Wicker - Alex Huston Fischer & Eleanor Wilson

Wicker op IMDb (7,4)
 Wicker op Moviemeter (3,74)

Wicker op Wikipedia

Voor fantasy hoef je me doorgaans niet te roepen. Dat is eigenlijk gek, want voor sprookjes ben ik dan weer wél in. Het verschil kan ik - van en naar mezelf - niet helemaal uitleggen maar soms moet je gewoon ook kijken wat een film dóét: in dit geval zag ik de complete afvinklijst van de sprookjeswereld voorbij komen: een wonderlijk wezen (die hier zelfs een vriendelijke reus is), een scherpe verdeling van goed en kwaad respectievelijk arm en rijk in het dorpje én een boze feeks die onze hoofdpersoon probeert te tarten. Die feeks wordt hier neergezet door de frêle Elizabeth Debicki, ze moet alle zeilen bijzetten om de als immer ongenaakbare Olivia Colman aan het wankelen te krijgen. En dan krijg je groot- en kleinheden als Alexander Skarsgard en Peter Dinklage er ook nog eens bij. Zak lekker achterover in het pluche en laat je verwennen door de fijne magie van "Wicker". 

Ze ontwijken haar allemaal. Immers, Visvrouw stinkt een uur in de wind. Maar ja, haar producten willen ze wél dus rekenen ze eerst zo snel mogelijk af om vervolgens allemaal snerende opmerkingen naar de eenzame vrouw te maken. Huwelijken in het dorp zijn steeds een groot traditioneel evenement, de regie ligt altijd in handen van de elegante Kleermakersvrouw (die eigenlijk Doktersdochter is). Als het bij een van de rituelen niet helemaal loopt zoals Kleermakersvrouw gepland heeft, blijkt Visvrouw plots degene die op de nominatie staat om de eerstvolgende bruid te worden. Lachen man, daar trapt toch niemand in? Het dorp schatert en schampert en de ongewenste Visvrouw zint op vriendelijke wraak.
Die vindt ze door naar Mandenmaker te stappen. "Zeg Mandenmaker, hier heb je een zak met geld. Maak voor mij een echtgenoot!" Ze moet over een maand terugkomen, zegt hij, in de tussentijd werken zijn magische handjes de opdracht uit. 
En hoe! Plots staat Visvrouw tegenover een rijzige gestalte die uit haar liefde, haar wens geboren is. Al snel verandert haar status: de dampende seks is hoorbaar in het hele dorp, Rietman repareert het huis en helpt Visvrouw bij haar werk. Ja, dát was natuurlijk niet de bedoeling. Het dorp vervult zich van afgunst op dat plotselinge geluk. Dat willen zij ook, zij willen ook wel eens goede seks, zij willen ook wel eens een begripvolle en dankbare man. Onbedoeld speelt Visvrouw het hele dorp tegen elkaar uit, u en ik snappen dat wraakacties op de loer liggen.

Met: Olivia Colman, Alexander Skarsgard, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : John Cale - Big White Cloud

The Hummingbird Project- Kim Nguyen

The Hummingbird Project op IMDb (6,2) 

16 milliseconden. Of 17 milliseconden. Het kan het verschil uitmaken of je miljonair wordt of dat je een loser wordt. In de financiële wereld is de omloopsnelheid van de informatie van dermate groot belang dat de degene die het eerst besluiten kan nemen en kan handelen de winnaar wordt in de strijd om het grote geld. 

De neven Vincent en Anton Zaleski beseffen dat en zeggen hun baan bij een hightech- bedrijfje op om een riskant project op te zetten: ze willen een supersnelle glasvezellijn aanleggen tussen de beurzen van Kansas en van Wall Street, New York. En dat moet dan in een rechte lijn, want elke bocht is tijdverlies. Het impliceert dat ze dwars door natuurgebieden moeten , onder rivieren door en dat ze bij vele huiseigenaren toestemming moeten kopen om een aantal meters onder hun huis en hun erf door te trekken.


Alles moet zo rechtlijnig mogelijk want die ene vleugelslag van de kolibri, die ene milliseconde, gaat voor hen bepalen of ze eindelijk een zorgeloze toekomst tegemoet gaan of dat ze kleine krabbelaars zullen blijven. Vincent is de zakelijke, Anton is de nerd en elk zijn ze toegewijd in hun werk. Gezinsman Anton heeft meer te verliezen dan de alleenstaande Vincent en dat speelt een grote rol wanneer hij op zijn hotelkamer bezoek krijgt van hun beider voormalige werkgever. Die belooft het hen zo moeilijk mogelijk te maken, ze zal alles in het werk stellen om de heren in een zwart daglicht te plaatsen bij de FBI omdat het volgens haar niet alleen om bedrijfsspionage gaat maar ook om een gevaar voor het landsbelang. Terwijl Vincent met zijn bouwschoenen in de klei staat, probeert Anton de implicaties van de acties van zijn ex-baas te berekenen.

Met : Alexander Skarsgard, Jesse Eisenberg, Salma Hayek , Michael Mando

Lee - Ellen Kuras

Lee op IMDb (7,0)
 Lee op Moviemeter (3,50)

Enkele jaren geleden las ik dat Kate Winslet de filmrechten op het boek "The Lives of Lee Miller" had gekocht, direct wist ik: dat ga ik willen zien. Immers: historisch drama met de elementen fotografie, oorlog, sterke vrouwen én met Kate Winslet, dat zijn dingen die het bij mij goed doen. En dat bleek ik: al snel zat ik er helemaal in. De sterrencast hielp daarbij.

De film stapt in richting het eind van de jaren 30: de Amerikaanse Lee Miller heeft al een aardig bewogen leven achter de rug als ze met haar artistieke Parijse vriendenkring de dreigende situatie in Europa bespreekt. Na een carrière als fotomodel is Miller aan de andere kant van de camera gaan staan, ze meldt dat ze maar wat graag de spanningen in Frankrijk, Duitsland en Engeland zou willen verbeelden in reportages. Die reportages maakt ze onder andere voor het blad "Vogue", tot dan toe een vrij traditioneel instituut, ze zitten nog helemaal niet te wachten op een vrouw die voor de troepen uitloopt. Miller ontmoet bij de vriendenbijeenkomst de ietwat snobistische galeriehouder Roland Penrose, met wie ze -vrijgevochten als ze is - een relatie begint.

Ze reist hem achterna naar London en dat blijkt een goede keus: wanneer hij door het Britse leger gevraagd wordt om decoratieve oorlogsstukken te ontwerpen (denk: beschilderde houten tanks), weet hij Lee ook binnen te gidsen in legerkringen. Ze mag- nadat ze wat vooroordelen aan legerzijde heeft overwonnen- aan de slag: ze fotografeert de gewonde soldaten in Normandië en maakt er indringende reportages van. Maar ze wil meer: ze wil naar waar de actie is, daar waar de oorlog nog beter voelbaar is. Dat lukt, ze mag naar het front bij St. Omer, alwaar het er heet aan toe gaat. Uiteindelijk weet ze met de troepen mee te reizen die Parijs bevrijden. Ze ontdekt dat de oorlog hevig heeft huisgehouden in haar vriendenkring. Precies daar begint haar echte faam: ze maakt foto's van de gearresteerde nazi's en nazi-collaborateurs, maar het blijft wringen: ze wil onderzoeken waar haar vrienden gebleven zijn. Samen met de Life-fotograaf Davy Scherman trekt ze met een jeep Duitsland in alwaar ze haar schokkende en wereldberoemde beelden schiet van concentratiekampen en het langzaam bevrijde Berlijn.

Wij krijgen dit verhaal in flashbackvorm te zien als de oud geworden Miller op welhaast verbitterde wijze haar geschiedenis vertelt aan een tegenover haar zittende journalist. Een geschiedenis die ze met haar iconische beelden mede heeft geschreven.

Met: Kate Winslet, Andy Samberg, Alexander Skarsgard, Marion Cotillard, Andrea Riseborough, Noémie Merlant, Josh o' Connor

Gezien in : Cinema Oostereiland

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
Film naar mijn hart. Omdat ie laat zien hoe moeilijk het is om te strijden voor een rechtvaardige zaak. Hoe ver ga je in je actiebereidheid, waar ligt je grens?

The East is een anarchistische beweging die acties tegen multinationals en grote vervuilende industrieën opzet. Volledig op het oog om oog-principe gebouwd en dat geeft al de eerste schifting. Wat van bedrijven en industrie wordt getolereerd, wordt niet geaccepteerd van mensen. The East heeft daar maling aan. Men accepteert de consequentie, weet wat men riskeert en weet ook welke hoon en achtervolging hen ten deel zal vallen.
Jane werkt gestaag aan haar carrière en het lukt haar een baan te krijgen bij een machtig maar zeer dubieus PR-bureau. Dit bureau werkt, u snapt het na mijn inleiding natuurlijk al, voor een paar van die grote multinationals. Jane krijgt de opdracht om undercover te gaan bij The East. Dat lukt: als de wat warrige maar gemotiveerde Sarah krijgt ze - na een harde ontgroening - langzamerhand toegang tot de groep. En krijgt ze een intens contact met zowel de hypergemotiveerde Izzy als met de charismatische leider Benji. Sarah wordt schoorvoetend meegenomen in de acties van the East en wint aan vertrouwen en aan geloofwaardigheid.
Het verslag aan haar PR-bazin leidt tot nieuwe opdrachten, waarbij langzamerhand het dualisme zich meester maakt van Jane/Sarah's gedachten: hoe brandschoon is haar bazin? Hoeveel is er eigenlijk mis met de beweegredenen van de actiegroep. Ze komt in de knel. Zowel geestelijk als fysiek.

Met : Brit Marling, Alexander Skarsgard, Ellen Page, Patricia Clarkson

Passing - Rebecca Hall

 

Passing op IMDb (6,6)

Passing op Moviemeter (2,84)

Een eeuw geleden, toen Matterden Black Lives ook al. Maar daar waren destijds veel minder mensen van overtuigd. Zo zeer zelfs dat mensen die een licht tintje hadden een leven probeerden te leiden waarin ze hun zwarte afkomst ontkenden en ze mee probeerden te liften op het witte succes. Het staat hier allemaal wat explicieter dan ik zelf zou willen zeggen, maar het is feitelijk waar deze film om draait. En wellicht ook de reden dat ie in zijn geheel in zwart-wit geschoten is. Stelling nemen, noemen we dat. 

We ontmoeten Irene op zo'n dag dat ze probeert zo wit mogelijk te zijn: ze bezoekt winkels waar ze normaal niet in zou mogen, ze drinkt thee in een hotel waar haar normaal de toegang zou worden ontzegd als men haar achtergrond ontdekte. Haar huid is lichter dan die van haar man en kinderen en met een grote hoed op valt het voor mensen lastig te ontdekken dat ze stiekem iemand anders is. 

Het toeval wil dat ze in dat hotel haar jeugdvriendin Clare ontmoet, die feitelijk precies hetzelfde spelletje speelt maar daar al veel verder in is. Ze is verhuisd uit Harlem, ze is getrouwd met een man die gruwt van zwarte mensen en die dus nooit haar ware aard mag ontdekken.
Clare is blij met de hernieuwde ontmoeting en wil graag bij Irene thuis afspreken. Irene aarzelt, want zulke afspraken vormen een risico. Voor haar, voor haar man Brian. En voor Clare utieraard. Als ze het uiteindelijk niet langer kan uitstellen, zet ze een machine in beweging die verstrekkende gevolgen heeft.

Met : Tessa Thompson, Ruth Negga, Andre Holland, Bill Camp, Alexander Skarsgard

FIN - song : Tsegue-Maryam Guebrou - The Last Tears of a Deceased

The Aftermath - James Kent

The Aftermath op IMDb (6,1)
Thematisch zeer interessante film, vandaar dat ik mijn weerstand tegen de hoofdrolspeelster opzij zette. En gelukkig maar, want de film kwam echt wel bij me over.

Verlies is universeel, oorlog doet pijn aan beide zijden van het gevecht. Dat is de belangrijkste conclusie als we een kwartiertje op weg zijn in deze film. 1945, 5 maanden na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog. Duitsland is opgedeeld in vier kwadranten, de stad Hamburg valt onder de verantwoordelijkheid van de Britten. Generaal Lewis Morgan wordt er gestationeerd en vordert een huis van een welgestelde Duitse architect als woning. Hij laat zijn vrouw overkomen, want de verwachting is dat hij wel enige tijd bezig zal zijn met herstelwerkzaamheden en wederopbouw. De bevolking is opstandig, er zijn nog aardig wat Hitler-gezinde verzetsgroepen actief dus de Britten dienen waakzaam te zijn.
Lewis lijkt uit ander hout gesneden , lijkt vergevingsgezinder dan de meesten van zijn collega's. Al snel leren we waarom: hij weet dat de Duitsers behalve daders ook slachtoffer zijn, net als hij eigenlijk. Zij verloren hun zoontje bij een bombardement op London, de Duitse architect verloor zijn vrouw door geallieerde platwalserij op Hamburg. Die setting is belangrijk voor de sfeer: niemand vertrouwt elkaar, maar iedereen herkent de pijn van zijn tegenstander.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aanvankelijke stugheid van mevrouw Morgan plaats maakt voor een langzame dooi tussen de verhoudingen. En de temperatuur loopt verder op wanneer architect Lubert demonstratief weerstand uitlokt door haar het hof te maken. Schoorvoetend (wat een prachtig woord is dat toch) breekt de passie bij Rachael Morgan los, een passie die ze al zo lang mist in de relatie met haar plichtsgetrouwe soldaatje.
De verhouding escaleert wanneer Morgan voor de verwerking van een aanslag zes dagen van huis moet. Bij thuiskomst treft hij een totaal ander huis, maar ook een totaal ander Hamburg aan.

Met : Keira Knightley, Alexander Skarsgard, Jason Clarke