Het filmjaar 2015 begint briljant met hoofdletter B, vervolgens hoofdletter R, en u snapt: daarna de I, de L , de J, de A, de N en tenslotte een toefje T.
Waar ik met gematigde verwachtingen heenging ( Michael Keaton? Een voormalige superheld? Man in verval? Magische vogels?) kwam ik totaal overrompeld uit de zaal vandaan. Waar had ik naar zitten kijken?
Ik zag een lawine van een film, een verzameling opgekropte zenuwen en waanbeelden, ik hoorde een jagende soundtrack met knetterende drums, ik werd meegezogen in de bizarre geest van een uitmuntend regisseur die niets anders dan de naakte waarheid van zijn acteurs eiste.
Michael Keaton speelt de rol van zijn leven als de uitgerangeerde acteur Riggan Thompson. Fameus geworden als film-superheld wil hij- aan de boorden van zijn sociaal mislukte leven- nog eenmaal laten zien dat hij het kan., Dat hij kan acteren en zelfs regisseren. Op Broadway wil hij een toneelstuk neerzetten , een bewerking van de zelfkantschrijver Raymond Carver.
Die zelfkant, dat lukt: hij is gescheiden, hij heeft een drugsverslaafde dochter, hij is door zijn roem heen, hij gaat in de richting van financiële problemen. Maar hij zal!
Hij krijgt te maken met een begaafd toneelacteur (Edward Norton) die veel van hem eist, zowel op toneel als in de wandelgangen. Het motortje in zijn hoofd begint te draaien en niet altijd gebeurt dat zonder hickups. De groep acteurs en entourage climaxen zich in de richting van de première-avond.
De film is zenuwachtig, van het soort dat Lola Rennt zo mooi maakte. De film is magisch, van het soort dat Donnie Darko zo memorabel maakte. De film is simpelweg uitmuntend goed. Twee uur van jachtige kunde, twee uur van overrompelende beeldtaal. Ik ben hier helemaal door gegrepen. Birdman: een schitterende must-see!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten