Big Eyes - Tim Burton

Big Eyes op IMDb (7,0)
Bizar verhaal. En het is blijkbaar echt zo gebeurd, de hoofdpersoon van de film leefde vorig jaar nog. En doet nog steeds haar eigen dingetje. Met de nadruk op "eigen".

Eind jaren 50/begin 60. Margaret vlucht met haar dochter weg uit een ongelukkig huwelijk. In het puriteinse Amerika is het nog vrij ongewoon. Tenminste: als een vrouw die stap neemt. Ze moet aan het werk om in het onderhoud te voorzien, maar liefst zou ze de hele dag schilderen. Ze heeft zo haar eigen stijl en die stijl valt op.
Ze ontmoet een praatjesmaker, een wannabe-kunstenaar (in wie we Christopher Waltz herkennen). Deze man zoekt al jaren naar een ingang in de kunstscene en lijkt nu de sleutel voor zich te zien. Er onstaat romance, de flamboyante Walter Keane neemt haar mee naar Hawaïi om te gaan trouwen. Het lijkt aan de buitenkant allemaal perfect.
Dat gaat wringen als blijkt hoe miskend Walter zich voelt. Hij veinst kunstopleidingen in Parijs te hebben gevolgd, maar ondertussen komt er niets uit zijn handen. Margret ondertussen kleurt dapper door. Walter heeft wel een ander talent en dat is marketing. Op kunstige wijze weet hij de kunst van het gezin aan de man te brengen. Enige probleem daarbij is dat hij is gestart met een leugentje (niet zij, maar hij zou de kunstwerken gemaakt hebben, hij zou de grote geïnspireerde man zijn). Margaret zucht maar zwicht, want er volgt succes. En op succes volgt faam. En op faam volgt rijkdom. Men vaart goed op de gladde praatjes van Walter, maar de kunstenaar in Margret begint steeds meer weerstand te krijgen tegen het "werken in opdracht".
Langzamerhand komt het stel tegenover elkaar te staan, zozeer dat ook de dochter voorgelogen moet worden om het spel maar te kunnen blijven spelen. Dat kan niet goed gaan, nee. Het clasht, men komt tegenover elkaar te staan. Tot in de rechtbank zelfs.

Het verhaal is de grote motor van deze film. Het acteerwerk kan bij vlagen beter, ik heb beide hoofdrolspelers mooiere dingen zien doen. Maar de film beklijft.

Met : Amy Adams, Christopher Waltz, Terence Stamp

Cloro- Lamberto Sanfelice

Cloro op IMDb (6,0)
Enigszins moeizame film, arthouse pur sang.
We volgen Jennifer, een meisje van 17 uit de mondaine badplaats Ostia. Ze traint fanatiek voor de aanstaande kampioenschappen synchroonzwemmen, uren brengt ze met haar team in het bad door.
Er komen kinken in de kabel als vader een beetje blijkt door te draaien. Die duikt plotseling op in het noorden van het land, in een klein bergdorpje waar hij naakt en dronken door de besneeuwde velden zwerft. Jennifer moet daar heen en moet daarbij ook de zorg voor haar jongere broertje op zich nemen.
Dat is an sich al zwaar voor een meisje van 17, maar helemaal als je er ook nog eens topsport bij wilt bedrijven. Ze neemt een baantje in het berghotel, vooral omdat er daar ook een zwembad bij is waarin ze stiekem kan trainen.
Ze maakt haar uurtjes, het gaat met haar steeds beter terwijl het met vader steeds slechter gaat. Die wordt uiteindelijk liefdevol opgenomen in een klooster in de bergen, maar dat maakt de zorgplicht voor haar broertje alleen maar zwaarder. Er wordt een oom en tante-stel ingeschakeld om te helpen met de zorg, wat na lang tegenstribbelen door de jongen geaccepteerd lijkt te worden. Jenny kan zich weer meer op het zwemmen toeleggen. Totdat.. totdat ze betrapt wordt. De conciërge van het hotel . een nogal verwarde man, dreigt alles te verklappen, ze dreigt haar baan te verliezen. Er is nog wel een oplossing, denkt ze: ze papt aan met de man, ze offert haar maagdelijkheid en dat helpt. De man begeleidt haar zelfs in haar trainingen, het zwembad is even van hun tweeën.
De kampioenschappen naderen, Jennifer reist terug naar Ostia en ziet dat haar teamleden veel meer vorderingen hebben gemaakt dan zij. Ze moet nú een keuze maken: wat is er eigenlijk belangrijk voor de toekomst? Blijft ze zwemmen of blijft ze zorgen en liefhebben?

Hail, Caesar! - Joel & Ethan Coen

Hail, Caesar! op IMDb (7,0)
Première-avond gister en toch geen volle zaal. Het had een voorteken kunnen zijn. Want uit alles bleek al dat dit niet de beste film zou zijn uit het oeuvre van de regisserende broers. Nu is het ook godsonmogelijk om de sterkste titels te overtreffen, maar vraag is welke wat voor een positie deze op hun eigen ranglijst gaat bezetten. Eigenlijk gaat het nergens over.
Gek genoeg denk je dan achteraf dat je toch hebt laten beetnemen door de broertjes. Want wat je net hebt ondergaan, is wél echt film. Het is spektakel, het is kundig geregisseerd en vormgegeven. Het is ontregelend en bij vlagen zeer humoristisch (de scene met de vier geestelijken aan tafel is nu al een klassieker). En als je al die elementen bij elkaar optelt, kom je toch tot de slotsom dat het de gang naar het filmtheater waard was.
Twee uurtjes onderhouden worden, onschuldig vermaak met hier en daar lichtpuntjes. Niet goed genoeg voor opname in de galerij der klassiekers, maar zeker goed genoeg voor een fijne avond.

Eddie Mannix is een fixer. En dan niet een in de drugscene, nee. Hij is de man die de sterren van de filmstudio beschermt voor blunders en media-schandalen, hij houdt iedereen uit de wind. De film neemt ons een dagje mee naar zijn werk. In een kort tijdsbestek zien we zijn omgang met dronken filmsterretjes die zich bijna laten misbruiken, met een grote zwem-ster die ongewenst zwanger is geraakt, met een top-acteur die gegijzeld wordt door crypto-communisten, met haaien van de pers (die toevallig alle twee door Tilda Swinton worden gespeeld) en met een zakenman die hem probeert los te weken bij zijn baas. Eddie slaat zich overal doorheen. Het is zwaar, maar hij moet het doen.

Meer dan dit is het niet, de film. Mager, natuurlijk. Maar snap dat zelfs met dit flinterdunne gegeven de kleinzoons van Jan Pieterszoon helemaal los kunnen gaan. Een keur aan grote Hollywoodsterren komt voorbij, ze dringen om een plekje op de aftiteling. En ze zijn bereid zichzelf daarbij danig voor joker te zetten. Dat is de kracht van de regisseurs. En dat maakt hun films altijd de moeite waard.

Met oa: Josh Brolin, George Clooney, Scarlett Johansson, Alden Ehrenreich, Ralph Fiennes. En, als je goed kijkt, heel even met Quentin Tarantino.

The Grand Seduction - Don McKellar

The Grand Seduction op IMDb (7,0
Er moet een naam zijn voor dit genre, ik noem het voor het gemak maar "plattelandsfilm". Ik houd ervan. Altijd is er een kleine dorpsgemeenschap in het nauw: bedreigd door werkloosheid, ontvolking, oprukkende industrie et cetera. En altijd zijn het de vereende krachten die maken dat David net op tijd zijn Goliath weet te verslaan.

Hier zitten we op een plek die zich niet eens dorp noemt. Een verzameling huizen aan een haventje (In Canada, for that matter) dat getroffen is door de vernieuwde visregels. Niets mag meer, de visserij staat droog en meer dan de helft van het dorp zucht onder een uitkering. Pogingen om nieuwe industrie binnen te halen mislukken omdat die steeds zeggen dat het dorp basisbenodigdheden mist: er is niet eens een dokter en de burgemeester is vertrokken om elders in loondienst te gaan.
Er komt licht aan de horizon als er op het vasteland een jonge arts wordt gearresteerd op het vliegveld. Cocaïne in zijn tas. De douanier in functie is toevallig de oud-burgemeester, die belt direct oude plaatsgenoten op: ik heb er eentje. Zullen we hem voor straf een maand dorpsdokter laten spelen?
Zo gaat het. En u snapt al dat die mondaine dokter het leven in dat trage plaatsje langzamerhand heel leuk gaat vinden. En er is een love interest. En de grote leugen van het dorp, dat men allerlei maren de wereld in helpt om het de dokter hier maar naar zijn zin te laten hebben, die gaat natuurlijk aan het eind uitkomen.

Geeft niks, de film is zeer vermakelijk, al werpt het verhaal tien keer zijn schaduw vooruit. Ik vond m te doen. En Brendan Gleeson is gewoon een fijn acteur.

Oorlogsgeheimen- Dennis Bots

Oorlogsgeheimen op IMDb (7,1)
Vaak klik ik van alles aan; opnemen die hap. Gewoon om verzekerd te zijn van variëteit aan filmaanbod. Dan zit er dus ook wel eens een film tussen die jeugdfilm blijkt te zijn. Wat hem niet direct slecht maakt, maar wat de spanningsboog of de verrassing doorgaans al een stuk vermindert. Geeft niet, het kan soms best nog onderhoudend zijn.
Deze film bewees dat pas aan het einde, het begin was te cliché voor woorden maar gelukkig herstelt zich dat dus.

Tweede Wereldoorlog, Limburgs dorpje. Twee vriendjes spelen in de velden en de grotten en ontdekken zelfs een geheime schuilplaats van een neergehaalde soldaat. Hun vaders bevinden zich - uiteraard, voor een film is dat nodig- aan weerszijden van het machtscentrum. De een z'n vader heult en wordt de nieuwe burgemeester als de oude is afgevoerd. De andere lijkt een slappe vaatdoek maar blijkt stiekem in het verzet te zitten en verzetsgroepen te bevoorraden.
Dat is stap 1 die de vriendschap tussen de jochies op scherp zet. Stap 2 is de entree van een jong meisje in de klas. Ze zegt uit Ijmuiden te komen maar blijkt al snel een joodse vluchtelinge uit Amsterdam. De vriendschap tussen het ene jongetje en het meisje neemt toe, de ander (de zoon van de foute vader) voelt zich buitengesloten en ziet zich genoodzaakt enkele geheimen te onthullen om maar wraak te nemen en weer in het spel te komen. Vanaf dan wordt het interessant.

Met oa Joes Brouwers, Stefan de Walle, Eva Duijvesteijn.

Chef - Jon Favreau

Chef op IMDb (7,3)
Opnieuw een lichtvoetige film, maar dat kwam zeer goed uit na een stevige week. Niemendalletjes , dat had ik nodig.
Jon Favreau is een comedian/acteur en tegenwoordig soms ook regisseur. Deze film maakte hij als vehikel voor zijn komische zelf. Dat lukt aardig. Niet dat het de geschiedenis ingaat, maar het is goed toeven in deze film. Feelgood zoals feelgood moet.

Carl is meesterchef in een gerenommeerd restaurant. Spraakmakend begonnen, maar voor zijn eigen gevoel langzamerhand beland in formulewerk. Als er een gevreesde culinair-journalist op bezoek gaat komen, wil hij eigenlijk ouderwets gaan vlammen maar de eigenaar eist van hem de voortzetting van zijn succesformule.
Het gaat mis, natuurlijk. De recensie is vernietigend, Carl kan het niet verkroppen en slaat om zich heen. Uiteindelijk leidt dat tot zijn vertrek, nogal stormachtig verbeeld in de media. Hij krijgt oorspronkelijk geen poot meer aan de grond in de restaurantwereld, aanbiedingen blijven uit. Als nanny voor zijn zoon kan hij een vluchtje met zijn ex mee, die heeft in Florida iets te doen. Carl hervindt zich, begint een foodtruck met de in die streek populaire Cubaanse broodjes en snacks. Dat slaat aan. Hij herbouwt zijn naam en begint aan een zegetocht door Amerika, terug naar zijn kritische Californische publiek. U raadt al hoe het ongeveer afloopt.

Vijay and I - Sam Garbarski

Vijay and I op IMdb (5,3)
Een comedy of errors op zondagochtend, na een lange week en een plezant zware nacht. Ik was weerloos. Op elke andere dag was ik gaan lezen of iets anders gaan kijken, maar nu had ik de fut niet om de remote op te tillen. Ik keek.

En zag aangenaam verrast dat ik Moritz Bleibtreu ging krijgen. Hij opent de film als Will, een loser-achtige acteur die alleen bekend is vanwege een prijs van vroeger en een thans succesvolle rol die hij volledig in pak speelt. Hij kan geen kant meer op met zn leven en alles explodeert op de dag dat hij veertig wordt. Hij verdenkt zijn dochter ervan zijn verjaardag te vergeten, zijn vrouw is sowieso veel te druk aan de telefoon. Zelfs zijn vrienden laten niks van zich horen. Dat iedereen op dat moment bezig is met de surpriseparty, krijgt hij niet meer mee. Hij knapt uit zijn vel (pak) en vlucht. De straat op. Als hij gaat tanken, wordt zelfs zijn auto gestolen. Alles om aan te tonen dat deze dag gauw ten einde moet.
Hij bezoekt een vriend en daar op de bank ziet hij het nieuws: de bekende acteur in dat succesvolle konijnenpak is vandaag verongelukt in een gruwelijk auto-ongeluk. Will kan zijn ogen niet geloven: het bericht over zijn eigen dood geeft hem de kans om zijn oude leven weg te gooien en helemaal opnieuw te beginnen. En hij is acteur, nietwaar? Hij meet zich een rol aan van een Sikh, die zich presenteert als Vijay, een oude vriend van Will. Hij bezoekt zijn eigen begrafenis en wat hij hoort, stemt hem niet volijk. Hij besluit met de rol van Vijay alle eigenschappen te etaleren die Will miste, om zo aan zijn vrouw aan te tonen dat hij wél een attente vent kan zijn.
U snapt: vrouwlief wordt verliefd op de Sikh en na veel pijn komt er uit dat zij op vele manieren juist nogal gesteld was op die voormalige loser, omdat hij zo zijn bijzondere kanten had. Maar ze wil de nieuwe eigenschappen van de liefhebbende Sikh (tantrische seks!!) ook niet kwijt.
We kabbelen naar een compromis, want bedrog komt natuurlijk altijd uit. Maar hoe nu verder?