Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jude law. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jude law. Sorteren op datum Alle posts tonen

zondag, december 18, 2016

Spy - Paul Feig

Spy op IMDb (7,1)
Ja, dat leest u goed. Een 7,1 op IMDb! Dat is goed, niet veel films halen dat gemiddelde.
Het komt ongetwijfeld door de tongue-in-cheeck humor die er in zit. Want dat maakte deze niemendal draagbaar, er zitten momenten in dat je een glimlach niet kunt onderdrukken ondanks dat je alles al mijlenver van tevoren voelt aankomen. Dondert niet, voor plat vermaak is dit ok.

Law. Jude Law. Die speelt in deze film Bradley Fine, een soort James Bond. Echter, hij kan zijn moorddadige activiteiten niet succesvol doen zonder de continue steun van zijn assistente Susan Cooper. Susan is een gezette tante (filmtype "gezelligerd") die hem bij al zijn acties met raad en daad bijstaat. Middels een oortje en een beeldscherm zijn ze met elkaar verbonden bij alle operaties.
Dat gaat goed totdat de spion tegen een Oostblok-bende aanloopt die kernwapens wil verhandelen. Voor het oog van Susan wordt Fine door de Bulgaarse schone omgebracht. De dienst is in rouw, maar er moet nog steeds iemand gevonden worden die de nucleaire terroristen kan bestrijden. Susan werpt zich op, maar iedereen moet een beetje gniffelen. Ze is niet het prototype afgetrainde geheimedienst-medewerker. Haar motivatie om de dood van Fine te wreken is echter geloofwaardig en ze krijgt het voordeel van de twijfel.
Ze trekt naar Europa en er gebeuren vervolgens grappige dingen. Want ze is natuurlijk een stuntelspion. Met een goed hart en een blakend enthousiasme. Maar is dat genoeg om de hardcore misdadigers aan te pakken?

Met Melissa McCarthy, Jude Law , Rose Byrne , Miranda Hart


zaterdag, mei 10, 2025

Genius - Michael Grandage

Genius op IMDb (6,5)
 Genius op Moviemeter (2,77)

Genius op Wikipedia

Toen ik van de week "Devil's Knot" een tweede kijkbeurt gaf, concludeerde ik dat de film niet heel bijzonder was maar dat er toch wel een ferm lichtpunt in zat: Colin Firth! Wat een acteur is dat, wat een geweldige mimiek en dito blik heeft de man toch: angst en lef, gelatenheid en gedrevenheid; het zit allemaal in zijn spel. Ik kan dan zo 123 ook niet echt een slechte rol van hem opnoemen. Slechte films waarin hij zat, maar meestal weet hij het gemiddelde toch nog steeds omhoog te krikken. Fenomenaal was hij in "Supernova", wat mij betreft een van de mooiere films van de laatste 10 jaar. 

Hoe dan ook, deze overdenking inspireerde mij tot het opnieuw bekijken van deze film, die ik toch nog op de schijf had staan. Een hyperirritante Jude Law (hoort bij de rol hoor, dat doet ie goed) komt tegenover de bedachtzame, intelligente en ervaren Firth te staan. De twee maken iets in elkaar los.

Hierbij mijn recensie van destijds: BEGT recensie Genius april 2018

Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Laura Linney, Vanessa Kirby, Guy Pearce, Dominic West

FIN - song : Adam Cork - Requiem / Dear Max

zondag, maart 08, 2026

The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

maandag, december 07, 2015

Dom Hemingway - Richard Shepard

Dom Hemingway op IMDb
Tweede film was ook niet best, maar iets beter te dragen. Heet dit een misdaadkomedie? Zo een waarin de crimineel overgekarikatureerd is als "ruwe bolster, blanke pit" en zo?

Jude Law speelt een crimineel die vrijkomt na 12 jaar in de bak. Maar....hij heeft niet gelekt, hij heeft niets verklapt. Hij rekent op een beloning en reist af naar het Franse landhuis van zijn toenmalige opdrachtgever. Inderdaad krijgt hij een forse som geld, maar bij het vieren van dat heuglijke moment gaat het mis. Het gezelschap verongelukt en in de verwarring gaat de vriendin van de grote baas er vandoor met het geld van Dom (ja sorry, die naam had ie echt in de film).
Hij probeert - terug in Engeland- contact te zoeken met zijn dochter omdat hij die zo verwaarloosd heeft in de jaren intern. Ze wil niks van hem weten, maar haar zoontje vindt de nieuwe opa wel leuk.

Nou ja, twaalf ambachten en dertien ongelukken verder komt er iets van toenadering. Zoiets.

donderdag, januari 08, 2026

Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas



FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

dinsdag, februari 18, 2014

Contagion - Steven Soderbergh

Contagion op IMDb
Zelfs als de regisseur Steven Soderbergh heet, blijft een rampenfilm een rampenfilm. Dan maakt het dus niet uit of je "Sex, lies & Videotape" , "Erin Brokovich" of Oceans 11 tm 13" hebt gemaakt , je moet je toch een beetje aan de wetten van het genre houden.
Er gebeurt dus iets erg, het loopt uit de hand, wijze mensen buigen zich erover, ondertussen ontstaat paniek en vervolgens moeten die wijze mensen de bange bevolking stukje bij beetje gaan helpen.

Hier is t een mysterieuze besmetting, die binnen een of max twee dagen dodelijk is. Via vleermuizen op varkens , via varkens op mensen, via mensen op andere mensen in andere werelddelen. De vermenigvuldigingfactor (R0 genaamd) is hier aanvankelijk 2, maar schiet al snel door naar 4 resp 6. Dat betekent dat miljoenen mensen op aard er aan zullen bezwijken.
Het ontstaat in Macau/HongKong, via de wereld overvliegende reizigers zit het al gauw in de VS en Europa etcetera.
De wijze mensen (Kate Winslet, Laurence Fishburn, Marion Cotillard o.a.) ontmoeten uiteraard tegenstand van de pers (Jude Law ) of van criminelen. Maar gaandeweg ontstaat er een serum, gaandeweg wordt de pandemie ingedamd.

Wat de film goed doet, is aantoonbaar maken dat er elitaire keuzes gemaakt worden door de ontwikkelaars van het tegengif: eigen volk eerst? Of toch maar de boel stoppen daar waar het het ergst is? Verder is het een rampenfilm als vele andere

maandag, april 02, 2018

Genius - Michael Grandage

Genius op IMDb (6,5)
Er zijn van die films waar je niet doorheen lijkt te komen, die je dan maar opknipt. Deze keek ik ook in twee delen. Achteraf komt dat vooral door de trage aanloop want gaandeweg wordt dit een heel interessante film.
De film is een ode aan het schrijverschap , maar meer nog is het een ode aan de editor, de eindredacteur. Max Perkins is er een. En een hele goeie. Hij werkt met "the great novelists" : Scott Fitzgerald en Ernest Hemingway leggen hun ruwe werken bij hem neer, waarna hij gaat schuren en schaven om er een coherenter boek van te maken. Bescheiden en op de achtergrond voert hij zijn werk uit, de bepalende finesses in de zinnen leggend. Zijn wereld komt op de kop te staan wanneer een nieuwe schrijver zich aandient: Thomas Wolfe.
Wolfe is in alles een tegenpool van Perkins: hij leeft het leven ten volle, is inconsequent in meningen en gevoelens en heeft een obsessieve dwang tot schrijven. De hele dag door maakt hij zinnen, plakt woorden aan elkaar en schrijft kisten vol met tekstvellen. U snapt: het is aan Perkins om een beetje samenhang te creëren en Wolfe op het juiste pad te houden om het altijd moeilijke "tweede boek" te realiseren. Dag en nacht zijn de mannen samen bezig: Wolfe fabulerend en declamerend, Perkins schrappend en corrigerend. Hun beider privé-levens lijden eronder, relaties staan onder druk.
Maar het komt er. Het tweede boek wordt juichend ontvangen en Wolfe wordt overmoedig. Hij haalt uit naar andere schrijvers, waant zich een ware held en ziet niet in hoeveel pijn hij de bescheiden Perkins daarmee doet. Steeds meer komen de beide mannen tegenover elkaar te staan. Een breuk is onvermijdelijk, ze zijn op ramkoers.

Met: Colin Firth, Jude Law, Nicole Kidman, Guy Pearce, Laura Linney , Dominic West

zaterdag, april 27, 2019

Closer- Mike Nichols

Closer op IMDb (7,3)
Voor een deel dezelfde cast als de film die ik gisteren zag, alleen is deze film 14 jaar ouder. Maar an sich nog goed te doen, deze.

Mislukte schrijver schiet te hulp als losbandig zwervend meisje wordt aangereden door een taxi. Zodra ze het ziekenhuis verlaten hebben, begint het aftasten. Met succes natuurlijk, de twee krijgen een relatie.
Wanneer hij enkele jaren later een boek schrijft over zijn ervaringen met deze dame, ontmoet hij op een fotosessie tegen een prachtige fotografe aan. Hij voelt spanning tussen hen, bouwt het zelfs nog een beetje op. Een vluchtige kus, maar verder kan en mag het niet gaan. Toch komt zijn vriendin erachter, hetgeen ze in de eerste de beste ontmoeting met de fotografe ook ter confrontatie opwerpt.
Een tweede man komt het verhaal binnen door dubieuze internet-activiteiten van de schrijver: om fotografe Anna een loer te draaien, geeft hij zich voor haar uit op een sexsite en organiseert een ontmoeting tussen zijn chatpartner en Anna. Maar die pakt anders uit: ze vinden elkaar toevallig (in het) echt leuk en beginnen een relatie.

Volgt u het allemaal nog? U kijkt naar een vierhoeksrelatie, waarbij steeds de zijden worden verlegd. Een puzzeltje dus, deze film. Met goed acteerwerk, vooral dat van de dames.

Met: Natalie Portman, Jude Law, Julia Roberts, Clive Owen

Vox Lux - Brady Corbet

Vox Lux op IMDb (6,0)
Drie films in één. En dat is in dit geval geen compliment, daarvoor zijn de verschillende delen te wisselvallig. Wij vroegen onszelf bij het verlaten van de zaal af waar we nu precies naar gekeken hadden? Het was niet specifiek een drama over een school-shooting. Het was ook niet het drama over de wordingsgeschiedenis van een gekweld (en kwellend) artieste. Net zo min was het een registratie van het sterrendom van diezelfde zangeres, die moeiteloos zalen van 30.000 mensen inpakt. En eigenlijk was het dat alle drie ook wél. Als het de bedoeling is geweest van regisseur Brady Corbet om te verwarren, dan is ie daarin volledig geslaagd. Zoals hij ook geslaagd is in zijn poging om de kijker te overtuigen van zijn filmische kwaliteiten (de cameravoering is indrukwekkend en vaak verrassend).
Het eerste deel van de film sprak mij veruit het meeste aan. Het heftigste deel , wellicht daarom. Op radicaal directe wijze vallen we het leven binnen van Celeste, een op dat moment 14-jarig meisje dat een bloederige schietpartij op haar school ternauwernood overleeft. Ze verwerkt haar ervaringen in het schrijven van een lied, dat ze bij de eerste wake ten gehore brengt. De pers duikt erop, ze gaat viral en de eerste pushberichten van de muziekindustrie dienen zich aan. Plaatje maken, clippie maken en optreden maar. Ze wordt een succesvolle tienerster.

Deel 2 springt naar 17 jaar later, Celeste is nu 31 en is een wereldster. Helaas is ze evenredig met haar toenemende roem ook toenemend onhandelbaar geworden. Een vreselijk mens, onmogelijk in de omgang, onredelijk naar haar dan 14-jarige dochter, onredelijk naar haar zus, onredelijk naar haar manager. Ze is in voorbereiding op een wereldtournee wanneer elders in de wereld een terroristische aanslag wordt gepleegd op strandgasten. De daders dragen daarbij een masker dat Celeste in een van haar wereldberoemde clips toonde. Uiteraard is ze geschokt, maar ze heeft moeite om dat onder woorden te brengen naar de smullende pers.

Deel 3 is het deel van de start van haar tournee, die ze aftrapt in haar oude woonplaats. Precies, die plek van de schoolaanslag. Veel van de verwrongen persoonlijkheid van de dame, die overigens heel sterk wordt neergezet door Nathalie Portman, komt bij het concert uiteindelijk naar buiten. Narcisme, ongelukkigheid, eenzaamheid, arrogantie, maar ook drive en creativiteit. Het is aan de kijker om toe te laten of men sympathie voor dit mens kan opwekken.

Met: Nathalie Portman, Jude Law, Raffey Cassidy, Jennifer Ehle, Stacy Martin


zondag, september 01, 2019

A Rainy Day In New York - Woody Allen

A Rainy Day In New York op IMDb (7,0)
Zelf behoor ik tot de voorstanders. Altijd haal ik er wel iets uit, wanneer er een nieuwe Woody Allen- film verschijnt. De man kan nu eenmaal geweldig verhalen vertellen, is een meester in het mengen van dialogen en heeft bovendien een goede neus voor fris acteertalent. Kom bij mij dus niet met aan met de mening dat Woody Allen "niet meer kan" of "er niet meer toe doet": ik ga toch kijken. Blij fietste ik gisteravond bij de cinema weg, ik was weer anderhalf uur bijzonder goed vermaakt.

Op een licht elitaire, doch behoorlijk landelijk gelegen universiteit worden Ashleigh en Gatsby (daar begin je al, wat een fijne voornamen toch) een stelletje. Beiden zijn ze van goede komaf maar toch zijn ze tamelijk verschillend: Ashleigh is bleu en tamelijk wereldvreemd, daardoor overigens ook zeer fris. Gatsby is een aankomend intellectueel: veel kennis, veel verhalen , artistieke inslag en een romantisch wereldbeeld.
Wanneer Ashleigh de kans krijgt om voor haar studie in Manhattan (!) een interview te doen met een fameus regisseur (toevallig haar favoriete), biedt Gatsby aan er een lang weekend van te maken in zijn geboortestad. Na dat uurtje interviewen zal hij dan de kans krijgen om haar de hoogtepunten, nee: zíjn hoogtepunten van de stad te laten zien. De pianobar, de musea , de net niet poshe hotels. Plan maakt enthousiast maar alles zal anders lopen.
Terwijl Ashleigh van de ene situatie in de andere belandt en een keur aan hotemetoten uit de filmwereld ontmoet, moet haar vriendje de tijd volmaken met dolen door de stad. Waarbij hij overigens ook wat bijzondere ontmoetingen doet : oude schoolvriendjes, maar ook het zusje van zijn eerste verkering, die inmiddels het ugly duckling-stadium duidelijk voorbij is. Zelfs het bezoek aan zijn ouders, dat Gatsby zo hevig probeerde te vermijden, vindt plaats. Op een tamelijk verrassende manier overigens.
 Er is regelmatig telefonisch contact tussen Ashleigh en Gatsby, maar het lukt ze maar niet om weer met elkaar af te spreken. Een enerverende dag voor beiden, een dag die alles zal veranderen.

Genoten heb ik, naast het script ook van het uitstekende spel van een verrrassende Elle Fanning en een intrigerende Timothee Chalamet. Wonderkinderen , zou ik bijna zeggen. Wat mij betreft is "A rainy day in New York" een aanbeveling voor de ongecompliceerde filmliefhebber.

Met : Timothée Chalamet, Elle Fanning, Jude Law , Selena Gomez, Liev Schreiber

vrijdag, oktober 02, 2020

The Nest- Sean Durkin


The Nest op IMDb (6,6) 

Voorspelbare maar daarom nog niet verkeerde thriller. Een gevalletje "schone schijn". 

Jaren 80, VS. Rory is een succesvol zakenman geweest die met zijn goede deals miljonair geworden is. Maar dat is inmiddels al even terug, er dreigt een beurscrisis en de kansen keren. Hij denkt in Engeland meer kans te maken bij zijn oude werkgever en probeert zijn vrouw Allison over te halen hun luxe leven in dat Amerikaanse droomhuis achter zich te laten en naar Engeland te trekken. Nou vooruit, met de nodige weerzin trekken ze met hun twee kinderen (zoon uit hun gezamenlijk huwelijk, dochter uit een eerdere relatie van haar) naar Surrey op het Engelse platteland.

Het lijkt alsof Rory de zaak aardig voor elkaar heeft: een prachtig , (veel te) groot landhuis heeft hij gevonden waar Alison haar eigen manege zal kunnen opstarten. De kinderen gaan naar "posh schools", hij maakt zijn opwachting bij de dure lunches en feestjes in London. Het blijkt allemaal op drijfzand gebouwd. 

Allison ontdekt dat als eerste , wanneer een cheque voor de manege-bouwende bouwvakkers ongedekt blijkt. Kort daarop vraagt Rory haar om geld om de tijd te overbruggen totdat zijn eerste grote financiële klapper gaat plaatsvinden: "hij komt eraan, schat, echt. Hij komt eraan".

Allison kan moeilijk leven met de zaken die Rory voor haar verborgen houdt, het kost haar moeite om daarmee te aarden in het voor haar vreemde land. Langzamerhand wordt het een kwestie van "everything falls apart. And more..". Het gezin, de relatie, hun leventje: alles staat onder enorme druk en de aankomende klap is al hoorbaar.

Met : Jude Law, Carrie Coon, Oona Roche, Charlie Shotwell




zondag, september 28, 2014

Alfie - Charles Shyer

Alfie op IMDb
Te gemakzuchtige remake van jaren 60-film. Toen Michael Caine, nu Jude Law. Dat is natuurlijk al inleveren, maar ook voor het overige kiest de film voor teveel gemakzucht. Terwijl het verhaal an sich voldoende introspectie in zich heeft om goed over het voetlicht te worden gebracht.

Alfie is vrouwenversierder, nog net niet van beroep. De hele film door is er een tweestrijd aan de gang tussen het ongedwongene van nieuwe scores en de hang naar zekerheid en bestendigheid.
Totaal verschillende vrouwentypes passeren, maar Alfie lijkt steeds dezelfde te blijven.
Totdat de twijfel toeslaat, jazelfs de afwijzing. Alfie ziet dat ie mensen kwetst met zijn levenswijze: vrouwen, collega's en vrienden. En beklaagt zich daarover.

Had beter gekund.

maandag, juni 06, 2022

The Rhythm Section - Reed Morano


 The Rhythm Section op IMDb (5,4)

The Rhythm Section op Moviemeter (2,58)

Recht-toe-recht-aan wraakthriller die er net aan een voldoende uit sleept. 

Na het gruwelijke vliegongeluk waarbij haar complete familie is omgekomen, is het leven van Stephanie Patrick een puinhoop geworden. Ze kan zich nauwelijks staande houden, verzuipt zich in drugs en prostitutie. Totdat op een dag een klant verschijnt die zegt alleen maar te willen praten. Deze man, Keith Proctor, genaamd vertelt Stephanie dat haar ouders en al die anderen niet zijn omgekomen bij een ongeluk maar bij een daadwerkelijke aanslag: aan boord bleek een man te zitten waar de internationale criminaliteit het op gemunt had. 

Stephanie raakt nog meer van slag dan ze al was, maar besluit toch met Proctor in gesprek te gaan. Steeds meer wordt het haar duidelijk dat er inderdaad misdadigers achter deze massamoord zitten en dat Proctor een aardig eind op weg is dit geheim te ontrafelen. Ze hoort van financiers, van bommenmakers en van de mysterieuze B. , die nauw met Proctor samenwerkt. Wanneer ze Proctor op een dag vermoord aantreft, weet ze zowel wie daar achterzit als dat zij zelf de volgende zal zijn. Ze gaat op zoek naar B. 

Deze verbergt zich in  - daar zijn de weer - de Schotse Hooglanden en blijkt heel niet blij met de bemoeienis van Stephanie. Hij houdt haar een harde spiegel voor: als ze echt wil meehelpen deze zaak op te lossen, zal ze zichzelf van drugswrak moeten omvormen tot getrainde moordmachine. Hij helpt haar, de opleiding is bikkelhard, maar uiteindelijk komt het moment dat Stephanie als een volleerd hitwoman klaar is om de gehele malafide terreurorganisatie ter verantwoording te roepen. 

Met : Blake Lively , Jude Law , Raza Jaffrey , Sterling K. Brown

  FIN - song : Sleigh Bells - Where did you sleep last night

vrijdag, september 27, 2024

Firebrand - Karim Ainouz

Firebrand op IMDb (6,2)
 Firebrand op Moviemeter (3,08)

Toen de lichten aan gingen in de zaal, was ik er nog niet helemaal uit: was dit nou heel goed, gewoon goed of had ik naar een haperende film gekeken die gewoon te laat op gang kwam? Filmhuiscollega's die ik bij de uitgang sprak, waren heel lovend. Dat moest bij mij nog groeien (en is -een ochtendje later- inmiddels ook wel gegroeid, bovendien werd er door de hoofdrolspelers sterk geacteerd. Ruime voldoende dus.

Uit de vroegere geschiedenislessen kennen we haar man (Hendrik de Achtste) als een wrede heerser, een overdreven masculiene tiran die zich- voordat zij aan het hof kwam - al van meerdere van zijn echtgenotes had ontdaan. Onthoofding, brandstapel, andere gruwelijkheden: Hendrik poetste zijn minder geslaagde huwelijken met grofheden de geschiedenis in. Bij haar, bij Katherine Parr, is het echter anders.

Ze is een sterke vrouw, eigen mening and all, die niet bang is voor de brute koning omdat ze weet dat ze een heel sterk pluspunt heeft: ze is als een moeder voor alle kinderen uit zijn eerdere huwelijken. Daaruit moet zijn troonopvolger naar voren komen, dus Hendrik weet dat ie de zachtheid en pedagogische kwaliteiten van Katherine hard nodig heeft. Sterker nog: wanneer hji ten oorlog moet en het paleis moet verlaten, benoemt hij Katherine tot regentes. Dit zeer tot onvrede van zijn hofhouding, vooral van zijn hoogste bisschop, omdat die Katherine's vrijgevochten ideeën vrezen. Ze achten haar een ketter, een radicaal die heult met de religieuze vrijdenkers die het land steeds meer bevolken.

Ze denken dat overigens niet onterecht want Katherine zoekt contact met de rebelse geestelijk leider Anne Askew. Een gevaarlijk contact, zo zal blijken wanneer Hendrik gewond terugkeert aan het hof: de verwondingen aan zijn been blijken niet goed te behandelen, hij moet zich voorbereiden op een pijnlijk einde. Logischerwijze zou Katherine daarna op de troon moeten komen, maar daar willen de intriganten aan het hof een stokje voor stekken. Bisschop Gardiner slaagt erin de koning tegen Katherine op te zetten, ze moet vrezen voor haar leven.

Met: Alicia Vikander, Jude Law, Junia Rees, Sam Riley, Eddie Marsan, Erin Doherty, Simon Russel Beale

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Firebrand

Noot: bij de aftiteling werd ik nog even aangenaam verrast toen plots de klanken van "Down by the water" van PJ Harvey opkwamen. Tja, het ging immers over sterke vrouwen ;-]

Gezien in : Cinema Oostereiland

vrijdag, april 03, 2020

Contagion - Steven Soderbergh

Contagion op IMDb (6,7)
Zelden schreef een recensie zich zo makkelijk als voor deze film. Eigenlijk had ik een link naar een digitale krantenpagina hier kunnen plakken, dat zou volstaan. Want deze film uit 2011 (!!) beschrijft stap voor stap het scenario van een pandemie. Ook in deze film begint het via een besmetting in China (nou ja, het meer mondaine Hongkong-deel daarvan) , ook hier blijkt het virus via dieren in het eten van mensen zijn terecht te zijn gekomen. Ook hier blijkt de luchtvaart vervolgens dienst te doen als verspreider. Ook hier blijkt hoe vaak mensen met elkaar in contact komen, hoe vaak ze deurknoppen en glaswerk aanraken en hoe vaak iedereen zijn of haar gezicht aanraakt.

In de film draait het om MEV-1, een hypersnel verspreidend en ook hypersnel lethaal virus waartegen op dat moment nog geen medicijn beschikbaar is. Een jonge vrouw loopt het op in een casino in Macau, Hongkong en vliegt vervolgens via Chicago (waar haar minnaar woont( terug naar Minneapolis naar haar gezin. Daar besmet ze haar zoontje, waarop voor beiden de verschijnselen razend snel toenemen, met dodelijk gevolg. Ook in Hongkong en in Chicago grijpt het om zich heen, waardoor er al drie brandhaarden zijn die gestaag aan hun uitbreiding werken. De medische wereld begint een koortsachtige (sorry) zoektocht naar een medicijn, waarbij uiteraard commerciële en nationalistische belangen beginnen op te spelen. (Ja ja, net als nu).
Heel veel van deze film is realiteit geworden, maar gelukkig voor ons heeft film ook een stukje irrealiteit nodig. Zo ernstig snel als MEV-1in de film is het corona-virus niet, zo opgefokt hysterisch en egoïstisch als in de film is de bevolking nog niet: wij kennen nog geen plunderingen en overvallen in de zoektocht naar eten en medicijnen. Maar ik geef toe: het hoeft niet lang te duren of de eerste tekenen van moreel verval sluipen erin. Dat maakt deze film op bijzondere wijze duidelijk.

Met : Matt Damon, Laurence Fishburne, Marion Cotillard, Jude Law, Kate Winslet, Gwyneth Paltrow, Jennifer Ehle

dinsdag, maart 03, 2026

The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...