The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

Asteroid City - Wes Anderson

Asteroid City op IMDb (7,0)
 Asteroid City op Moviemeter (3,12)

Als je filmbeleving als merkbeleving gaat zien, dan denk ik dat Wes Anderson-films beschreven worden als "Apple". Heel gewild en populair, zeer fraai vormgegeven en wie zichzelf hip acht, associeert zichzelf als snel als Wes Anderson-liefhebber. Hou me ten goede, ik geniet zeker van zijn films maar feitelijk zijn ze zo plat als een dubbeltje. Vormgeving een dikke 10, altijd. Absurdisme zeker een 8, maar daar houdt het dan ook wel ongeveer op voor een verstokt arthouse-/verhalenliefhebber als ik ben. Ik ben steeds weer blij ze gezien te hebben (en alleen op het grote doek, op tv valt het effect weg, lijkt me) maar ik ben de film eigenlijk alweer vergeten als ik op de fiets naar huis stap. Er is zeker een Wes Anderson-cultus- zeer terecht ook- maar bij mij halen zijn films nooit de jaarlijstjes. Die inbreng zal van anderen moeten komen. Ik ken ze. 

Technicolor, jaren 50-sfeertje, bordkartonnen decor. Al bij de eerste beelden zit je gelijk in de wereld van Wes Anderson. Ditmaal belandden we in een klein woestijnstadje waar een vader met zijn vier kinderen strandt door autopech. Vader heeft zijn kinderen (hoogbegaafde tienerjongen en drie uitgesproken eigenwijze meisjes) nog niet verteld dat hun moeder overleden is, ze waren onderweg naar opa om het aldaar te vertellen. 
Zoonlief was toch al van plan om in Asteroid City op te steken, dit om deel te nemen aan de jaarlijkse stipendium-wedstrijd voor de beste jonge wetenschapper. Asteroid City heet zo omdat er ooit een meteoor is ingeslagen die het stadje enig toerisme oplevert én dus ook een wetenschappelijk randje. 

Blijkbaar wordt dat ook "van boven"zo gezien, want terwijl de generaal ter plaatse de prijzen wil uitreiken, wordt het stadje bezocht door een ruimteschip. De aliens hebben blijkbaar nog een bandje met de meteoriet, ze beamen het ding maar even op. Vader maakt ondertussen kennis met een beroemde filmster, die ook in Asteroid City is beland. De twee maken nader kennis, hetgeen door zoonlief (en door de inmiddels gearriveerde opa van de kinderen) argwanend bekeken wordt. Er gebeurt van alles daar, in/om en boven Asteroid City. Dit alles vormgegeven als een toneelstuk, compleet met verteller en behind-the-scenes. Het wervelt allemaal weer stevig.

Met : Jason Schwartzmann, Scarlet Johansson, Tom Hanks, Steve Carell, Margot Robbie, Bryan Cranston, Tilda Swinton, Jeffrey Wright, Adrian Brody, Matt Dillon, Willem Dafoe, Edward Norton , Liev Schreiber, Rupert Friend, Jake Ryan

FIN - song : Chas McDevitt/ Nancy Whisky - Freight Train

Moonrise kingdom - Wes Anderson

Heerlijke film, vooral gaan zien! Is (bijna)voor alle leeftijden, maar is vooral een ode aan de vrije geest. Leve degene die het leven zelf in de hand neemt en uit het keurslijf wil breken.

Verhaal is loeisimpel: op een afgelegen eiland smeden twee tieners het plan om van huis weg te lopen. Op zich niet slim om dat op een eiland te doen, want je kunt niet naar zoveel plekken toe. het jochie is een boyscout, het meissie is een dromerige boekenwurm-puber "die haar ouders haat".
De film draait voornamelijk om de ophef die het weggelopen stel op het eiland veroorzaakt: bij de ouders, bij de politie, bij de boyscouts, bij de jeugdzorg. Prachtige kleine rollen van beroemde acteurs vertegenwoordigen die groep: Harvey Keitel, Bill Murray, Tilda Swinton, Frances McDormand, Bruce Willis en Edward Norton. De allerbeste gimmick in de film is de zwaar volwassen en wijze teksten die de tienertjes uitspreken, die vervreemden het geheel volkomen logisch. Voeg daar aan toe de werkelijk schit te ren de vormgeving van de film (zeer gedetailleerd , zeer stilistisch), en u snapt dat deze film een onontkoombare is. Must see.

A complete unknown - James Mangold

A complete unknown op IMDb (7,6)
 A complete unknown op Moviemeter (3,77)

Langzaam gaf mijn scepsis zich over: de voortrazende golf van positieve kritieken maakte dat ik uiteindelijk toch met enige verwachtingen naar de zaal ging gisteren. Met andere verwachtingen vooral: zou ik alsnog sympathie kunnen opbrengen voor de cynische klootzak die ik altijd van Dylan vond afstralen? Zou Timothee Chalamet er dan toch in slagen om geloofwaardig in de huid te kruipen van een van de belangrijkste mensen uit de pop- en poëzie-geschiedenis? Het verhaal dat Chalamet zichzelf leerde gitaarspelen om de soms onconventionele akkoorden van Bob Dylan aan te kunnen, aangevuld met het verhaal dat hij met behulp van zangcoaches diens nasale en nonchalante zangwijze had eigen gemaakt: we zouden het zien. Alles op een hoop in een korte conclusie nu: "A complete unknown" is een uitstekende en vooral zeer onderhoudende film. Klasse-acteerwerk van de impersonator, daarnaast is van het ietwat muffe hippie- singer-songwriter-verhaal een uiteindelijk enerverend en zelfs rockend verhaal gebrouwen. Met enige regelmaat betrapte ik mezelf op geluidloos meezingen met de - eerlijk is eerlijk- fenomenale teksten van de Nobelprijspoëet. Kortom: ik zat er goed in, de zaal zat er goed in, het met vaart en charme vertelde verhaal kwam echt wel binnen.

1961, New York. Een 19-jarige melkmuil arriveert liftend in de stad met niets anders dan een klein rugzakje en een gitaar als bagage. Zijn doel is het ziekenhuis te vinden waar zijn grote inspiratiebron Woody Guthrie, anti-fascistisch liedjesschrijver en gitarist, met zware longproblemen is opgenomen. Hij meldt Guthrie - en de in de ziekenzaal aanwezige andere folkgrootheid Pete "This land is your land" Seeger - dat hij een liedje voor hem heeft geschreven. Aarzelend brengt hij het ten gehore, maar Guthrie en Seeger zijn direct overtuigd: tegenover hen zit een groot artiest (voorlopig nog in spe maar ze gaan hem begeleiden). Seeger neemt Dylan mee naar huis en geeft hem de ruimte om te schrijven en te musiceren. Zelfs helpt hij hem aan een studio-afspraak om een plaat op te nemen. Helaas voor Dylan staan daarop vooralsnog alleen covers, hij schikt zich maar geeft al snel aan meer te willen. Zijn teksten zijn revolutionair, zijn onderwerpen ademen opstandigheid en ongeduld: de boel moet overhoop, de samenleving moet een andere kant op, want er kooooomen andere tijden!

Dylan ontmoet Joan Baez, een wonderschone zangeres die al enige naam heeft gemaakt. Zij neemt zijn "Blowin' in the wind" op, de eerste stap naar roem voor Dylan. Hij valt voor Baez, schuift er met speels gemak zijn vriendin Sylvie Russo voor aan de kant en begint met het platspelen van alle lokale muziektenten en radiostations. Als vervolgens zijn eerste "eigen" album "The Freewheelin' Bob Dylan" uitkomt, is er geen houden meer aan: heel het land valt voor de expliciete liedjes van Dylan, die de kleinburgerlijkheid, de machtswellust en het egoïsme van de mensheid aan de kaak stellen. Niet dat hij daar zelf steeds het goede voorbeeld in geeft, oh nee: Dylan is een sarcast, zelfingenomen en lastig in persoonlijke communicatie. Zodra hij echter het podium opstapt, transformeert hij in de revolutionaire muzikant die hij is geworden. En gebleven. De muziekscene en het publiek lopen met hem weg, maar Dylan wil het gaandeweg anders. We gaan op weg naar het Newport Festival 1965.

Met: Timothee Chalamet, Edward Norton, Elle Fanning, Monica Barbaro, Scoot McNairy,

FIN - song : Bob Dylan - Like a rolling stone

Gezien in : Cinema Oostereiland

Birdman- Alejandro Gonzalez Inarritu

Birdman op IMDb
Het filmjaar 2015 begint briljant met hoofdletter B, vervolgens hoofdletter R, en u snapt: daarna de I, de L , de J, de A, de N en tenslotte een toefje T.
Waar ik met gematigde verwachtingen heenging ( Michael Keaton? Een voormalige superheld? Man in verval? Magische vogels?) kwam ik totaal overrompeld uit de zaal vandaan. Waar had ik naar zitten kijken?
Ik zag een lawine van een film, een verzameling opgekropte zenuwen en waanbeelden, ik hoorde een jagende soundtrack met knetterende drums, ik werd meegezogen in de bizarre geest van een uitmuntend regisseur die niets anders dan de naakte waarheid van zijn acteurs eiste.

Michael Keaton speelt de rol van zijn leven als de uitgerangeerde acteur Riggan Thompson. Fameus geworden als film-superheld wil hij- aan de boorden van zijn sociaal mislukte leven- nog eenmaal laten zien dat hij het kan., Dat hij kan acteren en zelfs regisseren. Op Broadway wil hij een toneelstuk neerzetten , een bewerking van de zelfkantschrijver Raymond Carver.
Die zelfkant, dat lukt: hij is gescheiden, hij heeft een drugsverslaafde dochter, hij is door zijn roem heen, hij gaat in de richting van financiële problemen. Maar hij zal!
Hij krijgt te maken met een begaafd toneelacteur (Edward Norton) die veel van hem eist, zowel op toneel als in de wandelgangen. Het motortje in zijn hoofd begint te draaien en niet altijd gebeurt dat zonder hickups. De groep acteurs en entourage climaxen zich in de richting van de première-avond.

De film is zenuwachtig, van het soort dat Lola Rennt zo mooi maakte. De film is magisch, van het soort dat Donnie Darko zo memorabel maakte. De film is simpelweg uitmuntend goed. Twee uur van jachtige kunde, twee uur van overrompelende beeldtaal. Ik ben hier helemaal door gegrepen. Birdman: een schitterende must-see!