Haar naam was Sarah- Gilles Paquet-Brenner

Veel geroemde film, massa's betraande gezichten na afloop van ons vorige filmfestival. Ik had m nog steeds tegoed, nu maar s gekeken.
Wellicht doet t feit dat ik m in twee delen keek ertoe, maar de film kwam bij mij niet dusdanig binnen dat ik me zwaar ontroerd voelde.

Verhaal is goed, boek was succesvol, Kirstin Scott Thomas kan n aardig robbertje spelen, maar toch kwam het geheel niet los.
KST speelt een moeder en journaliste, die via een stom toeval erachter komt dat haar werk in vermenging komt met de boze realiteit. Het artikel dat ze maakt over razzia's in het Parijs van 1942 leiden rechtstreeks naar het appartement dat haar man geërfd heeft. Diens (groot)ouders moeten er dus ingetrokken zijn nadat de oorspronkelijke bewoners richting concentratiekampen werden gestuurd.
Ze duikt erin, een spel van verwijdering en aantrekking begint als ze achter het levensverhaal van het jonge joodse meisje probeert te komen , dat eerst in "haar" appartement woonde.

U heeft hem al gezien, dus ik vraag u niet te oordelen. Bij mij een te mager zesje...