Inbetween days #2

Zo, dat viel niet mee. ik kan niet anders dan hiervoor een uitdrukking gebruiken waarvoor je maar zelden de kans krijgt!
NA AMPELE OVERWEGINGEN heb ik besloten de eerste opportunity voor iemand anders te laten knocken. Een fijn gesprek, een ietwat deftig maar wel jong bedrijf, een goede kans om echt mijn skills toe te passen op het bijzonder gewilde product "Wijn".
Daarnaast een absoluut gevoel dat mijn gesprekspartner het wel in mij zag zitten.

Allemaal plusjes, die voor mij echter werden overschaduwd door het negatieve effect van ruim een uur per dag extra moeten reizen voor deze baan. Na in uithoeken als amstelveen-zuid en hoofddorp te hebben gewerkt, koester ik al een jaar of zes de weelde van werken in de mokumse binnenstad. Ongeveer drie kwartier deur-tot-deur, tis een luxe.
En dat gaat me nekken, als ik daar nu weer een dagelijks fors deel bij op moet gaan tellen. Dan kan het salaris aantrekkelijk zijn (moest overigens nog over gesproken worden, maar de man reageerde niet afwijzend toen ik zei dat die extra reistijd op een of andere manier moest worden gecompenseerd), dan kan er nog zo veel leuk zijn maar op een gegeven moment gaat het me opbreken, die reistijd. Ik ben niet de man die graag om half acht savonds thuis komt omdat ie zo lekker gewerkt heeft, en vervolgens geen mogelijkheden meer heeft om diezelfde avond nog te kunnen sporten, filmen, verjaardagen of terrassen.
Kortom: deze beker passeert. ik ga me zometeen afmelden, hoe ampel dan ook.