Hoe noem je zo'n film: vriendelijk of lief? Luchtig wellicht?
Hoe dan ook, voor een maandagavond was het prettig vermaak. Niemendalletje over een dame die , we schrijven het jaar 1959, haar dorp wil ontvluchten om carrière te gaan maken als secretaresse (ja ja , dat kon toen nog!) .
Ze komt in dienst bij een stugge man die weigert contactuele openheid te geven maar wel ziet dat ze ontegenzeggelijke typiste-kwaliteiten heeft. Haar snelheid en foutloosheid brengen hem op het idee haar in te zetten in "typist of the year"- wedstrijden.
Naast het groeien in deze rol weet de ontwapenende Rose Pamphyle ( Deborah Francois, de Belgische actice die je zou kunnen kennen van "La tourneuse des pages" en "L'enfant) haar baas langzaam aan te ontdooien. Diens oorlogsverleden weerhoudt hem van al te open contact, maar stukje bij beetje verwordt hij van de stugge trainer in iemand met wie je het over dagelijkse zaken kunt hebben.
En Rose met de Bambi-ogen hoopt natuurlijk op meer , doet daarom haar best om al haar wedstrijden te winnen. Zodat ze hem overtuigt .
Zoals gezegd, niet veel om het lijf, maar overduidelijk vol vreugde geacteerd en dame hoofdrolspeelster is onverwacht leuk in haar doen en laten. Morgen weer vergeten, maar gisteren genoot ik er van!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten