We leven niet voor straf!

een mij bevriende vrachtwagenchauffeur bezigt deze term altijd als hij de ontspanning probeert te rechtvaardigen die hij na gedane arbeid zoekt.

Dat doe ik dan ook maar: na een absurde week van vijf werkdagen, vier vergaderavonden en een vol weekend activiteiten met de kinderen, moesten we er gisteravond even uit.
indrinken met een wijntje thuis (het hoosde nogal) en vervolgens hard fietsend naar de heerlijke taverne die Swaf heet.
De laatste restanten van mijn voetbalploeg zaten er nog (de ene wonderbaarlijk fris, de andere heb ik twee keer van de grond opgeraapt omdat het vierkant van de kruk voor hem een te klein oppervlak vormde gisteravond), het gecontracteerde metalbandje speelde zijn laatste twee nummerkes en het was een krap barretje vol aan bezoekers.

maar wát een avond weer: ge wel di ge gesprekken, een ontzettend knusse barman en hier en daar een witte versnapering zorgden ervoor dat er weer te weinig nacht zat tussen thuiskomst en wekker.
Maar tis zoas tis: we leven niet voor straf...