vrijdag, juni 24, 2011

Rabbit Hole - John Cameron Mitchell

Onverwacht goed, dit menselijk drama. Buitensporig veel pijn.
Heus waar, pijn is de grote hoofdrolspeler in deze film.
De pijn van de vader die zijn verongelukte zoontje mist.
De pijn van de moeder, dito, maar voor haar ook de pijn van het onvermogen om ook maar iets te voelen.
De pijn van de oma, die haar dochter ziet lijden, maar ook keihard geconfronteerd wordt met het verlies van haar eigen zoon.
De pijn van de zus, die meent dat haar het recht op geluk ontzegd wordt omdat anderen denken geen vreugde meer te mogen kennen.

Schitterend gespeeld, het moet gezegd, door Nicole Kidman en -hij vooral- Aaron Eckhardt. Kijk bij Eckhardt door zn fronsende blik heen, kijk bij Kidman door haar hopeloos vernielde gezicht heen en zie twee acteurs heel sterk gestalte geven aan het moeizaam opkrabbelen na een mega-tragische gebeurtenis.
Nietsontziend en egïstisch gaat men met elkaar om, louter en alleen omdat het andersom niet werkt: met genegenheid alleen kom je er blijkbaar niet.

prachtig, prachtig.

Geen opmerkingen: