Na een overdonderend begin had ik t al gauw gehad met deze film. Alles was vorm, pure vorm.
Baz Luhrmann is al niet van dat benauwde (Moulin Rouge, need i say more) maar nu lijkt het echt alsof de man een speeltje voor zn verjaardag heeft gekregen en alles wil uitproberen.
Tweeënhalf uur heeft hij nodig om het an sich niet al te moeilijke verhaaltje te vertellen van de driehoeksverhouding rond beursmannetje Nick Carraway, zijn lieve en redelijk schone nichtje Daisy en de puissant rijke Jay Gatsby.
Er gaat wat mis in de aanloop, maar gaandeweg de film weten ze elkaar te vinden, de geliefden van weleer. En neefje Nick mag het aan elkaar denken en praten.
Pas aan het eind van de film komt er enige diepgang, voor die tijd moet je eerst door een overdaad aan groots opgezette galafeesten en scheurende ouwe auto's heen. Het duizelt je af en toe.
Zal best Luhrmann's bedoeling geweest zjin, dat duizelen, maar bij mij kwam het over als een langdradige en bij vlagen zelfs vervelende gimmick. Niet voor mij gemaakt , deze Cannes-opener. Oordeelt u zelf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten