We leven niet voor straf!

een mij bevriende vrachtwagenchauffeur bezigt deze term altijd als hij de ontspanning probeert te rechtvaardigen die hij na gedane arbeid zoekt.

Dat doe ik dan ook maar: na een absurde week van vijf werkdagen, vier vergaderavonden en een vol weekend activiteiten met de kinderen, moesten we er gisteravond even uit.
indrinken met een wijntje thuis (het hoosde nogal) en vervolgens hard fietsend naar de heerlijke taverne die Swaf heet.
De laatste restanten van mijn voetbalploeg zaten er nog (de ene wonderbaarlijk fris, de andere heb ik twee keer van de grond opgeraapt omdat het vierkant van de kruk voor hem een te klein oppervlak vormde gisteravond), het gecontracteerde metalbandje speelde zijn laatste twee nummerkes en het was een krap barretje vol aan bezoekers.

maar wát een avond weer: ge wel di ge gesprekken, een ontzettend knusse barman en hier en daar een witte versnapering zorgden ervoor dat er weer te weinig nacht zat tussen thuiskomst en wekker.
Maar tis zoas tis: we leven niet voor straf...

Hand erop!

Zojuist mijn hand voor de eeuwigheid vastgelegd. Dit in het kader van de wereldwijde strijd tegen de verspreiding van Aids.
Voor Amsterdam CS ligt een tunnelbuis die verzonken wordt in de nabije toekomst. De afgelopen dagen konden medestrijders hun hand in gipsvorm afdrukken op de muur, om zo een eeuwigdurend hand-in-hand te laten zien tegen deze vreselijke ziekte.
Als je, zoazzik, al jaren donateur bent dien je dat te doen!

t kan vanmiddag nog, mocht je dit actueel lezen. Je kunt ook digitaal helpen door een virtuele hand te geven op www.handerop.nl , dat ga ik ook zo doen!

Geef ze de vijf!!

Flauw woordgrapje...

De wereld draait doof....

Woordinfectie

Een maandje geleden schrevik erover (blog Hekel aan #1 in november): het misplaatste gebruik van een woord als "eensgezinswoning".
Voor dit soort foute termen bestaat nu een heuse wetenschappelijke term: woordinfectie. Zo meldt mij de boekenbijlage van de Volx vandaag (achterpagina; recensie van het nieuwe boek "Aarsrivalen" van Ewout Sanders).
Woordinfectie (de term komt van een NRC-briefschrijver) treedt op als de originele uitspraak of schrijfwijze van een woord wordt verward met een woord dat er enigszins op lijkt.

Prachtige voorbeelden worden genoemd: heetgeblakerd! Aanwijzigingen! Minutie! Miniscule! Scheldkarbonades!!
Smullen dus voor de taalpurist, in ieder geval voor de liefhebber. Ik word al zo vaak de mond gesnoerd als ik val over dit soort woorden(gisteren door een collega die "mits" gebruikte waar het "tenzij" had moeten zijn, dat schiep heel andere voorwaarden dan hij zelf dacht).
Blij dus dat er zulke boeken zijn..

Een beroepskeuzetest kan af en toe handig zijn. Ik denk dat er bij mij nooit het eindoordeel "geschikt voor meteoroloog" uit zal komen.
Ik begrijp er niets meer van...

Cabaretholicisme

Ja, lees dat noggus? Is dat niet een samentrekking, dat woord? Juist!
Waarmeek maar wil zeggen dat ik me suf lach om de ontwikkelingen in de katho-kerk van tegenwoordig.
Herr Reichskardinal Ratzi heeft in zijn nieuwe functie al twee radicale breuken met het verleden gerealiseerd:
de ene is de uitspraak dat de kerk afscheid neemt van het sexueel misbruik van kinderen door haar medewerkers. Volgens Ratzi kan dat door vrouwen definitief uit het priesterambt te weren EN homosexualiteit binnen de kerk te verbieden.
Hilarisch toch??

De tweede sterke wiets kwam vanmorgen in de krant: Rome schaft het "voorgeborchte" af.
Wat zegt ie"? Voorgeborchte ja. Dat was een soort box 3 voor de sterveling. Als je niet slecht genoeg was voor de hel maar ook niet goed genoeg voor de hemel, dan werd je daar gestald. Een soort opvanghuis voor mislukte katholieken.
Om het nu voor de kerkeling niet leuker, maar wel makkelijker te maken heeft Benedicky er nu voor gezorgd dat er nog maar twee smaken zijn.
Simpel toch?

Memorabele avond

T was een bijzonder avondje gisteren. Niet zozeer vanwege de drukte (uit het werk vandaan snel eten en gelijk zaalvoetballen. uit het zaalvoetballen snel douchen en gelijk door naar de tweede vergaderavond deze week voor het filmhuis.
Nee het ging om het deel daarna: na de vergadering snel naar huis, lief ophalen en op naar de afscheidsborrel van café Dada.
Per vandaag is het qua interieur mooiste café van Hoorn gesloten. Andere eigenaren gaan komen, nieuwe bestemmingsplannen voor de middeleeuwse kapel waarin het gevestigd is en dat houdt in dat er voorlopig geen dansavonden meer komen.
Drie jaar lang waren Harry en ik de huis-dj's op onze zaterdagavonden. Zeer gedenkwaardige nachtjes zaten daar tussen, magk wel zeggen. goed voor de verdere ontwikkeling van de mensenkennis, zeg maar.

Er viel een hoop commentaar te leveren op het café en haar bezoekers (occasionbar werd genoemd, ouder publiek en Bavaria-bier) maar gisteravond bleek toch maar weer wat die tent zo bijzonder maakte: de lokale ho- en bi-scene stond gebroederlijk/gezusterlijk te dansen met de gepensioneerde leraar, de uitgelaten allochtone scene en de gevluchte Oost-duitse die er elke avond vertoefde.
Aan de bar: de oud-burgemeester, de medewerkers van het Filmhuis en de mensen van de kunstzaal die achter het cafe gevestigd is.
Kleurrijker en toleranter hebben we ze niet in onze stad. Jammer dat dat weg is, maar ja, the times they are a-changing. Op 18 december om 16.00 opent de expositie met de foto's van "De laatste dagen van DaDa". Zie en overtuig jezelf..