Le Gamin Au Velo- Luc et Jean-Pierre Dardenne

Mijn eerste actieve avond in onze nieuwe filmzaal.
Van deze regisseur-broers zag ik er heel veel: Rosetta, L 'enfant, Le silence de Lorna; noem ze maar op.
Stuk voor stuk films aan de complete rafelrand van het Waalse industriële bestaan: ongewenste zwangerschappen, mensenhandel, armoede, ziekte en verstoten kinderen. Het zijn de favoriete onderwerpen van de broers, altijd dicht op de huid gefilmd zodat de kijker gedwongen wordt zelf mee te oordelen.

Zo vond ik het eerste uur van deze film de genoemde gamin een heus kutkind, waarvan ik wel begreep dat het hem allemaal niet zo voor de wind ging. Toen hij de film eenmaal een stukje doorgefietst had en de kijker de kans had gekregen om toch enigszins mee te leven met zijn al zo jong zo harde bestaan, toen begon er toch wel wat te weeën bij me. Het verhaal zoog me naar binnen en sleepte me naar een empatisch hopen toe: hopen dat deze gozert toch nog enigszins licht in zn leven kreeg, dat de fantastische bemoeienissen van de sociaalvoelende kapster ook echt beklijven. Oordeel zelf of u het een happy end vind of een open , eindeloos verhaal.

Begt was tevree, dat kan ik u wel zeggen!