Haar hieraan voorafgaande films zag ik ook, ik verwachtte dus opnieuw een moeilijke avond tegemoet te gaan. Haar films zijn vooral ongemakkelijk voor de kijker, er wordt een behoorlijk appèl op je gedaan , ervaar t zelf svp (Guernsey, Brownian Movement).
Deze film heeft een vooruitgesnelde reputatie dat ie vooral stil is en bijzonder weinig dialoog bevat. Oke, tis geen Franse praatfilm, maar zo zwijgend vond ik m toch niet. Afgemeten teksten, dat wel. De Zeeuwse boer en zijn omgeving praten in korte , maar volop rake zinnen.
Boer Helmer woont met z'n stokoude vader in een boerderij, waar hij kleinvee houdt. Geen massabedrijf, nee echt een familieboerderijtje waarin je net de hele dag druk bezig bent.
Tussen het boeren door verzorgt Helmer zijn zieke vader , en we zien dat het wringt tussen die twee. Sterker nog: het piept en het knarst.
Ook de dagelijkse bezoekjes van de melkrijder hebben iets onafs, er wordt heel veel níét gezegd.
Pas gaandeweg de film komen oorzaak en gevolg aan de oppervlakte, en begint de film te ademen.
Sterke vertoning opnieuw, deze Leopold. En , nog veel sterker is het acteerwerk van Jeroen Willems. Van dat kaliber hebben we er weinig. En nu helemaal. Eeuwig zonde....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten