Ruby Sparks- Jonathan Dayton/Valerie Faris

Ruby Sparks op IMDb (7,2)
Een lichte ode aan de verbeelding. Zo leg ik deze film uit. Liever zo dan dat het een pyschologische verbeelding is van de verzinsels van een eenzame schrijver. De film heeft een aardig niemendal-gehalte maar ik vond het niet onprettig om te kijken. Mede door het goede spel van Paul Dano, die in korte tijd een repertoire heeft opgebouwd van geestelijk afwijkende personages. Ook Zoe Kazan (jazeker, kleindochter van. En hier ook schrijfster van het script overigens) speelt fris van de lever.

We kijken naar de worsteling met het leven van Calvin Weir-Fields. Als een komeet gestart met zijn schrijverscarrière loopt hij nu tegen de moeilijke drempel op van het tweede boek. Hij schreef na zijn immens populaire debuutroman nog wel een kort verhaal maar meer komt er niet uit zijn typemachine.
Volgens zijn broer komt dat doordat hij een vriendin moet zoeken en zich niet moet opsluiten. Calvin raakt in geestelijke nood en komt bij een psychiater terecht die hem uiteindelijk een korte schrijfopdracht mee geeft. Dat slaat aan: Calvin creëert een verhaal rondom het uitlaten van zijn hond, waarbij hij een lieve dame ontmoet. Hij geeft die dame dusdanig levendig beeld dat ze hem niet meer loslaat. Hij droomt van haar en brengt haar steeds meer tot leven. Dusdanig tot leven dat ze -na het afgeven van enkele signalen - op een gegeven moment in zijn keuken staat. U snapt : Calvin is in de war. Hoe kan dit? Hij legt het verhaal terzijde en probeert alledaagse dingen te doen. Maar wat ie ook probeert: Ruby (zoals zijn personage heet) breekt telkens in. Dusdanig, dat ze uiteindelijk Calvin's broer ontmoet en later zelfs diens hippie-ouders.
Hij lijkt zijn eenzame bestaan geheel zelfstandig te hebben opgelost, maar dan beginnen de problemen pas. Wat als Ruby dingen gaat doen die Calvin nooit beschreven heeft? Kiest hij voor het lekkere vlees en bloed of herschrijft hij het geestelijke ?

Tikkeltje magisch, maar voor mij net niet over het randje. Paul Dano is een sterk acteur, zoveel moge duidelijk zijn. Hij is het bijrollen-niveau wel ontgroeid.

Met : Paul Dano , Zoe Kazan, Annette Bening, Julio Banderas , Steve Coogan , Elliot Gould

Being Flynn - Paul Weitz

Being Flynn op IMDb (6,4)
Aangename verrassing deze, ik kende hem niet maar heb de acteurscombinatie zeer weten te waarderen. Het aarzelende wereldvreemde van Paul Dano wordt gekoppeld aan de hysterie, de waanzin van Robert De Niro. En dat pakt goed uit. Volbloed Newyorkse film, als je dat als genre wilt zien. En, ook tekenend: het verhaal is nog waargebeurd ook.

Nick is een 12 ambachten/13 ongelukken- jongeman wiens leven al vroeg getekend is. Vader altijd afwezig en zijn slovende moeder pleegde uiteindelijk zelfmoord toen het allemaal te veel werd. Paul heeft schrijversambities, iets dat hem volgens de vele brieven die hij van zijn vader krijgt met de paplepel ingegoten is. Die vader was toch afwezig, zegt u? Klopt. En we leren al snel de reden kennen: vader heeft nog meer ambachten en ongelukken gehad dan zoonlief en belandt na een fraudezaak in het gevang. Hij overlaadt zijn zoon met brieven en schrijft daarin over de succesvolle roman die hij aan het schrijven is. En die al die tijd nog steeds moet worden uitgebracht.
Op een avond staat vader, na 18 jaar absentie, plots voor zijn deur: hij is uit zijn huis gezet en zoonlief moet hem helpen. Nick helpt met de verhuizing, vader gaat in zijn taxi slapen en lijkt van daaruit aan zijn toekomst te gaan werken. Dat gaat natuurlijk mis en hij belandt in de daklozenopvang. En laat in die opvang nu net zoon Nick sinds een halfjaar aan het werk te zijn, omdat hij iets "met betekenis" wilde gaan doen met zijn leven. Het kan niet anders of het clasht: terwijl vader overduidelijk aan de grond en in de goot zit, blijft hij zijn verslavingsgevoelige zoon verwijten dat die niets van zijn leven heeft gemaakt, dat ie ook zijn schrijverstalenten te grabbel gooit met dit baantje.
Er volgt catharsis, de twee kunnen overduidelijk niet al te lang samen zijn zonder in geruzie uit te barsten. Langzaam ontvouwt zich de ontstaansgeschiedenis van dit alles.

Goed acteerwerk, fijn sfeertje en ook een mooie indicatie van het wereldje van daklozen en verslaafden. Dat maakt de film geen feelgood, maar zeker het bekijken waard.

Met : Paul Dano, Robert de Niro, Julianne Moore

Wildlife- Paul Dano

Wildlife op IMDb (6,9)
Paul Dano. Razend interessant acteur, IMHO. Randje gekte, randje koelte en altijd een beetje spanning. Om die reden was ik direct geïnteresseerd toen ik zag dat hij ook regisseert.

De gekte zit ook hier in, de onderhuidse spanning knalt ons tegemoet in deze ingewikkelde relatiefilm.
1960, jong gezin net verhuisd naar Montana. Het lukt vader niet om een baan te vinden, het heeft zijn weerslag op eenieder. Na zijn ontslag op de golfbaan is vader's ego gekwetst en om toch brood op de plank te krijgen gaat moeder weer lesgeven. Zwemles ditmaal, maar toch. Zelfs zoonlief draagt zijn steentje bij door een baantje bij een fotostudio aan te nemen.
De in zijn trots gekrenkte vader besluit uit arren moede een vrijwilligersbaantje aan te nemen bij het brandweerkorps , dat grote bosbranden in de buurt te bestrijden heeft. Mammie is het er niet mee eens en er ontstaat verwijdering. Terwijl vader langdurig van huis , begint moeder langzamerhand scheve schaatsen te passen. Een man uit het dorp lijkt haar net iets meer zekerheid te kunnen bieden en blijkbaar is ze daar gevoelig voor. De jonge knul ziet alles uit zijn vingers glippen: op een plek waar hij niet wil zijn ziet hij ook nog eens zijn veilige thuis uit elkaar vallen, zijn ouders groeien in moordend tempo uit elkaar.

Geen gemakkelijke, wel een mooi ingetogen film met b(r)oeiend acteerwerk.

Met : Carey Mulligan, Jake Gyllenhaal, Ed Oxenbould , Bill Camp

Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

The Fabelmans - Steven Spielberg

The Fabelmans op IMDb (7,7)
 The Fabelmans op Moviemeter (3,41)

Vermoedelijk ben ik een atypische filmkijker. Ik ben lang niet zo lyrisch over het oeuvre van Steven Spielberg als menigeen die ik over film spreek (en dat zijn er nogal wat). Ik vind veel van zijn werk te zoetsappig, meer suikerspin dan harde noten. Misschien had ik er niet zo in moeten gaan, maar ik kwam toch weer met datzelfde gevoel de zaal uit (waarbij ik overigens ook weer werd tegengesproken door een filmhuis-collega die het als "dat was wel weer een toppertje" kwalificeerde). Zoveel mensen , zoveel smaken, maar ik zag de Oscarlawine er niet aan af. Ik miste overtuigend acteerwerk, zelfs kanonnen als Michelle Williams en Paul Dano speelden te zeer voorgeprogrammeerd. Jammer, maar gelukkig zie ik veel anderen ervan genieten. Want het gaat hier wél over film, he. Over film-in-film zelfs. 

Het biografisch getinte verhaal is magertjes. Sam is een opgroeiende joodse jongen die zijn ouders ongelukkig ziet zijn met elkaar (aan de buitenkant is alles oke, maar hij weet van diepere lagen). Vader is bezig met een imposante carrière, waarvoor ook enkele malen verhuisd zal moeten worden. Moeder wordt daarbij diep ongelukkig omdat ze daardoor huisvriend Bennie moet achterlaten. Nou ja, huisvriend, er broeit van alles tussen hem en haar maar het komt niet tot wasdom.

Sam stort zich al vroeg op het maken van filmpjes : de hele vriendenkring wordt ingeschakeld om zijn scripts tot leven te brengen, ook zijn zusjes mogen regelmatig opdraven. Wanneer het gezin in Californië terecht komt, gaat Sam een doodongelukkige highschool-periode tegemoet. Totdat...totdat hij toch weer besluit om de camera eens op te pakken.

"The Fabelmans" is opgezet als ode aan de magie van het witte doek. En dat kan ik als filmliefhebber natuurlijk alleen maar toejuichen. 

Met : Gabriel LaBelle , Michelle Williams, Paul Dano, Seth Rogen

FIN - song : Sacha Chaban - Not in your control

The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

There will be blood - Paul Thomas Anderson

 

There will be blood op IMDb (8,2)

There will be blood op Moviemeter (3,75)

Opnieuw bekeek ik deze film, voor de vijfde of zesde keer ditmaal. Wat mij betreft een van de allerbeste films van de laatste 20 jaar: het majestueze verhaal van Daniel Plainview, de oliebaron die boven alles een verstikkende egoïst is, maar die door het lot een vaderrol krijgt toegeschoven door zich over het zoontje van een verongelukte medewerker te ontfermen. Naarmate de boringen succesvoller worden en Plainview een zakenman wordt om rekening te houden, komt hij meer en meer in conflict met de gegoede burgerij en - dat vooral - met de kerk, dit in de persoon van de fanatieke priester Eli Sunday. In een genadeloze eindscene confronteren de twee elkaar met hun verschillende levensopvatting. 


Daniel Day Lewis, toch al een van de allerbeste acteurs van zijn tijd, is hier op zijn ongelooflijke top: diep kruipt hij in de huid van een onsympathieke en toch begrijpbare man. Hier kun je geen Oscars genoeg voor geven. Vijftien jaar na verschijning nog steeds een 8,2 op IMDb, need i say more? 

Omdat ik destijds nog geen filmblog schreef, heb ik de film nooit gerecenseerd. Eerder publiceerde ik al wel dit stukje, 9 jaar geleden zat ik al in die modus, en 13 jaar geleden dus ook al. Afgelopen seizoen van onze filmquiz koos ik de doopscene tussen Daniel Day Lewis en Paul Dano uit om op green screen na te spelen. Zo onder de indruk, voor mij staat deze film echt in mijn eeuwige top 5. 

Love & Mercy - Bill Pohlad

Love & Mercy op IMDb (7,4)
Misschien niet aan alle kanten even goed, maar in ieder geval bere-interessant. Zelfs als je niet van de muziek van the Beach Boys houdt, is deze " op waarheid gebaseerde'  biografische film de moeite waard. Want wat er vooral uit naar voren komt, is hoezeer een gekwelde kunstenaarsziel zijn weg moet vinden in groepsverband, in familieverband en zeker in maatschappelijk verband.

We hebben het hier over Brian Wilson. In onze dagen algemeen geaccepteerd als een onwaarschijnlijk muzikaal genie, die met zijn harmonieuze melodieen de wereld heeft verblijd in ontelbare onvergetelijke songs. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.
Wilson had psychische problemen, heeft daar zwaar voor moeten boeten door decennialang medicijngebruik en straffe therapeutische behandelingen. Pas op latere leeftijd vocht hij zich eruit, de afgelopen jaren heeft hij zelfs weer enige malen getoerd. Maar de weg daarheen was lang.

De film speelt in twee verschillende tijdsdelen, met twee verschillende acteurs om het brein van Wilson te verbeelden. Paul Dano (die toch al niet bang is om verknipte figuren te spelen) is de Wilson uit de tijd dat die probeert los te komen van de onbekommerde surfdeuntjes over meisjes en auto's. Wilson wil meer, wil dieper. De tijdgeest is er ook naar, hij voelt zich verwant met de muzikale zoektocht van collega's als Lennon & McCartney. Meer in de diepte van de compositie, meer in de spirualiteit. De overige bandleden zijn nog niet zo ver, die zoeken nog steeds naar de hitjes die de lichte muziek nu eenmaal oplevert. Grote criticus is zanger Mike Love, grote stoorzender is echter vader Wilson die doet of hij de bandmanager is en ruig met zijn problematische zoon omgaat.
Wilson ziet en hoort dingen, wordt langzaam knettergek. Zijn bandleden kunnen hem niet meer volgen.
De andere acteur die Wilson weergeeft, is John Cusack. Hij speelt de muzikant als die , zwaar onder de medicatie, volledig onder begeleiding staat van een psychiater. Nou ja, begeleiding: het riekt naar uitbuiting. Eugene Landy (een over de top-rol van Paul Giammati) lijkt er baat bij te hebben om Wilson zwaar gedrogeerd te houden, opdat hij als een mak lammetje luistert. En dan misschien toch nog eens een compositie maakt als Good Vibrations of God Only Knows, want zulks zal Landy ook een rijk man maken. Er is er een die Landy doorziet, dat is de goedmoedige Melinda Leadbetter (Elizabeth Banks). Ze heeft gevoelens voor Wilson, maar ziet hoe weinig die man nog zichzelf kan zijn. Ze gaat proberen daar verandering in te brengen.

Een lange beschrijving, maar dat kan niet anders. De film is mudvol gestopt. Gek genoeg heeft dat een goed effect, want de gekte van zowel Wilson als de muziekbusiness komt daardoor sterkter naar voren. Must see voor mensen die graag het verhaal achter de muzikant willen doorgronden.

Youth - Paolo Sorrentino

Youth op IMDb
Het contrast kon niet groter zijn. Schreef ik hieronder over een drukke, overgehypte, snelle film, vanmorgen zag ik in de voorpremière de film die in reclametermen wordt aangekondigd als "de opvolger van La Grande Bellezza". Nou, "Youth" is weliswaar van dezelfde maker, maar zo goed als LGB is ie niet. Echter: het is wél een film waarvoor je naar de bioscoop gaat. Sterker nog: eigenlijk is het een film die je alleen op groot doek moet zien. Alleen dan komt de overstelpende beeldkracht van deze regisseur tot zijn recht.
Want dat is wat Youth is: een fantastische, overweldigende film die je doet beseffen waarom je eigenlijk films kijkt. Vanwege het script, dat simpel doch doeltreffend is. Vanwege het onweerstaanbare acteerwerk (Michael Caine glorieert, Paul Dano is opnieuw een fijne zonderling, Rachel Weisz komt goed over en Harvey Keitel is opnieuw een mannetje met een joyeuze levensvisie). Vanwege de casting: een parade aan bizarre types schuiven aan je oog voorbij, van overrompelende schoonheden tot verrimpelde oudheden. Maar eerst en vooral: vanwege het beeld. Sorrentino heerst. Net als in LGB is de cameravoering verbluffend en moet je in alle hoeken van het doek kijken om alles in je op te nemen. De locatie- een kuuroord in de Zwitserse bergen - leent zich al voor prachtige beelden, maar de choreografie van de figuranten en de acteurs zijn van een ongelooflijke schoonheid.
Ik weet dat je met een film als deze de Hollywood-liefhebber geen plezier doet, daarvoor is het te onsamenhangend en bij vlagen te weird (wat doet die rare Maradona-figuur nou de hele tijd in dat hotel), maar de volger van Europese cinema , die hoort hier wat mee te kunnen. Het is niet snel, het is ook geen wereldschokkend verhaal, maar het is film. 100 procent film. Ik hartje dat.

Michael Caine speelt een oude componist die zijn laatste dagen slijt. Hij krijgt het verwijt passief en pathetisch te zijn, hij weigert eigenlijk elk aanbod en zit te wachten op , ja op wat eigenlijk. Zijn vriend (Harvey Keitel) doet tenminste nog zijn best nog een project op poten te zetten, maar Caine is lusteloos. Omringd door verzorgenden, verwend door masseuses en doktoren mijmert hij over de jaren dat zijn vrouw zijn muze was en hij tot zeer eigenwijze en eigentijdse creativiteit werd gedreven. Dat is allemaal ver voorbij: de vrienden beseffen dat ze met enige jaloezie dienen te kijken naar de jeugd, naar de mooie mensen die hen omringen. Ze lijken niet meer tot een laatste kunststukje in staat. Emotie is verwerpelijk, zeggen ze tegen elkaar. Maar emotie is alles wat ze nog hebben.

Elk verder woord van uitleg is teveel. Ik kan precies uittekenen wie in mijn vriendenkring deze film moet gaan zien en ook wie het artistieke quatsch zal vinden. Maar ik heb hem binnen. Ik genoot.

The Good Heart- Dagur Kari

The Good Heart op IMDb
Fijne film. Eerder dan een goede film. Het fijne zit hem in het verhaal dat verteld wordt en dat neerkomt op "wie goed doet, goed ontmoet". Zelfs de meest norse, chagrijne en zelfdestructieve mens kan op een punt in zijn leven komen waarin hij een ander nodig blijkt te hebben. En blijkt dan toch ook wel sporen te vertonen van menselijkheid, van inlevingsvermogen.
Jacques is eigenaar van een bar, leidt een stevig ongezond leven. Het nachtelijke werk, de hoeveelheid drank en zijn dagelijkse portie peuken maken hem hartpatient. Vier hartaanvallen al achter de rug en in het ziekenhuis bij de vijfde ligt hij plots naast een suïcidale dakloze, die net een mislukte poging heeft gedaan.
Ze revalideren samen en er ontstaat enige genegenheid. Als ze allebei ontslagen zijn uit het hospitaal, knaagt er wat bij de oude mopperaar. Hij is niet meer de jongste, hij is alleen en hij valt regelmatig weg uit zijn zaak. Hij besluit de dakloze op te zoeken en hem onderdak te bieden. Uiteraard vraagt hij een wederdienst: hij wil de jongen opleiden tot zijn opvolger. Dat gaat natuurlijk met horten en stoten. De jongen is in zijn ogen veel te vriendelijk om de Spartaanse taak van barman/luisterend oor te spelen. Toch blijkt de jonge het langzamerhand onder de knie te krijgen en de duobaan van brombeer naast vriendelijke gastheer lijkt te werken. Totdat...
Totdat de verhoudingen verstoord worden en er een jongedame de bar in komt. Ook zonder slaapplaats, ook zoekende. De opleiding stokt, de jongeman verliest zich in interesse voor de dame. En dat brengt een verandering met zich mee: langzamerhand verschuiven de karaktertrekken van alle spelers in dit driehoeksspel. De norse wordt vriendelijk, de zoekende wordt een blijver en de vriendelijke man verstrakt. Op naar de climax.

Goed spel opnieuw van de vaak wereldvreemd acterende Paul Dano (o.a. There will be blood). Fijne film van de talentvolle Ijslandse regisseur (o.a. Noi Albinoi). Oudere titel al, maar toch wel aanbevelenswaardig.