Het verhaal van de allesverzengende liefde, maar dan wel op een geheel eigen manier verteld. En een onverwacht goede manier ook. Deze familiefilm (zaterdagavond met de dochters op de bank) pakte me verrassend in.
Jacob en Anna ontmoeten elkaar op de universiteit van Los Angeles. Hij studeert voor meubelontwerper, zij studeert literatuur. Ze vallen voor elkaar, als het spreekwoordelijke blok. Een blok dat een block wordt als Anna, Engelse van geboorte, de geldigheidsduur van haar visum overschrijdt , om maar langer bij haar vriendje te zijn.
Een bezoek aan haar ouders levert vervolgens een blokkade op bij de grens: ze wordt teruggestuurd naar Engeland, de geliefden worden door een oceaan gescheiden. Beiden pakken hun leven op, maar jeuk is erger dan pijn. Een spel van aantrekken en afstoten begint.
Het gemis is steeds voelbaar, de zucht naar verdergaan met het eigen leven ook. Het kost slachtoffers: beiden komen anderen tegen maar kunnen daar maar moeilijk een liefdesleven mee opstarten want één sms-je, een berichtje van de ander is alweer voldoende om te ervaren wie er voor elkaar gemaakt zijn. En je moet van goeie huize komen wil je Jennifer Lawrence als tijdelijke vriendin weer inruilen, nietwaar?
Erg knap aan de film is dat ie keurig speelt met de continue worsteling die de beide jongelingen ervaren, maar die dat ook op hun nabije omgeving projecteren. Verrassend knappe film.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten