D´Ardennen - Robin Pront

D´Ardennen op IMDb (6,9)
Sterk gesimplificeerde misdaadfilm. Ik was er niet heel erg van onder de indruk, laat ik het zo maar zeggen. Terwijl ik de Belgische Cinema doorgaans zeer waardeer wegens het sociaal realisme dat er vaak in zit. Deze keer was dat wat minder, het loopt uit de hand.

Daar begint het zelfs al mee: twee criminele broers plegen een overval die mislukt. Een van de twee, Kenny,  wordt gepakt en moet vier jaar zitten. Zijn vriendinnetje, die de chauffeur speelde, stapt in die tussentijd over naar de andere broer. De gevangene kent de code, hij zwijgt over het gebeurde en ondergaat zijn straf. Als hij weer vrijkomt, verwacht hij daarvoor waardering. Dat blijkt tegen te vallen.
Broerlief probeert een normaal leven op te zetten, hij heeft het voormalige gangsterliefje bezwangerd en is bezig een burgerman te worden. Daar had broer Boef niet op gerekend. Die dringt langzaam steeds dieper door in de verbeterde leefstijl van het tweetal, het wachten is op het moment dat het allemaal doorzien wordt.
Dat gebeurt als de baas van het meisje door Kenny in elkaar geslagen wordt en diens personeel erna verhaal komt halen. Al snel loopt het gorgelend uit de hand.

Met : Kevin Janssens, Jeroen Perceval, Veerle Baetens, Jan Bijvoet

Samuel in the clouds - Pieter van Eecke

Samuel in the Clouds op IMDb (7,1)
Hoog in de bergen van Bolivia woont en werkt Samuel. Hij begeleidt wandelaars en klimmers de berg op die al jaren zijn broodheer is. Decennia lang was dit een van de bekendste ski-oorden van Zuid-Amerika. Maar die tijd wordt langzaam naar de achtergrond gedrukt.
Deze documentaire behandelt namelijk de opwarming van de aarde. De eeuwige sneeuw van voorheen wordt geleidelijk naar de achtergrond gedrukt, op steeds meer plekken verschijnen rotsformaties die nooit meer bedekt worden. De gletschers smelten, her en der druppelen de pegels.
Elke winter wordt de sneeuwmassa kleiner, Samuel gaat tegen beter weten elke keer weer de berg op in de hoop dat de teloorgang gestopt wordt. Hij hoopt ooit weer in een witte wereld wakker te worden.
U snapt, dat gaat niet meer gebeuren. Alarmerend. Natuurlijk zijn de bergen ook zonder sneeuw adembenemend mooi, maar het signaal dat de machtige rotsen afgeven is een beangstigende.

Layla M. - Mijke de Jong

Layla M. op IMDb (7,4)
Iedereen heeft tegenwoordig een reden om zich verongelijkt te voelen. Hele volksgroepen rammelen aan de poort van de aandacht, menig clubje schreeuwt om waardering. Daar hoef ik hier geen opsomming van te geven.
Layla is zo'n meisje , dat heel hard knokt om de strenge islam onder de aandacht te brengen. Ze kapittelt haar ouders over hun verwesterde gedrag, ze probeert haar broertje mee te krijgen als strijder voor "rechtvaardigheid voor onze broeders en zusters'.
Vader en dochter vervreemdden snel van elkaar, want het was niet altijd zo. Maar al snel is het punt daar dat ze van hem te horen krijgt "dat ze zijn dochter niet meer is". Dat heeft ze zelf voor elkaar gebokst door in burka te demonstreren bij de moskee waar paps heel trouw zijn gebeden zegt. Niet streng genoeg, volgens Layla.
Dan gaat het hard. Ze zoekt toevlucht tot medestanders, krijgt kennis aan een stille doch radicale jongen en voor we het weten rijdt er een getrouwd stel rond in Jemen. Daar merkt Layla dat het toch allemaal veel minder romantisch is dan ze dacht, die broeder-en-zuster-strijd. Ze wordt teruggeworpen door haar man, ze moet haar plek kennen als vrouw en zo voort. Ondertussen bereidt haar man zich voor op "heldendaden" , om zo zijn geloof maar in andermans gezicht te drukken.
Berouw helpt niet veel, te veel te laat. De harde Layla blijkt toch veel broze plekken te hebben.

Natuurlijk, de islam is vreugdeloos. En de radicale islam zelfs harteloos. Maar toch doet het zeer om een jong meisje haar kansen te zien vergooien, omdat ze denkt dat het nodig is voor een rechtvaardiger maatschappij. Haar maatschappij, that is.

Goede film. Je wordt er boos en verdrietig van. Maar het is een goede film.

Met : Nora el Koussour Ilias Addab, Hassan Akkouch

Molly - John Duigan

Molly op IMDb (5,8)
Oudje dat ik nog op de schijf had staan. Er moest geschoond, dus hier maar eens aan begonnen.
Mwoah, het was niet veel. Een Rain Man- variant maar dan met minder acteerwerk.

Aaron Eckhardt speelt Buck, een succesvolle reclameman die bericht krijgt dat het tehuis, waar zijn zwaar autistische zusje Molly wordt opgevangen, wegens bezuinigingen dicht moet. En hij ziet geen andere uitweg dan zijn zusje tijdelijk in huis te nemen. Consternatie alom, ze verstoort zijn werkritme en zijn vergaderingen en leidt hem uiteindelijk zelfs naar ontslag.
Er komt redding van de medische wetenschap: een arts beweert een nieuw techniek te hebben ontwikkeld van hersenpulsering , waarbij hij bepaalde delen zou kunnen stimuleren die stoornissen  ïn het autistisch spectrum" kunnen tegengaan.
En verdomd, Molly knapt op en wordt een communicatieve vrouw. Die plots alle boeken kan reciteren die ze ooit gelezen heeft. En die meer handige autistische dingetjes kan. Ze kan alleen nog niet zo goed aarden in sociale omgangsvormen. Dat leidt dan weer tot "hilarische" situaties in restaurants en zo.
Tot zover het succesverhaal, daarna beginnen uiteraard de bijwerkingen van de behandeling. En dat trekt weer een wissel op de broer-zus-verhouding.

Tja. deze kan wmb zo de vergetelheid in.

Met: Elisabeth Shue en Aaron Eckhardt

Toni Erdmann - Maren Ade

Toni Erdmann op IMDb (8,2)
Hoe raar wil je het hebben? Als je me vooraf verteld zou hebben dat ik naar een tragikomische poppenkast zou kijken met verklede acteurs met valse tanden en pruiken, dan weet ik niet of ik m wel had willen zien. Echter: deze film was me van dusdanig veel kanten aangeraden dat ik hem wel moest zien. Iets te lang soms, maar zeer zeer onderhoudend en een heel sterk einde, ben blij dat ik hem ben gaan zien.

Een verstoorde vader-dochter-relatie, dat is de kern van dit verhaal. Vader doet iets onbestemds als pianoleraar en medewerker van een middelbare school, maar dochter gaat sky high in de wereld van het harde zakendoen. Ze werkt als expat in Roemenie, is bezig met een project voor een grote bouwondernemer om massa-ontslag te genereren en dat zo geruisloos mogelijk te laten verlopen. Echter, de deal is nog niet helemaal beklonken en ze is dan ook onaangenaam verrast door het plotseling opduiken van haar vader. Die wil weten hoe het met zijn dochter gaat, waarom hij niks hoort.
Ze heeft weinig tijd voor hem en hij lijkt, na wat korte ontmoetingen met haar , haar vrienden en haar collega's weer terug te reizen naar Duitsland. Lijkt. Want plotseling duikt hij op de vreemdste momenten op: als Ines met vriendinnen in een restaurant zit, als Ines een zakelijke delegatie door kantoor begeleidt et cetera. En steeds is vader daarbij verkleed: vals gebit in en rare pruik op, hij doet zich voor als mental coach. Wat volgt is een reeks ongemakkelijke verhandelingen, waarbij Ines steeds in een conflictsituatie terecht komt. Moet ze nu het spel meespelen of moet ze kiezen voor haar zakelijke wereld, die aan alle kanten net zo nep is als de vermomming van paps?
U snapt, het kan maar twee kanten op: het wordt óf loutering óf het wordt catharsis. Trek daar maar even 2,5 uur voor uit.

Sandra Huller , die we kennen van Requiem en van Brownian Movement, speelt de sterren van de hemel. Top acteerwerk.

Met oa Sandra Huller, Peter Simonischek

  

Knielen op een bed violen - Ben Sombogaart

Knielen op een bed violen op IMDb (5,8)
Over nut en onnut van boekverfilmingen. Voor de schrijver is het een groot goed, dunkt me, als zijn boek dermate goed of succesvol is dat het een verfilming krijgt. Maar voor de lezer respectievelijk de kijker is het maar zeer de vraag of het beeld dat de schrijver wenst te scheppen, kan worden getransporteerd naar het grote doek. Dat kan uiteraard lukken, neem de intense verfilming van "Tonio".
Maar ja, Barry Atsma is geen Pierre Bokma en Noortje Herlaar is geen Rifka Lodeizen. Ik las beide boeken (toegegeven, ik was al meer onder de indruk van AFTH omdat zijn weelderige stijl mij lokt) , helaas heb ik bij deze de platte toevoeging "ik vond het boek beter". Wat mij betreft is de film te karikaturaal, is het toch niet oninteressante onderwerp 'religie' hier teveel gevisualiseerd als een bende potsierlijk geklede slechterikken met een aktentas.

Hans Sieves is bloemenkweker. En een tamelijk armlastige. Het is , zo kort na de oorlog, sappelen om het bedrijf en het gezin de kop boven water te laten houden. Een tweede kind op komst , de toekomst ziet er ondanks alles weelderig uit. Maar dan slaat het noodlot toe: het kind overlijdt bij geboorte en al snel staan er allerlei christelijken op de stoep. Zij weten Hans wijs te maken dat het leven in dienst staat van godsvruchtigheid, van vrees voor de toorn van de hemelse heer. Anders gezegd: anders moet meer bidden, moet meer lijden, moet minder het aardse leven leiden en stichtelijker denken. Dat gaat eerst heimelijk ( hij verstopt zijn boeken in de bloemenkas) maar al snel komen de partners tegenover elkaar te staan.
Lijdzaam ziet zijn vrouw dat Hans steeds meer in de ban komt van het groepje griezelige gelovigen dat offer na offer van hem vraagt. Ten helle gedoemd, zij allen.

Het is mij te klungelig. Zelf kom ik uit een gezin en een regio dat de straffe hand van de kerk heeft ervaren. Dus ik had het allemaal interessant kunnen vinden. Maar het komt er niet uit.

Met : Barry Atsma, Noortje Herlaar, Marcel Rensema

Perfetti Sconosciutti - Paolo Genovese

Perfetti Sconosciuti op IMDb (7,7)
Onweerstaanbaar Italiaans. Veel gebaren, veel theater, veel gesprekken en veel verontwaardiging. Wat ontzettend lekker vind ik dat toch. Heel begrijpelijk vind ik het als mensen niks hebben met deze vorm van cinema, maar ik kan er wel wat mee.
De gehele film (nou vooruit, 98 procent) speelt zich in een huiskamer. Zes vrienden gaan dineren, ze wachten nog op het vierde stel. Daarvan blijkt alleen de man te komen, hij verontschuldigt zich dat zijn partner koorts heeft en niet kan komen.
De vier mannen zijn jeugdvrienden en trekken - nu allemaal om en nabij de 40- nog steeds met elkaar op.
Tijdens het diner komt het gesprek op de allesbepalende rol van de mobiele telefooon, `de zwarte doos van ons bestaan´. Wat ze zich afvragen is of iedereen elkaar echt wel zo goed kent, of ie niet geheimen heeft voor de partner en/of de vriendengroep. En hoeveel van die geheimen zich dan in die contactuele wereld van die telefoon afspelen. Ze nemen een besluit.
Deze avond gaan alle smartphones op tafel en iedereen zal alle binnenkomende berichten publiekelijk delen. Apps en berichten zullen worden voorgelezen, gesprekken gaan op de speaker.
Dat gaat eventjes goed. Dat snapt u. Truth or dare.
Al snel begint het : gedraai, uitvluchten, twijfelachtige motivaties, vragen, onbegrip, boosheid, leugens, ruzies. Binnen het hele tijdsbestek van dit diner komen er zeer openhartige dingen aan het licht, staan relaties op springen en ontpoppen sommigen zich tot het lichtend voorbeeld dat niemand eerder in ze zag. Kennen de vrienden elkaar nou te goed of kennen ze elkaar nou juist totaal niet?

Prachtig, prachtig. Relatiefilms, praatfilms. Gotta love ´em. En ik ben fan van Alba Rohrwacher.

Met oa : Alba Rohrwacher , Giuseppe Battiston, Anna Foglietta