Of "het leven uit een dag".
Of "onthaasten in beeld en geluid".
Anders is het leven moe. Der dagen zat. Hij zit aan t eind van zijn afkickprogramma in de kliniek, maar ziet geen reden tot juichen dat ie zover gekomen is. Herwonnen levenskracht, het mocht wat. Voor wie en voor wat leeft ie eigenlijk nog?
Vrienden zitten allemaal in de kinderen (met wisselend succes, zo blijkt) , z'n voormalige meisje wil m niet meer zien en ook de familie heeft met hem gebroken.
We krijgen niet te zien waarom dat is en waarom hij dus in de kliniek is beland, maar het moge duidelijk dat Anders een heftige klootzak is geweest.
Geheel strijdig met dit stevige verhaal is het tempo van de film. Een chronologische vertelling van de dag dat Anders de kliniek verlaat en besluit er niet meer terug te keren. Wat, gezien het verloop en gedrag die dag, ook onmogelijk gekund zou hebben.
Boeiend: niet al te veel dialoog, niet al te volgepropt, een lekker veeleisende traagheid. Deze film is, eh...sorry: Anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten