Veel van wat er de laatste jaren uit Scandinavië komt, valt op door bijzonder goede scripts en goed acteerwerk. Deze film - een boekverfilming naar Marianne Frederiksson - heeft helaas alleen het eerste>Het verhaal is boeiend en lekker complex, het clichématige spel steekt daar schril bij af. Jammer, iets meer zorg had het een succes kunnen maken.
We zitten aan het meer op de Zweeds-Noorse grens, iets voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog. Berichten over jodenvervolging sijpelen vanaf het europese continent zelfs hier in het idyllisch onschuldig landschap door. Simon is een stil knulletje, lievelingetje van zijn moeder maar zorg van zijn vader. Hij leest maar , heeft geen vrienden behalve de grote eikenboom aan het meer. Daar praat hij mee en daarin zit hij dag in dag uit dromerig te lezen. Dat zint vader niks, die wil een echte kerel als zoon.
Al snel blijken er complicaties: Simon is niet de echte zoon, hij woont bij zijn oom en tante en is kwart-joods. Als hij dan op school ook nog een joods vriendje ontmoet, begint het spel te rollen. Zijn vader moet onder de wapenen, de ouders van zijn vriendje blijken gevlucht uit Berlijn.
Er ontwikkelt zich een omgekeerd spel: waar hij de vader van zijn vriendje een erg interessante , want cultureel ontwikkelde man vindt, blijkt zijn vriendje zich juist beter thuis te voelen bij hem thuis waar handen gebruikt worden als kolenschoppen. De een het hoofd, de ander de handen.
De oorlog zet een en ander op scherp , beide jongetjes zoeken naar hun identiteit. Dat gaat uiteraard niet zonder conflict met hun ouders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten