The Mastermind - Kelly Reichardt

The Mastermind op IMDb (6,5)
 The Mastermind op Moviemeter (3,10)

The Mastermind op Wikipedia

Wat een rare film! En dat bedoel ik in dit geval behoorlijk positief. Wat mij betreft wordt de film ten onrechte getypeerd als een misdaadfilm, zelf vond ik het een volbloed psychologisch drama waarbij je je - ná die bewuste misdaad- voortdurend afvraagt wat de volgende stap van de hoofdpersoon gaat zijn (en daarmee wáár de film naar toe gaat, waar de regisseur heen wil). Zelf ben ik een groot liefhebber van het schuchtere spel van Josh O'Connor. Als je daar niet tegen kunt, zul je hier een pittige dobber aan hebben. O' Connor draagt de film, doet dat subliem. Ik had hem graag wat vaker in beeld gezien met de ravissante Alana Haim, die hier in de rol van zijn vrouw teveel op de achtergrond blijft (in beeld dan he, voor de rest blijft ze bepalend voor het gedrag van onze hoofdpersoon James.

James is een sukkel. Op vele vlakken. Ten eerste beseft hij amper hoe gelukkig hij zich mag prijzen met een kordate echtgenote en twee intelligente zoons, waarvan één gaandeweg de film zeer aanhankelijk aan pappie blijkt. Ten tweede kent James geen successen: na zijn studie kunstgeschiedenis komt hij niet echt in die sector aan de bak, hij krabbelt nu wat inkomen bij elkaar met het maken van meubeltjes. We zien pas heel langzaam ontstaan wat James nodig heeft om uit dat benauwde leventje te ontsnappen: bij zijn veelvuldig bezoek aan het lokale museum bestudeert hij de waakzaamheid van de suppoosten en timet hij de tijd die nodig is om van de zalen naar buiten te komen. Juist ja, James heeft een kunstroof in gedachten, een die hem er financieel bovenop moet helpen. Nooit meer lenen, nooit meer schulden, nooit meer krabbelen. 
Hoewel de heist zeer knullig verloopt, slaagt ie wel. Het lijkt zowaar of het succes James enigszins toelacht. Lijkt, zeggen we terecht, want al snel komt de politie op zijn spoor nadat ze een van zijn helpers hebben gearresteerd. Het is over met het rustige gezinsleven, James moet in beweging komen om niet in de bak te belanden. Maar waarheen?

Met: Josh O' Connor, Alana Haim, Jasper Thompson, Bill Camp, Hope Davis

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Glass House - Daniel Sackheim

The Glass House op IMDb (5,8)
 The Glass House op Moviemeter (2,58)

The Glass House op Wikipedia

Altijd proberen op zoek te gaan naar een lichtpuntje als je een film beschrijft, BEGT. Valt niet altijd mee, zeker als de film volgens een dermate voorspelbaar stramien verloopt dat het amateuristisch wordt en de beoogde spanning helemaal niet komt. Maar goed: ik vond er een. Die heet: Stellan Skarsgard. Fijne acteur vind ik dat, omdat ie zo goed nukkig kan zijn en maar weinig middelen nodig heeft om sinister te worden. Daarvoor krijgt ie hier de vrije hand. Doe er uw voordeel mee. 

De tieners Ruby en Rhett Baker worden, na het dodelijk verongelukken van hun ouders, via een testament toegewezen aan het voogdijpaar Terry en Erin Glass. Zij waren goede bekenden van hun ouders en kennen de kinderen al van jongs af aan. Geluk bij een ongeluk, zegt u. MIS!

Al snel ontdekt Ruby dat haar voogden het mogelijk gemunt hebben op de financiële nalatenschap van haar ouders. Geld, dat Terry wil gebruiken om de schulden af te betalen die hij met zijn bedrijf opgebouwd heeft. Terry gaat ver, de kinderen raken steeds verder afgezonderd en opgesloten. Rhett is te jong om op te staan, maar Ruby heeft wel die mogelijkheid. Ze verzamelt bewijs en neemt actie.

Met: Leelee Sobieski, Stellan Skarsgard, Diane Lane, Bruce Dern, Trevor Morgan

Frankenstein - Guillermo del Toro

Frankenstein op IMDb (7,7)
 Frankenstein op Moviemeter (3,55)

Doorgaans bereid ik het schrijven van mijn filmrecensies eerst nog even voor: zoeken naar achtergrondinformatie over de film of juist over de acteurs dan wel regisseurs. In dit geval dook ik even in wat ik aan filmbeschrijvingen had gemaakt over de films van Guillermo del Toro. Welnu, uit beide spreekt dezelfde motivatie als ik nu beleefde bij het bekijken bij het - qua PR in ieder geval - succesvolle "Frankenstein". Het verhaal van the manmade monster is vele malen verfilmd en in boeken vervat - voor mij niet altijd reden om te gaan kijken - maar als Del Toro het aanpakt, weet je in ieder geval dat je visueel verwend gaat worden. En dat werkte nu opnieuw: ik stap met zevenmijlslaarzen door het dunne verhaaltje (vond de in twee delen uiteenvallende aanpak zelfs uitermate tegenvallend), ik kijk naar staaltjes acteerwerk (Mia Goth doet hier sterk werk, Oscar Isaac is fijn waanzinnig), maar vooral kijk ik naar het beeldwerk. Del Toro kan dat, dus dat helpt je wel door de 150 minuten heen.

De strenge opvoeding die Victor Frankenstein van zijn elitaire vader krijgt, heeft in ieder geval één groot voordeel: hij weet álles van het menselijk lichaam. Papa heeft de kennis er op bestraffende wijze ingestampt: Victor wordt - in tegenstelling tot zijn jongere broertje William - door papa hard aangepakt. Zodra Victor wees is geworden, verhuist hij naar Edinburgh om daar les te gaan geven. Niet per se uit interesse voor het onderwijs-vak, maar vooral omdat hij op de universiteit de kans krijgt om zijn anatomische kennis te vervolmaken. Hij toont aan je door middel van batterij-energie de spieren en de bloedsomloop van overleden mensen weer aan de praat kunt krijgen - zij het kortstondig. Hij krijgt bezoek van de gefortuneerde weldoener Harlander, die hem de kans geeft zijn theorieën verder te ontwikkelen. Frankenstein bouwt een laboratorium waarin hij uit de aangedragen lichamen van oorlogsslachtoffers een nieuw werkend lichaam moet scheppen. Dat lukt, maar we weten dat hij hiermee niet alleen een nieuwe mens, maar ook zijn eigen ongeluk heeft gecreëerd. Dit kan niet goed gaan.

Met: Oscar Isaac, Christoph Waltz, Jacob Elordi, Mia Goth, Felix Kammerer, Charles Dance, Lars Mikkelsen, David Bradley, Nikolaj Lie Kaas

FIN - song : Alexandre Desplat - Eternity/ Floating Leaf

A House Of Dynamite- Kathryn Bigelow

A House Of Dynamite op IMDb (6,4)
 A House Of Dynamite op Moviemeter (3,04)

A House Of Dynamite op Wikipedia

Zelf kan ik er altijd wel wat mee: films waarbij het zelfde verhaal meerdere keren verteld wordt, maar dan vanuit verschillende invalshoeken. Er zijn zelfs films waarbij de nieuwe vertelling steeds een ánder verloop weergeeft (neem het fantastische "Lola Rennt") maar dat is bij deze recente film van explosieve regisseuse Kathryn Bigelow niet het geval. Bigelow schonk ons eerder oa "The Hurt Locker" en "Zero Dark Thirty", heuse "all-american" verhalen maar die wel steeds op een iets andere manier worden verteld. Zo ook met deze: alsof er nooit een non-proliferatiepact is geweest, gaan we het weer eens ouderwets over nucleair wapengekletter hebben. Gordels om, we gaan tempo maken.

Het gebeurt opeens: ergens in de Stille Zuidzee (in wat Amerikanen "the Indo-Pacific" noemen) wordt een kernwapen gelanceerd. De Amerikaanse watchers hebben zitten slapen want ze zien het ding pas als het in de lucht is en koers zet richting VS. Is het Noord-Korea? Is het Rusland? Is het China? Niemand weet het, er is weinig tijd om dat middels een koortsachtig opgezet internationaal overleg uit te zoeken. Eerst moet maar eens gekeken worden of dat ding niet gewoon nog in de lucht onschadelijk gemaakt kan worden voordat het op het waarschijnlijke doel zal neerkomen: als het inderdaad de stad Chicago zal bereiken, zullen miljoenen slachtoffers vallen. Koortsachtige samenwerking is derhalve vereist.
Terwijl de minuten tellen, krijgen we vervolgens inzicht in wat er respectievelijk vanuit de Situation Room, het Pentagon en de op tournee zijnde president en zijn Helicopter One besloten kan worden. Niet alleen moet er worden ingegrepen op het snel naderende wapen, er moet ook besloten worden over terugslaan of niet, over "surrender or suicide", over de wereldwijde oorlog die over een paar minuten zijn aanvang zal nemen. Tijd om even te vergaderen is er niet, men moet handelen: druk druk druk, onmetelijke druk.

Met: Rebecca Ferguson, Idris Elba, Gabriel Basso, Jared Harris, Tracy Letts, Moses Ingram, Jason Clarke

FIN - song : Volker Bertelmann - No longer unimaginable

Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

Steve - Tim Wielants

Steve op IMDb (6,4)

Steve op Moviemeter (3,04)
 Steve op Wikipedia

U dacht natuurlijk al: wat is het hier stil! Dat klopt, BEGTje was er even tussenuit. Tripje naar een zonnig eiland, hetgeen de zinnen weer eens even geheel verzette. Toch lukte het ons nog om ook daar in ieder geval nog één filmpje mee te pikken. Weliswaar vanaf een tablet op het hotelbed- dus met een zeer andere filmbeleving dan gebruikelijk - maar de film maakte desondanks indruk. Mogelijk door een keur aan sterke acteurs (de onnavolgbaar goede Cillian Murphy stelt eigenlijk nooit teleur) maar zeker ook door het hypertense verhaal. Een verhaal dat niemand onberoerd laat: ik weet van anderen dat ze de film voortijdig stopzetten wegens te heftig en te druk maar als je daar doorheen bijt, krijg je een indrukwekkend jeugdzorg-verhaal te zien.

Steve is headmaster op een chique onderwijsinstituut. Het chique zit m in het gebouw en het landgoed waarop het zich bevindt, niet in de cliënten en niet in de vorm van voorbereiding op "nieuwe elite". Dat komt door de aard van de instelling: louter jonge cliënten die al een draaideurverleden hebben van zorginstellingen en zelfs gevangenissen. Het is min of meer een "laatste kans" scholing die men hier krijgt: als men het hier niet redt, rest alleen nog galg en rad, dan blijft alleen "de straat" nog over. 

De samenstelling van de leerlingengroep zorgt ervoor dat er de ganse dag een opgefokte sfeer hangt van schreeuwen en schelden, van knokken en intimideren. Gedrag dat niemand onberoerd laat, iedereen staat onder stress. Niet alleen de leerlingen dus, maar zeer zeker ook het docententeam. Er is door de overheid veel geld ingepompt om dit project te laten slagen, het lokale member of parliament komt dan ook een bezoekje brengen om te kijken welke vorderingen team en leerlingen maken. Steve is de zenuwinzinking nabij en slikt daar net iets te veel ondersteunende middelen voor. Al met al een cocktail van omstandigheden die bij de getroebleerde leerlingen nog een keer zo hard binnenkomen als bij de leraren, psychologen en begeleiders die tegen de klippen op proberen de school draaiende te houden én de leerlingen op een maatschappelijk pad te krijgen. We wachten op de explosie, op de katharsis.

Met: Cillian Murphy, Tracey Ullman, Emily Watson, Jay Lycurgo, Luke Ayres

FIN - song : Little Simz- Don't leave too soon (noot: de zangeres speelt ook een rol in deze film)

The Penguin Lessons - Peter Cattaneo

 The Penguin Lessons op IMDb (7,1)

The Penguin Lessons op Moviemeter (3,39)

The Penguin Lessons op Wikipedia

Een geweldige film dit. En toch: toch had ik een confronterende gewaarwording. Ik merkte namelijk dat ik weliswaar geamuseerd zat te kijken naar de altijd vermakelijke Steve Coogan maar ik merkte dat ik pas echt in de film kwam toen de film een wat socialere lading kreeg, toen er dus diepgang kwam. Het bracht mij het besef dat ik weliswaar makkelijk naar komedies kijk (immers: lachen kan gezond zijn) maar dat ik pas echt wat begin te voelen en te vinden als de film een maatschappelijker beeld gaat weerspiegelen. Het maakt deze film tot een voor mij belangwekkende, het maakt mijn waardering anders, het maakt dat ik deze film langer zal onthouden dan de wat meer gemiddelde komedie. 

1976, Argentinië. Het land staat op de rand van een militaire coup (een waarvan wij weten dat het daaruit voortvloeiende regime een te groot aantal jaren zal standhouden). Leraar Engels Tom Michell arriveert letterlijk met kanongebulder bij het college waar hij les zal gaan geven aan rijkeluiskindertjes. Tom krijgt aanvankelijk geen poot aan de grond bij de leerlingen, hij weet geen orde te houden. Dat verandert pas na een bijzonder uitstapje: als de school vanwege de ontwikkelingen in het land een weekje gesloten wordt, maakt Tom een uitstapje naar Uruguay. Hij ontmoet een vrouw, loopt met haar langs het strand en ontdekt daar - in een aangespoelde olievlek- een groep getroffen pinguïns. Een van de dieren leeft nog, de dame neemt het dier (én Tom) mee naar haar hotelkamer. Schoongewassen blijkt het plots een lief diertje. De dame laat Tom met het dier achter en zijn pogingen het dier weg te laten zwemmen, mislukken allemaal. Er rest hem geen andere uitweg dan het dier mee te nemen naar het college, naar zijn kamer. 

Het blijkt de ommekeer: niet alleen Tom hecht zich aan het dier, ook het personeel en uiteindelijk ook de leerlingen zijn allemaal gecharmeerd van de waggelaar. Eind goed, al goed, lijkt het. Niet dus: het nieuwe regime dringt verder op, een van de schoonmaaksters met wie Tom bevriend is, wordt opgepakt en verdwijnt. Apathisch ziet Tom het gebeuren, niets doet hij. Dat gaat natuurlijk niet lang goed: hij krijgt gewetenswroeging en moet laten blijken dat hij net zo begaan is met zijn omgeving als dat hij begaan is met een enkele aangespoelde pinguïn.

Met: Steve Coogan, Jonathan Pryce, Vivian el Jaber, David Herrero, Björn Gustaffson

FIN - song : Nick Drake- Northern sky

Gezien in : Cinema Oostereiland