Dood Paard

Oftewel "equus mortem", als ik mijn eigen potje latijn ertegen aan gooi.

Bijna was het zover gisteravond, bijna zwaaide ik met mijn portefeuille: als iemand anders de coordinator wil zijn van de groep die ik op dit moment vrijwillig vertegenwoordig, dan mag dat.
Ik had met afstand de meest vervelende vergadering bij mijn stichting ever. Hoop t ook nooit weer te hoeven doen: een nieuwe activiteit introduceren en verdedigen terwijl ik tegen een vijfde colonne moet opboksen die hoe dan ook geen nieuws wil, maar alles denkt terug te kunnen draaien naar een jaar of wat geleden.
Trekken aan een dood paard, het is de meest nutteloze taak in elke organisatie.

Een van de collega's ervoer het zelfde en liep de vergadering uit. ik bleef zitten en heb me zo goed mogelijk kalm gehouden, best een opgaaf.
gelukkig redde de directeur de situatie en kreeg ze het gestrande schip weer vlot.
Ik voel me beschadigd, maar ik ben er nog. En ons punt is erdoor, laat dat de winst zijn van een avondje beledigingen opvangen.