Best een spannende onderneming, een film van anderhalf uur ophangen aan één enkele tennismatch. Nu wil het verhaal dat het een van de meest memorabele (nee, niet memorabelste) potjes uit de geschiedenis is. En, wat deze film dan ook echt het bekijken waard maakt, één die op het hoogtepunt van psychologische oorlogvoering werd gespeeld.
1980, Wimbledon. Borg is -hoewel nog relatief jong - al een aantal jaren de onbetwiste tenniskoning, de Federer van zijn tijd. Vier jaar achtereen won hij de titel in het beroemdste toernooi ter wereld. Iedereen (nou ja, bijna iedereen) verwacht dat hij geschiedenis gaat schrijven met een volgende titel, maar er is een outsider waarmee rekening gehouden dient te worden. In het grote contingent Amerikaanse tennissers is er een coming man die agressief speelt en ageert, maar die wel tennis van een onwaarschijnlijk niveau speelt. Borg voelt de spanning, is helemaal niet zo zeker van zijn zaak als velen denken.
Wat de film goed doet, is het weergeven van de aanloop: hoe werd McEnroe die scheldende, smijtende en tierende wondermepper? Was Borg altijd die koele kikker die schier emotieloos zijn partijen afrondt? We leren dat voor beiden de achtergrond, het opgroeien, een trainer bepalend zijn geweest voor hun publieke optredens. Feitelijk blijken de mannen karakterologisch best dicht bij elkaar te zitten. Dat blijkt ook wel als we bij de aftiteling lezen dat de mannen een vriendschap voor het leven hebben over gehouden aan deze match vol tegenstrijdigheden.
Maar goed, eerst die wedstrijd. Spannend!
Met : Sverrir Gudnason, Shia Labeouf, Stellan Skarsgaard
Geen opmerkingen:
Een reactie posten