Zondagavond, Naomi Watts-avond. Althans: gisteren op Film1. Toch thuis, dus kon ik deze even meepakken.
Het provocatieve uit de subtitel valt nogal mee, het "schokkende" aan deze film is dat ie handelt over twee jeugdvriendinnen die allebei een zoon krijgen, die zoons worden vrienden maar die zoons worden vervolgens allebei verliefd op een oudere vrouw. Namelijk: op de moeder van hun vriend.
Dwarslijnen en kruisverbanden dus.
Die lijntjes en kruisjes maken het verhaal prettig gecompliceerd, continue ontwikkelt zich een moreel besef dat het zo echt niet kan om vervolgens stiekem via een achterdeur toch weer weggewimpeld te worden vanwege het zegepad der lusten.
Het allerbeste aan de film is het steeds verschuiven van moralisme: wat in beginsel veroordeeld wordt door de ene moeder of door de andere zoon, wordt vervolgens simpelweg onder een "oog om oog" principe alsnog door deze omarmd. Waarop dan weer een veroordeling volgt etcetera.
Hoe lang kan dat goed gaan in deze kleine, ahum, gemeenschap??
Steekt knap in elkaar. Niet hardstikke goed, maar redelijk onderhoudend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten