Canossa

2 mei 2004: een zonovergoten zondagmiddag. laatste voetbalwedstrijd van het seizoen gespeeld, Begtje toog naar huis. Daar bleek iets mis..mijn lief stond me al op straat op te wachten en wat deed mijn schoonpa daar?
Lief besloot niet om de hete brij heen te draaien: mijn broer was overleden. In elkaar gezakt, gereanimeerd maar niets hielp meer. Achteraf bleek waarom: tegen een aneurysma helpt bijna nooit iets.

Hartverscheurende dagen volgden, een vreemd jaar volgde waarbij nog maar eens bleek hoezeer mijn broer de rol van cement in het familiaire bouwwerk vormde. We redden ons wel, hebben het ook leuk met elkaar maar het speciale is eraf: de jus die we over onze levens gieten is toch minder kruidig.

Vanmiddag trekken we met een aantal familieleden naar zijn graf om daar zo respectvol mogelijk te herdenken. Het zal een ware tocht naar Canossa worden, ik heb al een zakdoek paraat.
Piet, uit de grond van ons hart: je kunt gewoon nog niet gemist worden. R E S P E C T.
Ik draai nog maar eens de muziek van de avondwake...