag naar nieuw en ander werk. Maar Rosenthaler zit dan wel gevangen, zo gemakkelijk vang je hem niet. 
Het tweede verhaal duikt in een artistieke studentenopstand, die voor een groot deel op de schaakborden wordt uitgespeeld. Reporter Lucinda Krementz probeert zich steeds neutraal en oppervlakkig op te stellen, maar raakt al snel te betrokken. Vooral bij de jeugdige leider Zefirelli, een poëtische jongeman met een rebellerende inborst. 

Het derde verhaal tenslotte leest als een heuse policier, waarbij de succesvolle rechercheur plots achter de ontvoerder van zijn eigen zoontje aan moet jagen. Gek genoeg kan hij de meeste hulp verwachten van de kant van zijn chef de cuisine, masterchef Nescaffier. 

De film is wervelend, sterk visueel en een uitgelezen kans voor vele wereldster-acteurs om even in een bijzonder afwijkende huid te kruipen. Het is vermaak, topvermaak. 
Met : Bill Murray, Benicio del Toro, Adrian Brody, Frances McDormand, Timothée Chalamet, Mathieu Amalric, Tilda Swinton, Lea Seydoux, Jeffrey Wright, Elisabeth Moss, Owen Wilson. En vele anderen

FIN - song : Alexandre Desplat - Obituary

Dune : Part One - Denis Villeneuve

 Dune: Part one op IMDb (8,1)

Dune:Part One op Moviemeter (3,72)

Nieuwe streamaanbieder , dat maakte dat wij op een filmtitel klikten die we van onze levensdagen niet in de zaal waren gaan zien. Het bleek een lange zit. Ontegenzeggelijk zijn de beelden spectaculair, cameravoering is knap en de visuele effecten lijken echt wel ergens op. Maar voor mij is film meer dan dat, op alleen techniek kun je niet varen. Het verhaal is ronduit bespottelijk, er is nog maar net een touw aan vast te knopen en het gedweep met quasi-diepgravende termen en benamingen is lachwekkend. Niet voor mij gemaakt dus, deze dik tweeënhalf uur opgeklopte slagroom zonder enige diepgang. 

Een poging het verhaal na te bootsen: Paul is de jonge erfgenaam van het leiderschap van het Atreides-volk , dat naar een bepaalde woestijnplaneet gestuurd wordt om daar de exploitatie te doen van een lucratieve grondstof. Die taak is vrij gekomen omdat een ander volk daar plotseling mee gestopt is. 
Als de Atreidessers net een tijdje aan de gang zijn, komt plotseling dat volk weer terug. Het blijkt een valstrik geweest te zijn en ze gaan vechten. Paul weet met zijn moeder te ontsnappen maar belandt in de woestijn waar de gevaarlijk aardworm hem als lekker hapje wenst te beschouwen. Moet ie dus ook nog voor vluchten, hij moet alle zeilen bijzetten om de bescherming te vinden van het Vrijman-volk, geoefende woestijnbewoners. Zoiets. 

Een keur aan bekende acteurs verleende medewerking aan dit spektakel. En er volgt nog een deel 2 ook.

Met : Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Javier Bardem, Stellan Skarsgard, Jason Momoa, Josh Brolin

Call me by your name - Luca Guadagnino

Call me by your name op IMDb (8,2)
Zeer poëtische film. Prachtige film, warme film.
Ik pakte vanmiddag de laatste kans om de film in mijn eigen stad te zien, hij draait al een week of zes maar ik had de gelegenheid nog niet. Blij dat ik dat vanmiddag goed heb gemaakt. Wat een schoonheid, wat een menselijkheid.

Elio is 17. En dat is hij met alle bijbehorende twijfels van dien. Vader is hoogleraar en krijgt in de zomermaanden een Amerikaanse student over die onder zijn aansporing aan een boek gaat werken. Van meet af aan heerst er spanning tussen Elio en deze heer Oliver. Is die spanning oorspronkelijk nog negatief, gaandeweg verandert hij in een lustvolle spanning.
Natuurlijk, Elio is op alle fronten bezig een man te worden maar als hij midden tijdens de seks met een van de mooiere meisjes van het dorp steeds heimelijk op zijn horloge kijkt, weten wij hoe laat het is. Zijn verlangens gaan op dit moment uit naar de intrigerende Oliver, die niet alleen qua intelligentie imponeert maar zeker ook qua fysiek. Van aantrekken komt afstoten, Oliver houdt duidelijk de boot aan. Elio geeft echter niet snel op en gaandeweg komt er toch weer toenadering tussen de twee mannen. Meer dan dat, het wordt een spetterende romance die overkookt van innige liefde. Op alle vlakken kunnen de mannen het goed vinden, ze verdiepen met de dag. Tot het moment komt dat Oliver weer terug moet naar Amerika.
Elio's ouders staan pal voor hun zoon, vader heeft fantastische open gesprekken met hem. Of het veel helpt? Elio moet door, hij moet nog een heel leven door maar weet nog niet hoe.

Schitterend lome plaatjes van Italië, wat is dat toch een prachtig land. En wat ademt het toch een culturele weelde. Ik wil weer heen.
Grappig om te horen ook dat een fijn liedje van The Psychedelic Furs tot tweemaal toe een rol speelt in het geheel. Het illustreerde de jaren 80 nog meer.

Met : Armie Hammer, Timothée Chalamet, Michael Stuhlbarg , Esther Garrel

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn

Beautiful Boy - Felix van Groeningen

Beautiful Boy op IMDb (7,3)
BAM! Dendert er aan het eind van het jaar nog even een film mijn top5-lijstje binnen. Wat een ijzersterk drama, wat een manifeste film. Al heel snel was ik over mijn Steve Carell-scepsis heen: de droogkomiek laat zien van meerdere markten thuis te zijn en speelt een sterke dramatische rol.

De film is gebaseerd op waargebeurde feiten en put daarbij uit maar liefst twee boeken: zowel de vader (David Sheff) als de zoon (Nicolas Sheff) schreven een boek over deze uitputtende periode.

De prachtige jongen uit de titel is naast lief en creatief ook nog eens een onverbeterlijke junk. We zien de wording van een zwaarverslaafde jongeman, van de eerste blowtjes tot de gruwelijk griezelige crystal-meth porties die hij tot zich neemt. Aanvankelijk kan vader hem volgen, hem voor een deel behoeden. Hij weet waar hij over praat, hij heeft zijn aandeel wiet wel gehad maar kan het als jeugdzonde af doen.
Zo sterk is zijn zoon niet: het gaat van kwaad tot erger, we herkennen het patroon van liegen en bedriegen, van doorprikbare excuses en uitvluchten. David doet zijn best, praat veel maar merkt al snel dat ouderlijke liefde niet voldoende is om de flashy honger van de naar euforie snakkende jongen te stillen. Zijn ex-vrouw is op afstand, zijn huidige vrouw kan goed overweg met haar stiefzoon maar merkt dat zulks niet tot enige invloed op zijn gedrag leidt.

Afkickcentrum in en uit, betere periodes en vervolgens weer een grote terugval: het scenario is bekend, drugsverslaving gaat zijn vernietigende weg. Er komt een moment dat niemand meer in staat is om te helpen en alleen een radicaal moment de oplossing kan brengen.

Als kijker lijdt je mee. Het is best een sympathiek ontwapenend joch, je ziet de vader (en de andere opvoeders ook trouwens) alle empathie in de strijd gooien, maar geen van allen dringen ze door. Steeds hellender wordt het vlak.

Aangrijpend verhaal, aangrijpende beelden ook soms. Goed acteerwerk. En een wonderschone muziekscore: van Mogwai naar Sigur Ros tot aan het eind de fantastische "Symphonie no. 3" van Henryk Gorecki. Met een dikke keel deze film ondergaan, het kan niet anders. TIP: blijf de gehele aftiteling zitten, je krijgt nog een wrang cadeautje.

Met : Steve Carell, Timothée Chalamet, Maura Tierney