Attachment (aka Natten Har Ojne) - Gabriel Bier Gislason

Attachment op IMDb (6,0)
 Attachment op Moviemeter (2,77)

Attachment op Wikipedia

Romantic horror? Een horrorkomedie? Het is goed dat ik al die beschrijvingen pas nu lees, nadat ik de film gezien heb, anders was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Ik ga daar niet zo goed op, op horror (mijn quizmaten vinden dan ook nog steeds dat ik "The Substance" nog moet gaan kijken). Maar voor deze film kan ik zeggen dat het me meeviel: niet al te veel onwaarschijnlijke scenes, niet al te potsierlijk in de scripting (nou ja, stukkie exorcisme toch wel) en vooral een goed opgebouwde spanning in het script zorgden samen al voor een acceptabel geheel, de sterke bijrollen van gevierde Scandinavische acteurs Sofie Grabol en David Dencik deden de rest.

Maja, een matig succesvolle actrice, ontmoet bij een optreden in een bibliotheek de interessante toeriste Leah, die opzichtig lang blijft hangen. De vrouwen gaan voor een borrel en jawel, ze raken aan de lip. Leah stelt haar terugreis naar London uit en de verhouding verdiept zich. Als Leah dan uiteindelijk toch terug naar haar moeder moet, besluit Maja met haar mee te gaan. Een besluit met grote gevolgen.

Maja krijgt in London namelijk Leah's moeder Chana erbij: ze woont in hetzelfde trappenhuis maar is opvallend vaak bij haar dochter over de vloer: die kan niet zonder haar, zegt Chana. Ze is ziek en ze heeft zorg nodig, zegt Chana. Maja moet af en toe even uit de buurt, want haar aanwezigheid is niet altijd goed voor Leah, zegt Chana. Kortom: Chana is een hinderlijk bijvoegsel (jaja, daar heb je het Attachment) bij hun relatie. 
Dat zou allemaal nog wel draagbaar zijn als er niet net iets te veel duistere dingen in en om het appartement zouden gebeuren, dingen die volgens Maja van Chaja en mogelijk van Leah's oom Lev vandaan komen. Maja komt heimelijk in contact met Lev, die haar inwijdt in de duistere kant van enkele Jiddische gebruiken. Gebruiken waar Chana volledig van overtuigd is en waarom Leah volgens haar bescherming verdient. Enter the Dybbuk!

Met : Josephine Park, Ellie Kendrick, Sofie Grabol, David Dencik

FIN - song : Lars H.U.G. - Elsker dig for evigt

Der kommer en dag (aka The Day Will Come) - Jesper W. Nielsen

 The day will come op IMDb (7,8)

Pontificaal staan Sophie Grabol en Lars Mikkelsen op de filmposter. Terwijl ze weliswaar een grote rol spelen in deze film, maar niet de hoofdrollen. Die zijn voor Albert Rudbeck Lindhardt en Laurids Skovgaard Andersen, de twee jonge ventjes die de broertjes Erik en Elmer spelen waar deze film om draait.

De broertjes worden in een internaat geplaatst omdat hun alleenstaande moeder ernstig ziek is en niet meer voor hen kan zorgen. Verder is er alleen nog een weliswaar betrokken, maar armlastige oom die de twee jongens ook niet in huis kan nemen. Erik neemt zich vast voor goed te zorgen voor zijn jongere broertje, die vanwege een klompvoet al direct het mikpunt is van de hardvochtige medebewoners. Maar dat is voor de jochies nog niet het ergste. 

Het zwaarste valt hen het hardvochtige regime: veel slaag, straffen voor bedplassen, zwaar fysiek werk en daar komt nog het gruwelijke spook van kindermisbruik bovenop. De leiding van het internaat dekt alle misdaden toe met gezwatel over "van een beetje discipline is nooit iemand slechter geworden" en "later zul je ons dankbaar zijn". Er is slechts één lerares die ziet dat de jongens in het algemeen {en de twee broertjes in het bijzonder) het onmenselijk zwaar hebben. Gelukkig heeft Elmer een levendige fantasie en weet hij met zijn verhalen en vertelsels zowel veel mede-leerlingen als genoemde juffrouw Lilian voor zich in te nemen. De jongens tellen de dagen af naar hun 15e verjaardag, de dag dat het instituut ze officieel moet laten gaan. 

Verhalen over gruwelijk misbruik in internaten zijn wijd en zijn bekend, zijn keer op keer bevestigd en ook al meerdere malen verfilmd. En toch komt het keihard je hoofd binnen: dat er nu nog steeds mensen leven die in hun jeugd zo keihard zijn aangepakt omdat er doctrines waren die beweerden dat dat goed was voor de jongemensengeest. Een schande, een botte schande. 

Met : Sophie Grabol, Lars Mikkelsen,  Albert Rudbeck Lindhardt , Laurids Skovgaard Andersen , David Dencik

Rose - Nils Arden Oplev

Rose op IMDb (7,5)

Rose op Moviemeter (3,60)

Rose op Wikipedia

Eerder deze week zag ik een Deense film met oa Sofie "The Killing" Grabol. Dat bracht me tot het besef dat ik op mijn harde schijf ook nog een film met haar had staan. Die nu maar eens aangeklikt, ik was er destijds niet voor naar de zaal gegaan (en ik denk dat ik daar een beetje gelijk in had). Niet dat dit een slechte film is, maar het lijkt op regisseur Nils Arden Oplev geen keuze kon maken tussen kolder en ernst. De film haalt wel een voldoende hoor, maar ik weet niet of ik daar volgende week nog net zo over denk.

Ze gaan het aan, Ellen en Vagn. Wetend dat ze een enorme gok nemen, besluiten ze haar schizofrene zus Inger mee te nemen voor een reis naar Frankrijk. Ooit- jaren terug- was Inger daar ook, het moet zo ongeveer haar laatste belevenis zijn geweest voordat ze werd opgenomen en vervolgens nooit meer te herstellen van die ernstige aandoening. Ellen neemt nu het risico omdat ze denkt dat het een positieve invloed kan hebben op haar wegkwijnende zus. Ze bespreekt het met het verzorgend personeel, ze bespreekt het met haar tegenstribbelende moeder, ze bespreekt het met haar goedmoedige man. Hup, die touringcar in. 
Onderweg gebeurt alles wat u na bovenstaande zou verwachten: natuurlijk doet Inger raar, natuurlijk is ze een sfeerbederver voor de andere reizigers. Maar er gebeurt meer, veel meer. Inger blijkt meer noten op haar zang te hebben en zelfs een mooi stiekem plan voor de invulling van deze toeristische trip.

Met: Sofie Grabol, Lene Maria Christensen, Anders W. Berthelsen, Soren Malling, Luca Reichardt Ben Coker

FIN - song : Henrik Skram - Rose 

The Last Viking (aka Den Sidste Viking/Back to Reality) - Anders Thomas Jensen

Den Sidste Viking op IMDb (7,5)
 The Last Viking op Moviemeter (3,60)

Den Sidste Viking op Wikipedia

Beiden succesvolle acteurs, waarbij Mads Mikkelsen iets meer internationaal succes behaalde dan de toch ook goed acterende Nikolaj Lie Kaas. Ze waren Bondschurk resp. Dept Q-detective, maar naast die serieuze rollen zoeken ze elkaar toch af en toe op om een absurde komedie neer te zetten. Samen met regisseur Anders Thomas Jensen deden ze dat al in het tamelijk flauwe "Men & Chicken", hun nieuwe samenwerking vind ik een stuk geslaagder. De zaal barstte frequent in lachen uit, er zat goed vermaak in het an sich verdrietige verhaal van twee broers en één zus. Hoe dan?

Het ging mis: Anker weet nog wel weg te komen met de buit van de bankoverval die hij met een maat pleegde, maar de politie staat al snel voor zijn deur. Snel geeft hij zijn broer de sleutel van een kluis waarin hij de buit verstopt heeft. Of broer Manfred de buit wil ophalen en vervolgens verstoppen bij een speelplek in het bos bij hun ouderlijk huis. Dat klinkt simpel, maar Manfred is niet simpel, vooral dénkt hij niet simpel. Hij lijdt aan een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis: hij denkt steeds iemand anders te zijn dan hij werkelijk is. Zijn hele jeugd lang leefde hij in de veronderstelling dat hij een Viking is, hetgeen zijn vader maar ook zijn hele school knettergek en boos maakt.
Als Anker na 15 jaar zwijgen in de gevangenis met "goed gedrag" vrijkomt, gaat hij direct richting zijn broer en zus. Dit uiteraard om zo snel mogelijk die buit op te halen. Probleempje: Manfred is Manfred niet meer, Manfred is zelfs geen Viking meer: Manfred is nu John. En niet zomaar een John, nee: hij is John Lennon. Anker moet hemel en aarde bewegen om zijn broer te laten vertellen waar hij de schat begraven heeft. Daar is haast bij want Anker wordt op de hielen gezeten door een voormalige criminele maat, die ook op de schat aast. Voordat er een schop in de grond gaat, zijn er talrijke verwikkelingen.

Met: Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Sophie Grabol,  Nicolas Bro, Soren Malling, Lars Brygmann

Gezien in : Cinema Oostereiland

The House That Jack Built - Lars von Trier

The House That Jack Built op IMDb (7,0)
Het is wraak. Wraak op al die mensen die hem hebben bekritiseerd, die hem in de hoek van de nazi's zetten, die zeggen dat hij ons een verwrongen mensbeeld opdringt. "Dat kan altijd nog erger", moet Von Trier gedacht hebben. Zelf denk ik dat dit zijn laatste film is, dat het een afrekening is. De goede opletter ziet ultrakorte flitsen van al zijn eerdere films door de beelden heen gemonteerd, alsof hij nog een keer wil zeggen dat de mensen toch echt niet verrast kunnen zijn dat hij uitgerekend deze film maakte. En uitgerekend op deze wijze. Voor mij toont de film onbetwistbaar meesterschap aan, de cameravoering is prachtig en de manipulaties van de regisseur zijn alom aanwezig.
Maar manmanman, wat een negativitieit. Het is niet best met onze soort gesteld, toont Von Trier aan: zowel de kille en georganiseerde haat van de dader als de frequente stupiditeit van de slachtoffers doet vermoeden dat de mensensoort niet beter verdient dan de gloedvolle afdaling naar de hel. We vragen erom. Veel cut-ups in de film, waaronder een prachtige animatie van een man die wandelt tussen twee lantaarnpalen. Die tekeningen lijken een leidraad voor de mensenhatende opstelling van Jack. 

Jack is een architect, maar dan wel eentje zonder aantoonbare successen. Zelfs het bouwen van zijn eigen huis stelt hem keer op keer voor problemen: overgeorganiseerd, dwangmatig, zoekend en twijfelend verandert hij keer op keer de ontwerpen. Niemand vermoedt achter deze kalme man en gladde prater een mensenslachter, een seriemoordenaar van de ergste categorie. Toch is Jack dat.
Keer op keer sleept hij slachtoffers naar de vriescel die hij gehuurd heeft, waar bij bouwt aan zijn magnum opus: niet alleen fotografeert hij steeds zijn slachtoffers op de crimescene, tevens modelleert hij ze - precies in de fase tussen rigor mortis en bevriezing- in gezellige en huiselijke poses in zijn vriescel.
Gaandeweg wordt hij overmoedig en begint hij foto's te sturen naar de kranten. Niet alleen moet zijn fotografisch werk bekend raken, tevens moeten zij weten dat Mr. Sophistication (zijn "artiestennaam") de kunst boven de mens verkiest. Jack heeft daar veel voor over.
Vanaf het begin is de film gelardeerd met gesprekken tussen Jack en (waarschijnlijk) een priester, het lijkt alsof Jack de biecht wordt afgenomen. Pas later in de film zien we de ware toedracht van dit gesprek tussen kerkleider en uitverkorene.

Nee, het is geen pretje. Bij ons liep er niemand uit de zaal (dat kon ook moeilijk, met maar 6 bezoekers), het mag een prestatie heten. Deze film kijk je niet voor je vermaak , voor een lekker avondje. En toch, en toch: hij moet gezien worden. Von Trier is een te belangrijk filmer om deze ongezien te laten passeren. Zelf weet ik nog niet of dit nou goed was, maar het is wel razend interessant om te ondergaan.

Met : Matt Dillon, Bruno Ganz, Uma Thurman, Sofie Grabol

Flickering Lights (Blinkende Lygter) - Anders Thomas Jensen

Flickering Lights op IMDb (7,7)
Zomergastenfilm afgelopen zondag. En aangezien hij een aantal acteurs herbergt die ik al redelijk lang volg, zette ik deze op "Record". Gisteravond gekeken, samen met de dame, en het viel me niet mee. Het mag dan een 7,7 op IMDB scoren (wat hoog is) maar ik vond het te karikaturaal. Ik vond het leukig maar nooit echt helemaal leuk. My bad.

Vier vrienden vormen een kruimeldieven-team dat maar matig succesvol is. De onuitgesproken leider van de club is Torvild, de enige bij wie nog wat intellect schijnt te zitten. De andere drie hebben elk hun eigen verslaving; de ene coke, de andere eten, de derde wapens.
Torvild gaat gebukt onder een grote schuld bij de Eskimo, een misdadiger van een iets groter kaliber. Hij wordt gedwongen een inbraak te doen en de buit bij de Eskimo af te leveren. En vooral niet de inhoud van de koffer te bekijken. Doet ie natuurlijk toch, de inhoud doet hem zijn plan veranderen: "we gaan met z'n vieren op de vlucht, richting Barcelona, van dit geld kunnen we lang en gelukkig leven daar".  Ver komen ze niet want vlakbij de grens strandt hun vluchtauto. Ze zoeken onderdak in een bouwvallig gebouwtje, waarna ze al snel worden aangesproken door lokalo's .
Na enkele dagen verstoppen rijpt het plan: als we nou gewoon híér in plaats van in Barcelona onze toekomst bouwen? Als we van deze bouwval een restaurant maken, dan leven we toch onbezorgd?
Klinkt natuurlijk goed, maar denkt de Eskimo daar ook zo over?

Met : Sören Pilmark, Ulrich Thomsen. Mads Mikkelsen. Nikolaj Lie Kaas , Sofie Grabol