Elizabeth: The Golden Age - Shekhar Kapur

Elizabeth: The Golden Age op IMDb (6,8)
 Elizabeth: The Golden Age op Moviemeter (3,34)

Elizabeth: The Golden Age op Wikipedia

Dat er een grote afstand kan bestaan tussen koningshuizen en hun volk hebben we zelf vorige week ook weer kunnen ervaren, maar het is eigenlijk nooit anders geweest, zo blijkt uit deze kracht uitstralende film die alweer bijna 20 jaar oud is. Plots kwam ik m tegen op een van mijn filmzenders, tijd om m een keer opnieuw te bekijken. Want zeg nou zelf: een cast met de fenomenale Cate Blanchett, met de vaak goede Samantha Morton en met karakterkop Clive Owen, die onderga je met plezier, toch?

Eind 16e eeuw zuchtte Europa onder het juk van de Spaanse macht, men kreeg overal de Spaanse Inquisitie toegediend. Engeland profiteerde van haar gunstige ligging, ze bleven lang buiten schot maar in 1585 kloppen de katholieken dan toch op de deur van het tot dan toe grotendeels protestante Albion. 

De vorstin ter plaatse is de grote Elizabeth, haar hele leven bestaat uit strijd. Interne strijd, omdat ze als "The Virgin Queen" door het leven gaat en dus steeds maar niet voor troonopvolging kan zorgen. De troon wordt ook nog eens betwist door haar nicht Mary Stuart, die vast van plan is een gooi naar de macht te doen. En daar komt nu dan de externe strijd met de Spanjaarden nog eens bij.
Elizabeth probeert krampachtig alle oppositie de kop in te drukken, waarbij het riscio bestaat dat ze vervreemdt van haar volk. Ze besluit op zoek te gaan naar een huwelijkskandidaat, meer een potentiële vader eigenlijk. Internationale vorstenhuizen dienen zich aan (ook de Spaanse natuurlijk) maar zelf lijkt ze het meest geboeid door de Engelse kapitein Sir Walter Raleigh. Die is bereid voor haar ten strijde te trekken maar wil daarvoor wel een liefdesverklaring als wederdienst. Dat blijkt veel gevraagd, de koningin deinst terug en schuift haar knappe hofdame Bess Thockmorton. Dat blijkt een gevaarlijke zet, want deze Bess weet heel goed hoe de lijnen lopen. Elizabeth heeft met dit liefdesspelletje misschien wel haar hand overspeeld.

Met: Cate Blanchett, Clive Owen,  Samantha Morton, Abbie Cornish, Geoffrey Rush, Rhys Ifans, Eddie Redmayne

FIN - song : A.R. Rahman - Divinity Theme

The Messenger - Oren Moverman

The Messenger op IMDb (7,1)
 The Messenger op Moviemeter (3,39)

Oorlogsfilm, maar dan de andere kant van de oorlog. Over thuisfront, over naweeën en trauma's. Wat mij betreft een sterke film, hetgeen vooral komt door sterk spel van Ben Foster, Woody Harrelson én Samantha Morton. Indringend geheel derhalve.

Foster speelt sergeant William Montgomery, een bijna afgezwaaide soldaat die gewond geraakt is in een van de laatste oorlogen die de VS voerde. Omdat hij nog een paar maanden te gaan heeft tijdens zijn draft, maar nog niet voldoende hersteld is om weer naar het front te worden gezonden, krijgt hij een speciale opdracht. Hij wordt gekoppeld aan de cynische kapitein Tony Stone, een verbitterde veteraan. Samen worden ze op pad gestuurd om verdrietige boodschappen over te brengen aan de familieleden van gesneuvelde soldaten. 

Montgomery wordt gedrild door Stone, op een strenge en welhaast onpersoonlijke manier. Hij kijkt met een scheef oog naar deze man die louter nog scepsis aan het leven lijkt toe te voegen. De afstandelijke en gortdroge manier van doodsberichten melden stuit Montgomery tegen de borst. Als hij dan ook begint empathie te tonen bij de slachtoffers valt Stone woedend naar hem uit. 
Het lijkt nog een lange weg die de twee te gaan hebben, maar toch groeit er ook enige welwillendheid tussen de twee. Vaderlijk probeert Stone zijn compagnon te behoeden wanneer hij gevoelens begint te ontwikkelen voor de weduwe van een overleden soldaat. 

Met : Ben Foster, Woody Harrelson, Samantha Morton, Steve Buscemi , Jena Malone

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Beste film van het jaar

maar ja, het jaar is ook nog maar net bezig. gisteravond zag ik dan eindelijk "Control" , het verslag van mijn jeugd door Anton Corbijn.
Nog helemaal los van het feit dat de muziek mij dwars door de film heen continue begeleidde naar gedachten die ik al lang vergeten was maar nu weer heerlijk kon opdiepen, nog los van het feit dat ik het nummer "Dead Souls" nu van nog meer kanten ga bekijken en beluisteren, nog los van dat alles is "Control" een magische film.
Visueel om verliefd om te worden zo mooi, bovendien gedragen en gespeeld door grotendeels beginnende acteurs die vooral om de lookalikability zijn gesorteerd (ik zag af en toe complete platenhoezen voorbijlopen). Een prachtige Samantha Morton draagt als de vrouw van Ian Curtis het complete Britse achterbuurten-van-oude-noordelijke-steden-gevoel met zich mee, subliem.

Wat ben ik blij dat mijn Joy Division-adeptie van vroeger de juiste verwoording is geweest van een tijdgeest waarin ik ook bevangen was (be-, niet ge!). En waar ik na zoveel jaar op terugkijk als verhelderend, louterend en vooral ook sturend naar de toekomst. I've regained control, ondanx alle confusion in my eyes.

Ga dat nou toch zien, mensen. Het kan nog!! Control-Anton Corbijn, met stip in mijn film top 10!!!

Cosmopolis - David Cronenberg

Cosmopolis op IMDb
Het gebeurt me niet vaak dat ik eerst even reflectie zoek bij vrienden/bekenden om te horen wat zij van een film vindenvonden. Teken dat ik er zelf nog niet helemaal uit ben.
Van Cronenberg ben ik de nodige vervreemding wel gewend, na bijvoorbeeld "Videodrome' en "Crash'  weet ik dat ik geen makkelijke film voorgeschoteld krijg.

Deze dus dito. Het leeuwendeel van de film speelt zich af in het interieur van een limousine, die rondrijdt in Manhattan. Modepopje Robert Pattinson speelt daarin rijkeluis Eric Packer, die "iets" doet met financiële dingen. Hij vergadert in de auto, ontmoet er personeel, sekst met dames met wie hij niet getrouwd is, laat zich er door een dokter examineren.
Zo af en toe stapt hij uit, ontmoet zijn kersverse vrouw om een hapje met haar te eten. Hij is op weg naar zijn vaste kapper, zo veel blijkt, maar moet daarvoor eerst allerlei barrières in het krappe en overdrukke Manhattan overwinnen.

Op het oog een praatfilm en een nogal stilistisch babbelend geheel. Totdat de film totaal kantelt en Packer plots lijkt door te draaien. Zelf vond ik dat een vreemde plotontwikkeling, nogal geforceerd ook.

Veel bekende gezichten in de bijrol: de prettige Juliette Binoche strekt tot aanbeveling, alsook Paul Giamatti en Samantha Morton. Als geheel weet ik de film echter nog niet goed te plaatsen, weet nog niet hoe ie bij de geschiedenis ingaat.

Control - Anton Corbijn

Control op IMDb (7,6)
 Control op Moviemeter (3,77)

In 200/2008 schreef ik nog geen filmrecensies, maar bloggen deed ik al wel. Toen ik dus deze film gezien had, schreef ik er een juichend stukje over. Heb m destijds al een keer herbekeken maar was toch wel benieuwd hoe ik er 17 jaar later over dacht. Dat beschrijf ik hieronder. Maar niet nadat ik zeg dat Joy Division nog steeds een van mijn meest gedraaide bands is, ik onderschrijf hun muzikale intenties nog steeds. En besef daarmee dat ik die tijd ook nog steeds goed kan plaatsen: de no-future generatie kreeg in de muziek van Ian Curtis, Bernard Albrecht, Peter Hook en Stephen Morris een soundtrack. Het was donker, het was verre van makkelijk maar gelukkig kozen weinigen de weg die Curtis koos. Er kwamen andere uitwegen, het werd lichter dan toen. 

1973, Macclesfield, Manchester. Ian Curtis koopt elpees van David Bowie, Roxy Music en Lou Reed. Het zal zijn verdere leven bepalen. Hij is gek op poëzie en begint zijn eigen teksten te schrijven. Wanneer hij deze voordraagt bij zijn vriendje Nick, begint diens vriendin Deborah langzamerhand interesse in hem te krijgen. Ian is nog scholier maar vraagt haar desondanks ten huwelijk. Ze zegt ja, het tienerhuwelijk gaat een hobbelig pad op. 

In de tussentijd heeft Curtis samen met enkele muziekvrienden een band opgericht. Aanvankelijk ging men als Warsaw door het leven, maar als ze eenmaal een heuse manager krijgen (Rob Gretton) gaat het hard. Hernoemd tot Joy Division mogen ze optreden in het tv-programma van Tony Wilson, hun status neemt een vlucht. Ondertussen is Ian vader geworden, een status die hem beperkt in het opbouwen van zijn muziekcarrière. Alsof dat al niet lastig genoeg is, openbaart zich bij hem ook nog eens een ziekte: na een epileptische aanval zit hij voor zijn leven vast aan stevige medicatie. 

Curtis was al geen vrolijke Frans, maar de zich opstapelende problemen ontnemen hem het zicht op logisch handelen. En daar is dan plots Annik, een Belgische interviewster. He lost control.

Met: Sam Riley, Samantha Morton, Alexandre Maria Lara

FIN - song : Joy Division- Atmosphere

The Whale - Darren Aronofsky

 The Whale op IMDb (7,9)

The Whale op Moviemeter (3,63)

De 7,9 op IMDb maakt ie wat mij betreft niet helemaal waar, maar de luid bejubelde film " The Whale" is zeer zeker een goede film. De kolossaal acterende Brendan Fraser draagt de film, hij is hier letterlijk en figuurlijk een zwaargewicht. De film houdt een gestaag ritme aan om in een kletterende climax te eindigen. Groots en meeslepend, it is.

Fraser speelt Charlie, een ongezond obese bankaardappel. Hij is afzichtelijk, hij weet het. Liefst komt hij zo weinig mensen onder ogen, liefst gaat hij op zijn bank ten onder als zijn hart het begeeft of zijn organen dienst gaan weigeren. Hij is zich dood aan het eten, het blijkt uit alles. 

Vanaf de bank voert hij zijn werk als online taaldocent uit, daarbij zijn eigen schermpje continue op zwart zettend zodat de leerlingen niet zien dat die wijze en motiverende woorden komen van een totaal uitgebluste man. Naast de kleine postzegeltjes van de leerlingen op zijn scherm bestaat zijn enige contact met de buitenwereld uit de verzorgende bezoekjes van zijn schoonzus Liz, de aanbellende Jezus-sekteloper Thomas en pizzabezorger Dan, die niet verder komt dan praten door de dichte deur. 

Plots staat Charlie's dochter Ellie voor de deur. Dit opstandige, irritante en agessieve meisje zorgt ervoor dat we plots weten waarom Charlie zich zo levensmoe opstelt, we horen van het verlies van zijn geliefde Alan, we horen van de scheiding van Ellie's moeder. Langzaam krijgen we inzicht in de getroebleerde geest van een man die het leven opgegeven heeft, die nog maar 1 ding heeft om voor te leven: het verzekeren van de toekomst van zijn dochter. Als ze maar wil...

Met : Brendan Fraser , Sadie Sink, Ty Simpkins, Hong Chau, Samantha Morton

FIN - song : Rob Simonsen - Safe return

The messenger - Oren Moverman

The Messenger op IMDb

Het filmjaar wil nog niet helemaal van start gaan voor me, de eerste die ik zag was een tv-film. En niet eens een heel beroerde. Ondanks de clichématige rol van Woody Harrelson, die langzamerhand een iconische serie bekkentrek-rollen aan het volspelen is, kon ik me wel vinden in dit verhaal.

The Messenger in deze is de soldaat die de opdracht heeft om bij de in de VS achtergebleven familie de boodschap te komen brengen als er een soldaat in den vreemde is gesneuveld. Harrelson is de ervaren man, Foster is de rookie.

Ondanks scherpe instructies lukt het Will Montgomery (Foster) niet om afstand te houden tot de personen die hij de berichten brengt. Steve Buscemi valt als vader fel uit naar de boodschappers, Samantha Morton daarentegen lijkt onaangedaan te reageren. En daar wil Montgomery meer van weten.

Als aperitiefje een aardige film om mee te beginnen, ik weet niet wat de rest van het jaar gaat brengen. Eerste CO-films staan al gereserveerd.