Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jafar panahi. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jafar panahi. Sorteren op datum Alle posts tonen

vrijdag, augustus 31, 2018

3 Faces ( Se Rokh) - Jafar Panahi

3 Faces op IMDb
Alsof we 30 jaar terug gingen in de tijd. Broer, schoonzus en ik op een rij in een filmzaal van wat ik voor het gemak nog even een filmhuis noem. Iraanse en anderszins Aziatisch of Arabische films zagen we destijds bij de vleet. Het arthouse-genre zijn we trouw gebleven, de wereldcinema opent nog steeds deuren voor ons. Belangrijker nog dan het verhaal zijn in films als deze de blikken op een totaal andere wereld, een andere wijze van denken en een andere wijze van communiceren.

Ook bij deze werkt dat zo: jong meisje wil naar toneelschool, mag dat niet van haar ouders, ze wordt alvast voorbestemd aan een huwelijkspartner en haar leven zit op slot. Uit wanhoop stuurt ze een filmpje naar een van 's lands bekendste actrices dat ze zelfmoord gaat plegen omdat ze geen uitweg ziet in een benauwd en voorbestemd leven.
De actrice trommelt een bevriende regisseur op en ze gaan op zoek, de binnenlanden in, bergen op en af. Onderweg komen ze een wonderlijke stoet aan mensen tegen, in wisselende niveaus van gastvrijheid. Steeds dichterbij het dorp van het meisje komend, merken ze hoezeer de bevolking de vrijheidsdrang van het meisje veroordeelt.
Via via stuiten ze uiteindelijk toch op het jonge meisje, haar filmpje bleek geënsceneerd maar haar noodkreet daarom niet minder waar. Er ontstaat eerst boosheid en afstand, omdat de actrice vindt dat je zo niet met elkaar om gaat. Maar uiteindelijk zien de twee stadse gasten toch wel verklaringen voor het gedrag van het meisje. En proberen ze dat de familie en de dorpelingen duidelijk te maken.

Een relatief dun verhaal dat met veel thee en gesprekken overgoten wordt. Panahi geeft daarmee een inkijkje op een deel van de Iraanse maatschappij, waarin de ene helft de 21e eeuw in wil en de andere nog blijft hinken op eeuwenoude traditionele gedachten. Niets nieuws voor ons natuurlijk, maar als het je lukt om respectvol te kijken naar de beweegredenen van de andere kant, zie je een sterke (met Gouden Palm bekroonde) film die in sfeer doet denken aan sommige van de Kiarostami- films. Wij zaten prettig, de familie op een rij. Zij reizen over twee weken naar het Iraanse platteland, hun bril was nog weer anders dan de mijne.


Met: Jafar Panahi, Behnaz Jafari , Marziyeh Rezael


vrijdag, november 07, 2025

Yak Tasadef Sadeh (aka It was just an accident/Un simple accident) - Jafar Panahi

It was just an accident op IMDb (7,7)
 Yek Tasadef Sadeh op Moviemeter (3,65)

Un simple accident op Wikipedia

Iraanse film zijn nooit gemakkelijk, althans: de Iraanse films die het Westen bereiken. Doorgans een langzamer verteltempo dan we gewend zijn geraakt, doorgaans kleine menselijke vertellingen die in hun kleinheid juist symbool staan voor het grote verhaal erachter. Van de veelbekroonde regisseur Jafar Panahi (deze film won bijvoorbeeld de Gouden Palm in Cannes) is bekend dat hij een groot criticus is van het ayatollah-regime. Om die reden kon hij deze film dan ook niet (af)maken in zijn eigen land, hij week uit om dit verhaal alsnog te kunnen vertellen. Ik zag al andere films van Panahi, wist daarom ook dat ik niet teleurgesteld zou gaan worden. Opnieuw ging ik met ambivalente gedachten de zaal uit; arm volk, dat zij in hun prachtige land zo beknot worden door een repressief regime. Het Westen heeft Iran al jarenlang op de korrel, voor mij is het dan ook onbegrijpelijk dat we nu in bijvoorbeeld de VS precies dezelfde totalitaire dingen zien gebeuren. Repressief beleid heeft ongelooflijke impact op de levens van de gewone man. Ga er maar eens voor zitten, zie wat het met mensen doet.

Het jonge gezinnetje van Eghbal rijdt ogenschijnlijk vredig over de snelweg, totdat ze plots over een hobbel rijden. Een dier aangereden, zo blijkt, en dat heeft gevolgen voor hun rit: ze kunnen niet rechtstreeks naar huis maar moeten eerst langs de garage. Allemaal onschuldig, lijkt het, maar het krijgt grote gevolgen. Garagehouder Vahid namelijk hoort in zijn kantoortje boven aan de hinkende manier van lopen van de klant in zijn werkplaats dat deze man de folteraar moet zijn die in de volksmond "De Kreupele" is gaan heten. 

Alles komt weer boven bij Vahid en hij besluit tot actie over te gaan. Nadat zijn medewerker de auto van Eghbal heeft gerepareerd, volgt Vahid de man op diens weg naar huis. Wanneer Eghbal de volgende morgen zijn huis verlaat, sleept Vahid hem in zijn auto en rijdt naar de woestijn. Wraak is aanstaande! Nou ja, aanstaande, eerst wil Vahid zeker weten dat hij de juiste man voor zich heeft, daarvoor gaat hij informatie inwinnen bij een aantal bekenden. Uiteindelijk rijdt Vahid met vier mensen in zijn auto rond met een man van wie de meesten denken dat het hun beul is geweest. Ze willen hem wat aandoen, maar de stap naar geweld (en dus misdaad) is nog best groot. Daarvoor moeten ze het wel eerst eens worden met elkaar. Hoe? En wát? 

Met: Vahid Mobasseri, Mariam Afshari, Ebrahim Azizi

Gezien in : Cinema Oostereiland

zondag, februari 05, 2017

Taxi Teheran - Jafar Panahi

Taxi Teheran op IMDb (7,4)
Natuurlijk is deze film een veredelde versie van onze vroegere tv-reeks "Taxi". Om die reden snap ik mijn vrouw wel die tijdens het meekijken van deze film een aantal keren fronsend naar me keek. "Serieus, vind jij dit interessant?" wilde ze zeggen.
Ja, ik wel. Want ik probeer hier door de verhalen heen te luisteren. Ik heb de kennis dat deze regisseur in zijn eigen land onder een ban staat. Hij wordt gescreend en verhoord, hij heeft niet heel veel bewegingsruimte. En hij probeert het toch. Dát was voor mij de boodschap van de film: niet alle Iraniërs buigen voor de terreur van de angst.

Panahi is zelf de taxichauffeur in een lange rondrit door Teheran. Volk van allerlei pluimage krijgt hij in de auto. Van degene die vindt dat het regime niet repressief genoeg is en eigenlijk meer mensen zou moeten ophangen om een voorbeeld te stellen. Tot de beroofde zakenman die weet wie zijn overvallers zijn maar ze niet durft aan te geven, juist uit angst voor die repressie: ach, hij is wat kwijt maar moeten die mensen daarvoor opgehangen worden?
Van het schoolmeisje (zijn eigen nichtje) dat als schoolopdracht heeft om zelf een film te maken. Maar dat bij die opdracht wel een reeks aan do's en don'ts heeft meegekregen. Tussen alle regels door lees je hoe de bevolking met censuur omgaat, hoe men tussen al die dwang toch ook zijn eigen vrijheden zoekt.
Dat is voor mij voldoende om deze film interessant te vinden. Het is eerder een pamflet dan een speelfilm. Het is eerder manifest dan optekenend. Moedig van deze regisseur-onder-druk, die aan het eind ook netjes vertelt dat zijn film geen aftiteling mag laten zien, omdat hij niet door de screening van vertoningsregels komt.

Met Jafar Panahi.


dinsdag, maart 31, 2026

Ghahreman (aka A Hero ) - Ashgar Farghadi

A Hero op IMDb (7,5)
 A Hero op Moviemeter (3,41)

A Hero op Wikipedia

De ayatollah's, de kaliefs, de grootmoefti's. Ik vertrouw ze voor geen cent. Nog voor geen procent dáárvan vertrouw ik echter de VS die hun eigen sultan destructief over de wereld laten trekken. Genoeg politiek nu, maar het maakte dat ik met een bijzondere interesse deze film nog eens bekeek afgelopen week. Iran kent een sterke vertelcultuur, die ze ook in films massief tot uiting weten te brengen: een klein verhaal kan zo gedetailleerd in beeld worden gebracht dat de buitenlandse kijker er in kan lezen wat ie wil: dat het land vergeven is van de tradities, dat eer en familie belangrijk zijn maar dat over alles de strakke deken van controle en repressie is getrokken. We zagen dit in de films van Jafar Panahi, we zagen het in de films van vader en dochter Makhmalbaf, we zagen het in de eerdere film van regisseur Farghadi: omdat ze onder streng toezicht staan, kunnen ze amper buiten de lijntjes kleuren. Dat wíllen ze echter wel, verhalenvertellers als ze zijn. Dus verzinnen ze een verhaallijn die net zo makkelijk over een gewone arbeider kan gaan als over de familie van een belangrijke rechter. Normen en waarden staan voorop in die films, het is aan de kijker om er dwars doorheen te kijken en actualiteit aan de film te ontlenen. Leve de kleine man!

Bijgaand mijn recensie van april 2022: BEGT recensie "A Hero"

FIN - song : Bhijan Bhijani - Deldar e man

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...