In al z'n simplisme een zeer goede film. De hele steriele manier waarop de hoofdrolspeler gevolgd wordt, pakt je gaandeweg de film steeds meer beet. Ijslands, dat zegt wellicht al voldoende over de ingetogen acteurs , het kalm vertelde verhaal en de nuchter uitgelegde onderlinge verstandhoudingen.
Op de Westmaneilanden (een archipelletje nabij IJsland) heeft de bevolking zich weer herpakt na een ontruiming wegens vulkaangevaar enkele jaren geleden. Huisvrouwen zijn weer huisvrouwen, vissers zijn weer vissers en drinkebroers zijn drinkebroers.
Gulli is een kalme, dikkige man. Hij heeft een heimelijke liefde op het eiland wonen, maar durft haar slechts van een afstand te aanschouwen. Liever drinkt hij met zijn maten die hem ook nog eens vergezellen op de boottochten die hij als visser op de zeeën in de omtrek maakt.
Bij een van de tochten strandt en zinkt het schip. De vijf opvarenden raken te water in stormweer en beginnen een ongelijke strijd met de elementen: koud en hoog water, lange afstand naar de kust en invallende nacht. Uiteraard nemen de krachten af en één voor één verliest Gulli zijn vrienden.
Dit deel , waarin hij in de nacht tegen meeuwen praat om ze te vertellen wat hij nog zou doen als hem nog 1 extra levensdag gegeven zou worden, is het sterkste deel van de film. Levensecht geacteerd, de naderende ondergang is bijna voelbaar.
Echter, als enige weet Gulli de kust te bereiken alwaar hij overigens niet geloofd wordt: wel dat de boot gezonken is, maar dat hij de zwemtocht overleefd heeft vanwaar hij zegt dat het ongeluk gebeurd is: dat gelooft niemand. Te koud, te ver, te lang: geen normaal mens zou dat overleven.
Boeiend is de film, innemend ook. Wel enig arthouse-uithoudingsvermogen vereist, in dat geval een aanrader.
"Gebaseerd op ware gebeurtenissen" en zo voort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten