Een draak van formaat, deze licht bejubelde film. En toch kan ik dat jubelen en sterren smijten wel begrijpen.
Er wordt prima in geacteerd en de casting is uitmuntend. Wat zeg ik: die is fenomenaal.
Maggie Smith speelde eerder zure ouwe tantes, Pauline Collins speelt haar oude glansrol van Shirley Valentine 30 jaar later gewoon nog s over en Billy Connolly heeft op menig podium laten zien dat ie grappenmaker is.
Dit geheel maakt dat deze film, de tweede van Dustin Hoffmann the director, op een goede manier blijft hangen.
Je vergeet het ietwat oubollige script, je vergeet de bij vlagen belegen grapjes , die vooral bestaan uit geriatrische humor. Het is alles bij elkaar gewoon een prettig anderhalf-uurtje steracteren. Want dat beklijft!
Verhaal: een soort Rosa Spierhuis voor oude muzikanten zit in geldnood. Er moet een benefiet komen maar de ene na de andere bewoner haakt af of mist kwaliteit. Gelukkig komt er een nieuwe bewoonster die vroeger internationaal de sterren van de hemel zong. Zij blijkt echter niet van plan ooit nog te zingen en heeft eerst nog een appeltje te schillen met enkele bewoners, waar ze een blijkbaar roerig verleden mee deelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten