Naar mijn hart in ieder geval, maar ik ken er nog wel een aardig stel voor wie dit een film naar het hart is. Vooropgesteld dat je in de eerdere Coen Brothers-films de cynische humor kon waarderen. En vooropgesteld dat je de door de regisseurs gekozen muziek voor de soundtrack altijd een extra USP vond.
Is dat het geval, dan ga je je aan deze film geen buil vallen. Al deze ingrediënten zijn namelijk fors uitvergroot in wat hun eerste muziekfilm mag heten. Het gáát over een muzikant, over muziek maken en over leven van de muziek. De broertjes doen echter hun reputatie alle eer aan door de hoofdpersoon Llewyn Davis, een startend folksinger die hunkert naar een carrière, weer de hele film lang de meest bonte figuren te laten ontmoeten.
De concurrerende muzikanten (jaja, een zeer meevallende Justin Timberlake o.a.) , de managers en zaaluitbaters, de katten die hij steeds maar blijft tegenkomen, de gastgezinnen waarbij hij steeds na optredens op de bank crasht, de chauffeurs en medepassagiers die hij op zijn (lift)reizen ontmoet.
Honderd procent Coen, ga m gewoon doen!
Wij mochten hem in voorpremière zien, je bent alvast gewaarschuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten