The Mastermind - Kelly Reichardt

The Mastermind op IMDb (6,5)
 The Mastermind op Moviemeter (3,10)

The Mastermind op Wikipedia

Wat een rare film! En dat bedoel ik in dit geval behoorlijk positief. Wat mij betreft wordt de film ten onrechte getypeerd als een misdaadfilm, zelf vond ik het een volbloed psychologisch drama waarbij je je - ná die bewuste misdaad- voortdurend afvraagt wat de volgende stap van de hoofdpersoon gaat zijn (en daarmee wáár de film naar toe gaat, waar de regisseur heen wil). Zelf ben ik een groot liefhebber van het schuchtere spel van Josh O'Connor. Als je daar niet tegen kunt, zul je hier een pittige dobber aan hebben. O' Connor draagt de film, doet dat subliem. Ik had hem graag wat vaker in beeld gezien met de ravissante Alana Haim, die hier in de rol van zijn vrouw teveel op de achtergrond blijft (in beeld dan he, voor de rest blijft ze bepalend voor het gedrag van onze hoofdpersoon James.

James is een sukkel. Op vele vlakken. Ten eerste beseft hij amper hoe gelukkig hij zich mag prijzen met een kordate echtgenote en twee intelligente zoons, waarvan één gaandeweg de film zeer aanhankelijk aan pappie blijkt. Ten tweede kent James geen successen: na zijn studie kunstgeschiedenis komt hij niet echt in die sector aan de bak, hij krabbelt nu wat inkomen bij elkaar met het maken van meubeltjes. We zien pas heel langzaam ontstaan wat James nodig heeft om uit dat benauwde leventje te ontsnappen: bij zijn veelvuldig bezoek aan het lokale museum bestudeert hij de waakzaamheid van de suppoosten en timet hij de tijd die nodig is om van de zalen naar buiten te komen. Juist ja, James heeft een kunstroof in gedachten, een die hem er financieel bovenop moet helpen. Nooit meer lenen, nooit meer schulden, nooit meer krabbelen. 
Hoewel de heist zeer knullig verloopt, slaagt ie wel. Het lijkt zowaar of het succes James enigszins toelacht. Lijkt, zeggen we terecht, want al snel komt de politie op zijn spoor nadat ze een van zijn helpers hebben gearresteerd. Het is over met het rustige gezinsleven, James moet in beweging komen om niet in de bak te belanden. Maar waarheen?

Met: Josh O' Connor, Alana Haim, Jasper Thompson, Bill Camp, Hope Davis

Gezien in : Cinema Oostereiland

The History of Sound - Oliver Hermanus

The History of Sound op IMDb (6,9)
 The History of Sound op Moviemeter (3,48)

The History of Sound op Wikipedia

Hoewel de trailer me enigszins op het verkeerde been had gezet (ik verwachtte een Alan Lomax- achtige muziekhistorische film te gaan zien), wist ik natuurlijk al vooraf dat ik heel tevreden de zaal uit zou gaan. Immers, nu Daniel Day-Lewis al een tijdje met de VUT is gegaan, wordt er gestreden om de vacante plaats van "beste acteur van het moment". Twee van de zeer gerede kandidaten daarvoor worden in deze film verenigd, en hoe: de rijzende ster Paul Mescal is de ene hoofdrolspeler, de al wat langer aan de weg timmerende maar steeds meer baanbrekende acteur Josh O' Connor is de andere. Het zal knetteren, dat weet de ervaren kijker dan al. Voeg daar nog het voor mij zeer aangename trage verteltempo aan toe en u snapt dat de indruk een stuk boven mij hing bij het aanfloepen van de zaalverlichting. Heerlijk.

Begin 20e eeuw, het platteland van de VS. Terwijl de wereld zwanger raakt van oorlogsdreiging, lijkt het leven op de boerderij van de familie van Lionel Worthing. Ondanks de zwakke gezondheid van zijn moeder besluit Lionel dat hij weg moet: zijn creatieve inborst is er niet voor gemaakt om een leven lang de akkers te bewerken. Hij reist naar Boston om daar aan het conservatorium zijn zangkunsten te perfectioneren. In een studentencafé wordt zijn aandacht getrokken door de ingetogen pianist David White. Na een schuchtere start merken we al gauw de geladenheid in hun vriendschap. 

Heimelijk starten de twee een relatie, wat in die tijd nog meer dan nu als een zonde werd beschouwd. Ze delen niet alleen de liefde, ze delen ook een diepe liefde voor muziek. Als David dan ook aan Lionel vraagt om hem te vergezellen op een muzikale ontdekkingstocht door het Amerikaanse binnenland, hapt Lionel aarzelend toe; moeder en opa teleurgesteld, maar hij móét gaan wil hij niet zijn complete leven op slot gooien. En inderdaad: hij bewandelt wegen die hij nog nooit bewandeld heeft, hij ervaart vriendschap en liefde zoals hij nog niet eerder ervoer. In hun tentje zijn de twee intens dicht bij en op elkaar, maar plots blijkt daarover ook verschil van inzicht tussen de beide mannen. Aantrekken en afstoten, het beheerst hun beider denken.

Met: Paul Mescal, Josh o'Connor, Chris Cooper, Molly Price

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Eliza Carthy  & Nancy Kerr - The unquiet grave

FIN - song : Joy Division - Atmosphere

Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

Challengers - Luca Guadagnino

Challengers op IMDb (7,8)
 Challengers op Moviemeter (3,80)

Gelijk maar meegepakt op première avond, terwijl ik mezelf niet heel goed ingelezen had. Ben eigenlijk niet zo van de sportfilms (omdat ze meestal gaan over het heroïsche pad dat de winnaar aflegt) maar deze had gelukkig een heel andere insteek. Daarover straks meer, maar niet nadat ik u vertel dat ik toch langzamerhand wel onder de indruk begin te raken van de prestaties van acteur Josh o' Connor, wat mij betreft is hij de bijrollen voorbij en manifesteert hij zich tegenwoordig terecht in rollen waarin hij de film naar zich toe trekt. Charmant en vilein, energiek en licht kwetsbaar, ik mag graag naar hem kijken (veel meer dan naar de zo geroemde Zendaya, die ik vaak veel vlakker vind overkomen in haar - steeds grotere- rollen). 

De challenge in deze film bestaat eruit dat we kijken naar de top van de tenniswereld, waarbij we dan wel een treetje moeten afdalen om de mannelijke hoofdrolspelers te verenigen. Vanaf hun jeugd speelden Patrick Zweig en Art Donaldson tegen elkaar in vele toernooien, ze vormden zelfs langdurig een herendubbel. We leren al snel dat Donaldson de (grand slam)top wél gehaald heeft en dat Zweig er nauwelijks in slaagt om zich professioneel en financieel te redden. We gaan erug naar de bron van deze splitsing: waar(door) scheidden hun wegen en carrières?

Het antwoord ligt in de verschijning van tennisster Tashi, die in het circuit meeloopt als de meestbelovende hardhitter van haar generatie en die de harten en hoofden van ons herendubbel op hol brengt: aanvankelijk valt ze voor Patrick maar uiteindelijk stapt ze over op Art. We snappen hoe dat te verklaren is, maar dat wil nog niet zeggen dat we haar keuzes sympathiek vinden. Plots treffen de twee elkaar in een kwalificatietoernooi dat voor beiden niet alleen de keuze voor het voortzetten van hun carrière kan bepalen, maar ook nog eens de strijd om die tussen hen in staande dame verhevigt.

Noot: de soundtrack in de film werkt lekker mee in de beleving. "Aha, wéér Trent Reznor" las ik goedkeurend aan het eind. 

Met: Josh o' Connor, Zendaya, Mike Faist

FIN - song :  Trent Reznor & Atticus Ross- Compress/Repress

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wake up Dead Man : A Knives Out Mystery - Rian Johnson

Wake Up Dead Man op IMDb (7,5)
 Wake Up Dead Man op Moviemeter (3,44)

Wake up Dead Man op Wikipedia

Net als de weer opgepakte Hercule Poirot-reeks is de Knives Out-filmreeks - beiden opgebouwd rond hyperintelligente en alwetende detectives - niet gemaakt voor de Oscars. Het is doorzichtig vermaak, wat echter niet wil zeggen dat het slécht gemaakte films zijn. Integendeel: de scriptschrijvers moeten flink aan de bak, zodat de mensen in de zaal of op de bank thuis hun eigen voorspelling kunnen doen omtrent "whodunit". Mijn vrouw had het goed, dat kost mij weer een zak Tikkels. Maar ik zat evengoed te genieten hoor, vooral omdat beide filmreeksen mikken op een sterrencast. Het is heerlijk om bij elk nieuw gezicht in de film te denken: "hee, doet die ook al mee?". (Voor mij geldt dat een van mijn favoriete acteurs van de laatste jaren de hoofdrol speelt. Blij van!).Enfin, u bent 2,5 uur onder de pannen.

Na een boefjesjeugd is de energieke en empathische Jud Duplenticy bekeerd: hij volgde de priesteropleiding en staat nu op het punt aan zijn eerste parochie te worden toegewezen. Hij komt op het platteland van de staat New York terecht, bij the parish of Our Lady of the Perpetual Fortitude. De kleine geloofsgemeenschap wordt geleid door de onconventionele monseigneur Wicks, die er een sport van gemaakt heeft om mensen bang te maken en zijn kerk uit te jagen. Daardoor blijven alleen de streng-gelovigen over, een select clubje van volgelingen die alles van Wicks slikt. Father Jud botst dan ook al snel met de assertieve Wicks, het valt al snel op bij zijn vaste cliënten. Wanneer Wicks dan ook dood gevonden, gaan direct de verdenkingen in de richting van de assistent-priester. Die moet zijn uiterste best doen om zijn onschuld te bewijzen. Enter detective Benoit Blanc.

Met: Josh O'Connor, Daniel Craig, Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Andrew Scott, Thomas Haden Church, Cailee Spainey, Daryl McCormack, Kerry Washington, Jeffrey Wright

FIN - song : Tom Waits - Come on up to the house

La Chimera - Alice Rohrwacher

La Chimera op IMDb (7,3)

La Chimera op Moviemeter (3,60)We

Lastige film, er wordt aardig wat inlevingsvermogen van de kijker gevraagd. Maar als je die hobbel neemt, dan zit je wel in een sterk poëtische film met steeds meer verklaringen van waar je eerder naar gekeken hebt. Dat culmineert in de eindscene, die welhaast aandoenlijk is.

We reizen naar Riparbella, een dromerig plaatsje aan de Tyreense kust, het gebied waar vroeger de Etrusken heersten. Een rijke historie, die zich vooral uit in archeologische vondsten op oude begraafplaatsen en dito tombes. Die rijkdom, daar is een groep "Tombari" op uit: deze term staat voor de groepen grafheuse arrovers die de voor zielenrust bedoelde plekken openbreken en leegplukken.

De Britse Arthur blijkt er een meester in te zijn, heel de groep vaart op zijn gaven om de rijkste plekken te ontdekken. Arthur blijkt een getroebleerd man te zijn: in flashbaks krijgen we een deel van zijn herinneringen en hersenschimmen te zien (inderdaad: Chimera betekent "hersenschim"). 

Arthur zwalkt tussen diverse idealen: zijn archeologie-achtergrond verliest het steeds van de geldzucht en de noodzaak tot overleven. Er zijn concurrerende groepen, waaronder die van de mysterieuze opkoper Spartaco, er is zijn oude schoonfamilie die zich verenigt rondom de oude zanglerares Flora. En er is vooral haar pupil Italia, die de zangles afwisselt met huishoudelijke taken voor Flora. Flora heeft gevoelens voor Arthur, hij voor haar maar ze wil niets weten van zijn criminele activiteiten. Dan stuit Arthur op zijn grootste vondst ooit.

Met: Josh o' Connor, Carol Duarte. Isabella Rossellini, Alba Rohrwachter

FIN - song :  Franco Battisto - Gli Uccelli 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgaard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

God's own country - Francis Lee

God's Own Country op IMDb (7,7)
Schitterende film. Stugge film, maar schitterend.
Johnny is een drankzuchtige boerenzoon die op het Noord-Engelse platteland woont. Met zijn vader. En met zijn oma. Hou dat beeld vast.
Zijn avondjes in de kroeg moeten hem zijn uitzichtloze bestaan een beetje doen vergeten: oma is bemoeizuchtig, vader is na een beroerde gedeeltelijk verlamd (hetgeen overigens niets heeft veranderd aan de bazige commando's aan zijn zoon). Johnny worstelt met een geheim : hij kan thuis niet voor zijn geaardheid opkomen. Wat vluchtige wippen tijdens veemarkten en veilingen moeten hem aan zijn gerief helpen, thuis kan hij daar niets over kwijt. Alles komt toch al op hem neer, hij weet dat hij kritisch wordt bekeken.
Alles verandert wanneer de lammertijd komt en zijn vader inziet dat er extra mankracht moet komen. Die komt er in de vorm van Georghe, een Roemeense immigrant met de nodige boerenervaring.
Johnny moet zijn schroom overwinnen om taken over te hevelen maar al snel ziet hij dat Georghe toegewijd is. Er volgt al snel een volgende stap: tijdens hun lange uren op het land ontstaat stukje bij beetje meer genegenheid tussen de mannen. Hetgeen uiteindelijk leidt tot seks. Waarmee de mannen zich committeren aan een groot geheim. Hoe houden de mannen de omgeving in het duister en zichzelf in het licht? De eerste barsten in de idylle ontstaan al snel.

Prachtig ingetogen acteerwerk, frisse landschapsplaatjes en een verhaal over echte mensen. Heerlijke film.

Met : Josh o Connor, Alec Secareanu, Gemma Jones, Ian Hart

Emma - Autumn de Wilde

 Emma op IMDb (6,7)

Emma op Moviemeter (2,97)

Lang ontspint zich deze film als het zoveelste kostuumdrama waarin de jacht op een welvarend huwelijk het belangrijkst is op aard. Denk Bridgerton, denk Pride & Prejudice, maar dan een stukkie minder goed. Op 3 kwart van de film verandert er echter iets waardoor alsnog vlam en pan elkaar vinden. 

Emma Woodhouse heeft alles wat men in de Britse adel destijds nodig had: rijkdom, schoonheid, welbespraaktheid, jeugdigheid. De ideale huwelijkspartner dus. Maar Emma geeft veel minder om deze zaken dan anderen doen. Emma is een koppelaar, ze schenkt er voldoening in om anderen aan de juiste partner te helpen. Natuurlijk zijn er kandidaten genoeg voor haar, maar ze lijkt maar geen keuze te willen maken. De afwezige maar intrigerende Frank Churchill maakt avances en ook de mysterieuze mister Knightley is kansrijk. Beiden spelen het spel zoals het moet worden gespeeld, maar Emma laveert behendig om heen haar n heen en bekwaamt zich in het bemoeien met anderen. Op het saaie af. 
Totdat ze op een picknick plots uit haar rol valt en haar vileinere kanten laat zien. Ze moet hard aan de slag om haar geschonden reputatie te herstellen. Het ontglipt haa, zo lijkt hetr. 

Met ; Anya Taylor-Joy , Johnny Flynn, Mia Goth, Bill Nighy, Josh o'Connor, Callum Turner

 FIN - song : Johnny Flynn- Queen Bee

Mothering Sunday- Eva Husson

Mothering Sunday op IMDb (6,1)
 Mothering Sunday op Moviemeter (2,89)

Vanwege de uitstekende cast deze maar weer eens teruggekeken. Natuurlijk draait de film nog steeds om (het lichaam van) Odessa Young, maar zelf was ik opnieuw zeer onder de indruk van het goede acteerwerk van Josh O'Connor, daarnaast valt op hoezeer classactors als Olivia Colman en Colin Firth eigenlijk verdomd weinig nodig hebben om een karakter een ziel te geven. Razend knap. 

Bij de eerste kijkbeurt van deze film, mei 1922, schreef ik er dit over: 
BEGT: Zoekresultaten voor mothering sunday

Hope Gap - William Nicholson

 

Hope Gap op IMDb (6,9)

Hope Gap op Moviemeter (3,39)

Hope Gap op Wikipedia

Sommige films lukt het, he, om nét zo indrukwekkend te zijn bij het opnieuw bekijken. Bij "Hope Gap" ervoer ik thuis op de bank precies hetzelfde als toen ik destijds in de pluchen filmstoel zat. Wat een onovertroffen sterk acteerwerk, wat een krachtige dramatiek, wat een poëtische sfeer die ondanks alle relatie-ellende heel veel liefde voor elkaar uitstraalt. Wat mij betreft een van de sterkste films van de laatste 10 jaar, vlak onder "Supernova" hoog aan de top. 

Aan mijn beleving van de film blijkt niet veel veranderd. Lees de BEGT-recensie van augustus 2020: HOPE GAP volgens BEGT

Met: Annette Bening, Bill Nighy, Josh O' Connor

FIN - song : Alex Heffes - i have been here before

Mothering Sunday - Eva Husson

Mothering Sunday op IMDb (6,9)

Mothering Sunday op Moviemeter (2,69)

De helft van de film loopt ze in haar gladde pakkie door het beeld, de Australische Odessa Young. Ze doet dat zelfverzekerd en met een mate van trots die intrigeert. Want het personage dat ze speelt - het jeugdige weesmeisje Jane Fairchild, die als dienstmeisje bij een aristocratische familie werkt- geeft daar minder aanleiding toe dan je zou verwachten. 

"Mothering Sunday" is een traditionele vrije dag in de adellijke wereld, waar al het personeel de gelegenheid krijgt om terug naar huis te gaan en een dag door te brengen met de familie. Maar ja, Jane heeft helemaal geen familie, ze is ooit te vondeling gelegd bij een weeshuis en heeft dus helemaal geen idee waar ze haar ouders zou moeten zoeken. Haar vriendelijke en bedeesde werkgever, de adellijke Mr Godfrey Niven, geeft haar geld mee om iets leuks te doen die dag. Ze besluit te gaan fietsen. 
Al snel komen we er achter waar ze heen fietst: ze fietst naar het kasteeltje van de Sheringhams, waar de jongste zoon op haar wacht. Deze sympathieke jongeman, Paul geheten, studeert voor advocaat en staat op het punt van trouwen. Dat huwelijk gaat een verplichting worden voor Paul, hij ziet niets in de voor hem gearrangeerde bruid Emma. Veel liever geeft hij zich over aan emotionele seks met Jane, die hij als vrouw vele malen interessanter vindt. Jane is poëtisch en literair geïnteresseerd terwijl gravin Emma overduidelijk te hooghartig en verwend is om nog normaal met mensen om te kunnen gaan. 
Paul heeft zijn familie gezegd dat hij zich later op die dag zal voegen bij de picknick-lunch die de drie aristocratenfamilies die dag hebben besproken. Paul moet eerst studeren, zegt hij, en studeren doet ie: hij leert aandachtig elk plekje van Jane's weelderige lichaam uit het hoofd, ze hebben meermalen seks voordat hij zich aankleedt om tegen zijn zin naar de lunch te gaan rijden. Onmogelijke liefde is het, beiden zullen na de wellustige daad moeten schikken in de voor hen elk uitgestippelde maatschappelijke rol.

Als kijker voel je elke zucht, elke blik, elke spanning mee omdat er enorm dicht op de huid gefilmd wordt. Letterlijk zelfs. Het maakt de film tot een droomachtige ervaring, vooral door de manier waarop wij - een aantal jaren later- met Jane meelezen hoe zij haar ervaringen van die dag in haar eerste boek opschrijft. 

Met : Odessa Young, Josh O'Connor , Colin Firth, Olivia Colman

 FIN - song : EasilyLedBalloon - Seventh heaven